Η αλληλεγγύη των ζώων

Πιτσιρίκο
Διάβασα χτες ένα κείμενό σου, όπου μιλούσες για τον Πίπη.
Αρχικά να σου πω ότι πιστεύω ακλόνητα ότι ήταν ο Πίπης. Το γιατί ίσως το νιώσεις μέσα από όσα θα σου γράψω στη συνέχεια.

Επίσης, να αναφέρω μια ακόμη πικάντικη λεπτομέρεια. Ότι ακριβώς πριν διαβάσω όσα έγραψες τότε, είχα μια εκτεταμένη συζήτηση με έναν αγαπημένο μαθητή μου, ετών 13. Σχετικά με την επικοινωνία κάποιων ανθρώπων με τα ζώα.

Τι επικοινωνία δηλαδή, απλά πράγματα. Όταν τα αγαπάμε το νιώθουν, κι έλκονται φυσικά από μας. Και είναι η επικοινωνία διαυγής, μαλακή, μαγική. ‘Ισως και ώρες περίεργα ανακουφιστική.

Φυσικά, δεν ισχύει μόνο με τα ζώα αυτό, και με τους ανθρώπους μπορεί να συμβεί , απλά εκείνα είναι φυσικοί καθαροί δέκτες, και πομποί αγάπης.

Γενικά, είναι πολύ σοφότερα από μας, κι ας τα θεωρούν πολλοί κατώτερα όντα. Μα όλα αυτά είναι μια άλλη συζήτηση.

Είχα πολλές ιστορίες να πω στον μικρό σοφό Αναστάση, μοιράστηκα μαζί του κάποιες που συνειρμικά έρχονταν και περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους στην ουρά για να ειπωθούν.

Για τον φοβερό εραστή-γάταρο της γειτονιάς που ερχόταν σε μένα μόνο για να φάει και να καρδαμώσει πριν φύγει πάλι για τις ωραίες αλητείες του.

Μα που ένα βράδυ με περίμενε υπομονετικά κάτω από ένα αυτοκίνητο γιατί αρρώσταινε, και το ένιωθε, και ήξερε πως θα τον φροντίσω.

Τρία βράδια έμεινε μέσα στο γραφείο μου, με αντιβίωση, σαμπουάν για τα δερματικά του και τα λοιπά απαραίτητα κομφόρ. Ο αδάμαστος κι απείθαρχος. Τύπος και υπογραμμός.

Μετά ένιωσε αρκετά δυνατός για να βγει στην πιάτσα και πάλι. Μα ερχόταν για το φάρμακό του για όσο χρειάστηκε. Και στη συνέχεια ερχόταν τακτικά για μια φιλική επίσκεψη με μεζεδάκι αλλά και άνευ.

Κι όταν έχασε το φως του πια λόγω ηλικίας, και κατασκήνωσε μόνιμα σχεδόν σ’ ένα μπαρ με γυναίκες της γειτονιάς -ο ιδιοκτήτης τον αγαπούσε πολύ και τον φρόντιζε-, όποτε με ένιωθε να περνάω με ακολουθούσε, πάνω στα βήματά μου. Ως το γραφείο, να μου κάνει την καθιερωμένη επίσκεψή του. Μετά τον γύριζα πίσω.

Για τη χελώνα στο δάσος που είχε αναποδογυρίσει και την έφερα στα ίσια της. Κι έπειτα χαϊδευόταν με το κεφάλι στο δάχτυλό μου σα γατάκι.

Για τη φοβερή Μητέρα, μια επική γάτα, ένα βιβλίο από μόνη της, που με πήγε στα νεογέννητα γατάκια της. Ένα δρομολόγιο σπαρμένο με δικές μου αμφιβολίες, μα υπομονετικά με οδήγησε στο μυστικό της κρησφύγετο. Για να τα πάρω σε πιο ασφαλές μέρος.

Για τη μέλισσα που βρήκε τον πιο απαλό τρόπο να μου δείξει την ευγνωμοσύνη της για μια μικρή “χάρη” που της έκανα. Ένα χάδι.

Πολλά δεν πρόλαβα να πω. Πάρα πολλά.

Μα ένας κοινός γνώμονας σκέφτομαι, σε πολλές από τις ιστορίες που έχω αποθησαυρίσει στη μνήμη, είναι ακριβώς η ευγνωμοσύνη. Τα ζώα την κρατούν πάντα, θυμούνται το άγγιγμα της αγάπης, τη χειρονομία της αλληλεγγύης. Γιατί για αλληλεγγύη πρόκειται και όχι για βοήθεια.

Άλλωστε, εκείνα που παίρνει όποιος φροντίζει ένα πλάσμα που το έχει ανάγκη είναι πολλαπλάσια εκείνων που δίνει. Κι ακόμα, η ροή της αγάπης ανάμεσα στον άνθρωπο κι ένα καθαρό πλάσμα της φύσης είναι θεραπευτική. Για τον άνθρωπο.

Θυμήθηκα τώρα κι εκείνον τον ξεχωριστό τράγο με τα τεράστια μάτια, που συνάντησε τη μητέρα μου σ’ ένα βουνό. Και την ακολουθούσε σα σκύλος, για χάδια. Την πήγε και μέχρι το αυτοκίνητο πριν χωριστούν, εκεί τους φωτογράφησε ο πατέρας μου. Τις έχω τις φωτογραφίες, θα σου στείλω. Σαν ερωτευμένος την κοιτούσε. Κάπου κούμπωσαν οι ψυχές τους. Πολύ πνευματικός τράγος. Και πανέμορφος.

Κι εκείνο το αρσενικό σφριγηλό άλογο στο ποτάμι της πόλης μου, τόσο όμορφο που σχεδόν πονούσες να το κοιτάς. Ένας απρόσμενος φίλος δώρο που όταν μ’ έβλεπε στον περίπατό μου εκεί, συχνά μετά από μεγάλα διαστήματα απουσίας μου, πάντα με γνώριζε από μακριά κι ερχόταν με δύναμη. Με το τεράστιο κεφάλι του να κινείται πέρα δώθε όπως πλησίαζε, για ένα χάδι στη μύτη κι ένα καροτάκι.

Και τη μαύρη γάτα με την κομμένη ουρά και το ένα μάτι (κάποιοι καλοί άνθρωποι είχαν φροντίσει γι’ αυτό), που είχε βρει απάγκιο σε μια καφετέρια, πάνω στη διαδρομή μου για το κολυμβητήριο όπου πήγαινα για χρόνια. Κι έτρεχε σαν σκύλος από μακριά όταν μ’ ένιωθε να πλησιάζω, κι ας είχε ένα και δυο χρόνια να με δει. Και καθόμαστε στο παγκάκι παραδίπλα κι έλιωνε στα χάδια.

Κάποιος τη φαρμάκωσε την μικρούλα μου εκείνη, και ξέρεις, το είχα δει στον ύπνο μου όταν συνέβη, πριν το μάθω απ’ τον ιδιοκτήτη της.

Οι δυνατότητες των πλασμάτων της φύσης, και κυρίως η ικανότητά τους να πλησιάζουν και να πλησιάζονται ψυχικά, ακολουθώντας ένα καθαρό μονοπάτι, είναι άγνωστες σε πολλούς ανθρώπους. Και πολύ οικείες σε άλλους.

Για όλα αυτά, και για πολλά περισσότερα, ξέρω εμφατικά ότι ήταν ο Πίπης σου. Το σου της αγάπης όχι της κτήσης.

Σε φιλώ, να προσέχεις. Με αγάπη.

Λίλα

(Αγαπητή φίλη, το ξέρω πως το γεράκι που έκατσε στο χέρι μου είναι ο Πίπης. Απλά, μου φαινόταν αδύνατο να το πιστέψω, όταν συνέβη. Έχω εμπειρίες από ζώα, δεν μου είναι άγνωστα τα ζώα και η συμπεριφορά τους. Κοιμόμουν με σκυλιά από μωρό. Γεννήθηκα μέσα σε ένα σπίτι που υπήρχαν σκυλιά, πουλιά, χελώνες και άλλα. Και στην πορεία ήρθαν γάτες, χάμστερ, μάινες και πάρα πολλά άλλα ζώα. Γεννήθηκα σε μια οικογένεια που, όταν γεννούσαν τα σκυλιά μας, δεν πήγαινα σχολείο, για να συμπαρασταθώ -όπως όλα τα μέλη της οικογένειας- στο σκυλί που γεννούσε. Όλα αυτά τα ζώα ήταν μέρος της ζωής μου. Όπως και τα ζώα που είχαν ο θείος μου και η θεία μου στη Ζάκυνθο. Τα καλοκαίρια, ο γάιδαρος, οι κατσίκες, τα πρόβατα, οι αγελάδες, οι κότες, οι γαλοπούλες, οι πάπιες ήταν οι φίλοι μου. Τα βάζαμε στο σπίτι και φρίκαρε η θεία μου. Έχω δει κατσίκια, πρόβατα και άλογα την ώρα που γεννιούνται. Έχω δει τα κλωσσόπουλα -και όχι μόνο- την ώρα που σκάνε μύτη από τα αυγά. Μόνο που αυτά τα ζώα ήταν ή κατοικίδια ή ζώα που τα έχουν οι άνθρωποι κοντά τους εδώ και αιώνες. Το γεράκι ανήκει στα άγρια ζώα. Εμπειρίες με άγρια ζώα δεν είχα ποτέ πριν βρω τον Πίπη τραυματισμένο. Δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που ένιωσα. Δεν περιγράφονται όλα με λέξεις. Και δεν υπάρχει και λόγος να το περιγράψω. Το λάθος που κάνουμε μετά την επαφή μας με τα ζώα είναι ότι προσπαθούμε να περιγράψουμε συμπεριφορές πλασμάτων που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας. Αν έμαθα κάτι από τα ζώα που μου έκαναν παρέα τόσα χρόνια, είναι να μην αναλύω. Δεν αναλύονται όλα σε αυτή τη ζωή. Κάποια νιώθονται μόνο. Ευτυχώς. Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.