Δεν έρχεται το καλοκαίρι

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο γειά σου και πάλι από την Ρόδο.
Στη Ρόδο όπου το καλοκαίρι δεν δείχνει να θέλει πραγματικά να έρθει, και για κάθε ηλιόλουστη ημέρα μας χώνει και τρεις συννεφιασμένες, δύο βροχερές και μια θυελλώδη. Κρυφοκοιτάζω την πρόγνωση του καιρού στο Γκέτεμποργκ κάθε τόσο και αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που κατέβηκα τελικά.

Μούχλιασε το κοκαλάκι μας που λες, Πιτσιρίκο μου, και δοκιμάζονται τα νεύρα μας από το μπάχαλο που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του πως είναι χώρα/κράτος.

Μερικές φορές σκέφτηκα σοβαρά πως ναι μεν δεν το μετανιώνω που γύρισα, αλλά, αν με κάποιο μαγικό τρόπο είχα δει όλα αυτά που συνέβησαν από την ημέρα που μπήκα στο αυτοκίνητο μέχρι σήμερα, το πιθανότερο είναι πως δεν θα είχα βρει το κουράγιο να φύγω.

Αισθάνομαι σαν να τέλειωσα μόλις το σχολείο και με έριξαν στην ζωή των ενηλίκων, χωρίς κανένας να με έχει προειδοποιήσει για τον πανικό που ακολουθεί.

Πριν κάτι δεκαετίες, είχε στείλει η ΝΑΣΑ τα μη επανδρωμένα σκάφη Pioneer στην άλλη άκρη του ηλιακού συστήματος, και είχαν βάλει μέσα μουσική των Beatles, χαιρετισμούς σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, μπας και τα δει κανένας εξωγήινος και συγκινηθεί και πάρει τηλέφωνο.

Δεν συγκινήθηκαν.

Παίζει να φταίει και το σχεδιάκι που υπονοούσε πως έχει επιτευχθεί η σχάση του πυρήνα του ατόμου, οπότε θα σκέφτηκαν αυτοί που το είδαν πως δεν είναι καλό να μπλέκεις με διαγαλαξιακούς τραμπούκους με πυρηνικά όπλα.

Ξέρεις, έλα να σου δείξω τη συλλογή γραμματοσήμων μου, το πατίνι μου και τις δεκαπέντε χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές μου. Πού να ζυγώσει ο άλλος;

Η κατάσταση όμως εδώ είναι να κυκλοφορείς με την κάμερα και να τραβάς βίντεο.

Στο επόμενο διαστημικό μπλιμπλίκι που θα στείλει η ΝΑΣΑ στην άλλη άκρη του γαλαξία, θα έβαζα το βίντεο και έναν τενεκέ φέτα, καμιά ζωντανή ηχογράφηση από το Καγκέλια και το Ξημερώματα να παίζουν στο repeat.

Ούτε πυρηνικές σχάσεις ούτε μαλ@κίες.

Σε πληροφορώ, Πιτσιρίκο μου, πως, αν το έβρισκαν εξωγήινοι στο κοντινότερο ηλιακό σύστημα, θα τα μάζευαν σαν τις αμερικάνικες ταινίες με το στέισον βάγκον τίγκα, το στρώμα δεμένο στην οροφή και τον σκύλο να κρέμεται απ΄ έξω και θα άλλαζαν γαλαξία σπινιάροντας και μαρσάροντας.

Ξέρεις, περνάνε στιγμές που φέρνουν στο μυαλό μου την περίοδο της ειδικότητάς μου στο τμήμα νοσηλείας ψυχώσεων. Βαρύτατα περιστατικά, τρομακτικές ψευδαισθήσεις, οι πιο ανθεκτικοί στα φάρμακα ζούσαν κυριολεκτικά σε άλλους κόσμους.

Κάποιες στιγμές λοιπόν εκεί μέσα σκεφτόμουν «ρε μπας και είναι αυτοί καλά και είμαι εγώ ο άρρωστος;». Έτσι και εδώ, κολλάω πού και πού και το σκέφτομαι. Μπας και είναι αυτοί καλά και εγώ περίεργος;

Εν τω μεταξύ, τα λέω στον λογιστή μου και σε έναν υπάλληλο στην τράπεζα και με κοιτάνε με λύπηση. Σου λέει, εμείς τα τρώμε 45 χρόνια κάθε μέρα, αυτός ήρθε και περίμενε να αλλάξουν για πάρτη του;

Συζήτηση με τον τραπεζικό, αφού του έχω περιγράψει μια σειρά από περιστατικά που θα οδηγούσαν έναν μέσο Έλληνα σε ανθρωποκτονία κατά συρροή:

-Κάνεις και γιόγκα στο ιατρείο; (γελώντας)

-Mindfulness, διαλογισμό δηλαδή. Μαζί με ασκήσεις χαλάρωσης.

-Ξέρεις, δεν το είπα για αστεία και ας γέλαγα. Το κατάλαβα πως κάτι παίζει. Ο τόνος στη φωνή και η αναπνοή σου δεν αλλάζουν όταν τα διηγείσαι, μένεις τελείως ήρεμος.

-Εδώ πρέπει να γίνει κανείς βουδιστής μοναχός για να την παλέψει…

Η αλήθεια είναι, Πιτσιρίκο μου, πως, αν δεν προσπαθεί κανείς να σπάσει τον κύκλο του άγχους και της επιθετικότητας με κάποιο ουδέτερο ή θετικό τρόπο, αιχμαλωτίζεται και καταλήγει να γίνεται μέρος του.

Θα μπορούσα να κάθομαι να γράφω τι έχει συμβεί αυτούς τους μήνες εδώ και να μην τελειώνω, το ένα περιστατικό πιο απίθανο από το άλλο. Θυμάσαι την φάση με το καράβι, να μην τα ξαναλέμε.

Αν καθόμουν να αντεπιτεθώ με κάποιον τρόπο σε όλες τις επιθέσεις που δέχτηκε η ηρεμία μου, θα τρωγόμουν με τα ρούχα μου από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Ο διαλογισμός με βοήθησε, πάντως, αν και σίγουρα δεν είναι θεραπεία για τα πάντα. Για την ακρίβεια, είναι ένα εργαλείο, δεν είναι καν θεραπεία από μόνος του. Επίσης, ενέχει πολλές παγίδες αν δεν γίνεται με σωστή καθοδήγηση και μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση κάποιων συμπτωμάτων του άγχους.

Το καλύτερο σημείο για εμένα -και αυτό που με βοηθά καθημερινά στη δουλειά και έξω από αυτή- είναι η πορεία προς την κατάκτηση της ουδετερότητας. Με απλά λόγια, το να καταφέρνω να μην κρίνω αλλά να τοποθετούμαι σαν παρατηρητής έξω από τις καταστάσεις, ακόμα και όταν είμαι μέσα σε αυτές.

Περιέγραφα την αίσθηση σε μια φίλη μου με το εξής παράδειγμα: Αν πέσεις σε ένα πηγάδι, πανικοβάλλεσαι. Είναι σκοτεινά. Το νερό είναι μέχρι τη μέση. Το σκοινί που κρέμεται δεν ξέρεις αν σε κρατάει. Αν φωνάξεις θα σε ακούσει κανείς; Αυτό που αισθάνεσαι να σε αγγίζει μήπως είναι κανένας αρουραίος;

Ακραίο ε; Έτσι βιώνω την ελληνική πραγματικότητα μετά από 6,5 χρόνια στη Σουηδία, και σίγουρα έτσι την βιώνει και κόσμος που δεν έφυγε ποτέ.

Τι κάνεις τότε; Αν πανικοβληθείς, τα πράγματα δυσκολεύουν, το σώμα σπαταλά ενέργεια χωρίς νόημα.

Αν χαλαρώσεις και προσπαθήσεις να βγάλεις τη σκέψη σου έξω από το πηγάδι ενώ το σώμα σου είναι ακόμα μέσα, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο εύκολα.

Αρχικά συνειδητοποιείς πως υπάρχει έξω, όχι μόνο μέσα. Αποκτάς έναν στόχο, να βγεις έξω. Επόμενη φάση είναι να αρχίσεις να δουλεύεις τα βήματα στο σχέδιο ώστε να βγεις. Βλέπεις το πρόβλημα με καθαρότερο μυαλό και δεν αποσπάσαι από το νερό, το σκοτάδι, τα ποντίκια.

Σημαντικό είναι να παραμείνεις ουδέτερος και γαλήνιος σε ό,τι αφορά το πηγάδι, τα ποντίκια και το σκοτάδι. Αν είχαν μπορέσει να επιλέξουν, θα ήταν ωκεανός, δελφίνια και αστέρια. Αλλά και στο ρόλο που έχουν τώρα, κάποιο έργο επιτελούν.

Απλά, όταν πέφτεις εσύ μέσα, γίνεσαι η παράπλευρη απώλεια του έργου αυτού.

Το επόμενο επίπεδο του διαλογισμού είναι να μην κρίνεις αυτούς που κρίνουν γενικά, και το ύψιστο ίσως είναι να μην κρίνεις αυτούς που σε κρίνουν επειδή δεν κρίνεις (τα μπέρδεψα του κερατά εδώ).

Κάπως έτσι λειτουργεί η ψυχοθεραπεία που εφαρμόζω στον εαυτό μου για να μην μπω στο επόμενο διαστημόπλοιο της ΝΑΣΑ και την κάνω για άλλο γαλαξία.

Αλλά δεν θα την κάνω, γιατί -προσοχή, το κείμενο περιέχει τοποθέτηση προϊόντων- το ιατρείο μας λειτουργεί από Δευτέρα, κανονικά και με τον νόμο. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να αρχίσω να κάνω και μια σειρά από podcasts σχετικά με το αντικείμενο, όπως σχεδίαζα.

Αυτά. Σου στέλνω την αγάπη μου από την –κάτσε, παίζει να βγαίνει και ήλιος όπου να΄ναι– Ρόδο.

Βασίλης

Υ.Γ. Αν θες, το δημοσιεύεις: Η σελίδα του ιατρείου μας είναι www.rhodos-psychiatry.gr. Λείπουν οι αφεντομουτσουνάρες μας και καμιά φωτογραφία του ιατρείου, έπονται μόλις κάνω τα μπότοξ μου να δείχνω ωραίος. Ευπρόσδεκτη η εκδήλωση ενδιαφέροντος για εκτίμηση/θεραπεία μέσω skype με τη φόρμα επικοινωνίας https://www.rhodos-psychiatry.gr/epikoinonia.

(Φίλε Βασίλη, μη σε ξεγελάει ο καιρός. Συνήθως, αυτή την εποχή, ο καιρός είναι πολύ καλύτερος. Και στη Ρόδο και στην Αθήνα. Πέρσι, τέτοιες μέρες, ήταν καλοκαίρι. Βασίλη, σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει η καλοκαιρία, θα αρχίσεις και τα μπάνια και θα έχετε λιακάδες στη Ρόδο μέχρι και τον Νοέμβριο. Μόλις αράξεις στην παραλία, θα ξεχάσεις και τη Σουηδία και την Ελλάδα και όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Ζεν. Βασίλη, καλό ξεκίνημα στο ιατρείο αλλά μην το παρακάνετε στην δουλειά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.