Η θλιβερή εικόνα της ελληνικής «αριστεράς»

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Σήμερα άκουγα κονσέρβα μια συνέντευξη του …διακεκριμένου οικονομολόγου και διανοητή της αυτοαποκαλούμενης «αριστεράς» στην χώρα μας, κύριου Κώστα Λαπαβίτσα. Μια ακόμη συνέντευξη από κάποιον που φιλοδοξεί κι αγωνίζεται να αλλάξει ή να ανατρέψει το πολιτικοοικονομικό σύστημα που «τρέχει» την χώρα, την Ευρώπη, τον κόσμο.

Δεν πρόκειται να μπω στον κόπο να αναλύσω και να αντικρούσω κάποιες από τις απόψεις ή τις προτάσεις του κυρίου Λαπαβίτσα.

Κατά την άποψη μου, όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο και στην ουτοπία, όλοι έχουν το δικαίωμα να αρνούνται με τον τρόπο τους την θλιβερή πραγματικότητα, ιδιαιτέρως τώρα που βιώνουμε μια περίοδο γύμνιας κι ακινησίας στον τομέα της παραγωγής νέων ιδεών.

Δεν με ενοχλούν ούτε οι ιδέες, ούτε οι όποιες πολιτικοοικονομικές προτάσεις του. Δεν με απασχολούν άλλωστε.

Εκείνο που πραγματικά με ενόχλησε –κι ας ήταν ραδιοφωνική η συνέντευξη– ήταν η εικόνα αυτού του ανθρώπου.

Φυσικά δεν περιορίζω την κριτική μου στον κύριο Λαπαβίτσα. Δεν είναι για το πρόσωπο του μόνο, η ένσταση την οποία καταθέτω.

Παρόμοια θλιβερή είναι και η εικόνα κι άλλων πολιτικών, οικονομολόγων ή διανοητών της αυτοαποκαλούμενης ελληνικής «αριστεράς».

Η θλίψη μου γίνεται μεγαλύτερη, από το γεγονός ότι άνθρωποι σαν αυτόν δεν υπήρξαν παιδιά του κομματικού σωλήνα και επαγγελματικά στελέχη όπως ο Τσίπρας ή ο Λαφαζάνης, ούτε παιδιά του μπαμπά με στρωμένη επαγγελματική επιχείρηση όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Άνθρωποι σαν τον Λαπαβίτσα και τον Βαρουφάκη έγιναν σημαντικοί μέσα από την δουλειά τους και το επιστημονικό τους έργο, αναγνωρίστηκαν στο εξωτερικό, δεν είχαν ανάγκη την πολιτική ως επάγγελμα για να επιβιώσουν.

Κι αυτό μπορεί να τους πιστώνεται, δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται ούτε ως διαβατήριο που ανοίγει όλες τις πόρτες, ούτε ως το συγχωροχάρτι του Πάπα.

Άλλωστε, ιστορία δεν έχουν μόνο τα κράτη και τα έθνη, έχουν και οι άνθρωποι.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας δεν υπήρξε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τάχθηκε, όμως, υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και εκλέχτηκε βουλευτής με το κόμμα αυτό, λέγοντας ότι η ανάληψη της κυβέρνησης από ένα αριστερό κόμμα στην Ελλάδα θα μπορούσε να συνταράξει την ΕΕ και να μεταβάλει δραματικά τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κι όταν το κόμμα του Τσίπρα έδειξε από πολύ νωρίς –τον Φλεβάρη του 2015 συγκεκριμένα – τις διαθέσεις συμβιβασμού και υποταγης που είχε, ο Λαπαβίτσας –και όλοι οι υπόλοιποι βέβαια– δεν απέσυραν την υποστήριξή τους από την κυβέρνηση.

Συνέχιζαν να στηρίζουν ακόμα κι όταν ο τότε αρχηγός τους έκανε πατσαβούρα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και την πέταξε στα μούτρα τους.

Ναι δεν ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, ούτε έμειναν στις υπουργικές καρέκλες όπως άλλοι. So what?

Έδωσαν χρόνο στον Τσίπρα και στα υπόλοιπα κόμματα που ψήφισαν κι αυτό το μνημόνιο να οργανωθούν καλύτερα.

Ενώ θα μπορούσαν να ρίξουν την κυβέρνηση -οδηγώντας την χώρα σε πρόωρες εκλογές και το σύστημα σε πολιτική αποσταθεροποίηση- δεν το έκαναν.

Τώρα έχουν ξανά προτάσεις και σχέδια.

Προσωπικά, δεν με αφορούν ούτε με αγγίζουν.

Όποιος δεν τόλμησε να ρίξει την κυβέρνηση ανδρείκελο του προτεκτοράτου δεν μπορεί να τα βαλει με τους αληθινούς αφέντες του προτεκτοράτου ό,τι κι αν λέει, όσες «επαναστατικές» ιδέες κι αν έχει.

Δεν με αφορά λοιπόν η ουσία των λόγων και των προτάσεων τους.

Με ενδιαφέρει πρωτίστως η εικόνα τους.

Κι όταν ο κύριος Λαπαβίτσας ξεκινάει την συνέντευξη του στον Γιώργο Σαχίνη, λέγοντας ότι «η εκλογή του Κόρμπιν στην Βρετανία θα αλλάξει τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρώπη», το μειδίαμα δεν αρκεί.

Πώς να εμπιστευτείς ανθρώπους που δεν θυμούνται το τι έλεγαν 4 χρόνια πριν και το πόσο έξω έπεσαν στις προβλέψεις τους;

Πώς να εμπιστευτείς ανθρώπους που υμνολογούν το πόπολο, ψάχνοντας μανιωδώς για ένα νέο σωτήρα;

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Και δυο λόγια για το Παρανοϊκό Τελειωμένο Βασίλειο. Ο κύβος για την παραμονή στην ΕΕ ερρίφθη! Το ερώτημα τώρα είναι αν …προκάνουν. Το «καλό» σενάριο τώρα πια είναι η ανάκληση του άρθρου 50 και του Brexit, κατόπιν συμφωνίας μεταξύ Μέι και Κόρμπιν στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων. Υπάρχει όμως ανοιχτό και το «εφιαλτικό σενάριο». No deal Brexit στις 11 του Απρίλη με όλα τα δραματικά επακόλουθα στην βρετανική οικονομία και κοινωνία και στην συνέχεια –σχεδόν αυτόματα μετα τις αναπόφευκτες πια εκλογές – αίτηση του ΗΒ για επανένταξή του στην κοινή αγορά της ΕΕ με όρους όμως σκληρούς που θα επιβληθούν από τις Βρυξέλλες. Ευτυχώς, γεννιέται όπου να’ναι το καινούργιο βασιλόπουλο από τον κοκκινομάλλη πρίγκιπα και την ηθοποιό πριγκίπισσα και θα ξεχασουν τον πόνο τους οι υποστηρικτές του Brexit. Δεν χορταίνουν σανό τα ζώα, λέει μια παλιά παροιμία.

(Φίλε Ηλία, δεν είναι θλιβερή μόνο η εικόνα της αριστεράς στην Ελλάδα. Είναι όλο το πολιτικό σύστημα θλιβερό. Και ακόμα πιο θλιβερή η ελληνική κοινωνία. Ηλία, ένας από τους λόγους που δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε ευρωπαίους αριστερούς σαν τον Κόρμπιν -πέρα από το στομάχι μου- είναι η στάση που κράτησαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 και, βέβαια, τα επόμενα χρόνια. Δεν τους τσουβαλιάζω -κάποιοι αποχώρησαν τότε- αλλά, ακόμα και αν ο Τσίπρας τους εξαπάτησε, τίθεται θέμα για την αντίληψή τους. Γιατί αν τους εξαπάτησε όλους ο Τσίπρας, μάλλον δεν είναι και πάρα πολύ έξυπνοι. Επίσης, δεν αντέχω πια άλλες αναλύσεις από οικονομολόγους. Πήξαμε στην ανάλυση δέκα χρόνια τώρα. Ανάλυση-παράλυση. Ηλία, αδυνατώ να αντιληφθώ τι ακριβώς θέλει να πετύχει η Βρετανία. Σκεφτόμουν πως η βρετανική κυβέρνηση έπεσε έξω στις προβλέψεις της για την τύχη της ΕΕ, ή πως ήθελε να κερδίσει χρόνο. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως το πρόβλημα της βρετανικής κοινωνίας δεν είναι το Brexit αλλά πως έχει ακόμα βασιλική οικογένεια. Μια τέτοια κοινωνία δεν μπορεί να αντιδράσει ουσιαστικά. Το να έχεις βασιλική οικογένεια -και να επιθυμείς να υπάρχει- σημαίνει πως αποδέχεσαι πως είσαι κατώτερους από άλλους ανθρώπους. Πως γεννήθηκες κατώτερος και πως θα πεθάνεις κατώτερος. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε την αμερικανική κοινωνία να αντιδράσει. Από κει θα έρθει η αλλαγή, όταν έρθει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.