“Μίου, ρε γάτα!”

“Σιγά μην κλαίτε για ένα ζώο, έχουμε σοβαρότερα προβλήματα”.
Ρε γάτα, τι λένε αυτοί;

Έφτασα από φοιτητάκι γέρος, έζησα χτισίματα και καταστροφές και φτου κι απ’την αρχή, περπάτησα σε χίλιους δρόμους που ποτέ δεν περίμενα να δω, σε ηλιοβασιλέματα και φωτιές και σκοτάδια, άλλαξα πρόσωπα και κόσμους και σύμπαντα, έμαθα να αγαπάω, να χάνω και να ξαναμαθαίνω πώς να αγαπάω αληθινά, από την μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη και πάλι πίσω· μικρές χαρούμενες στιγμές και ήττες υπέροχες και ολοκληρωτικές.

Αλλά το πατρικό μου σπίτι και η σταθερά μου παρέμενε μια γάτα στην πόρτα να είναι η πρώτη που με υποδέχεται, κι ας έκανα έναν χρόνο να περάσω το κατώφλι του.

“Τι λέει ρε γάτα;”
“Μίου!”
“Ασ’τα, μίου κι εγώ”.

Το σπίτι μου ήταν πιο πολύ δικό σου σπίτι. Εδώ που τα λέμε, όλοι φιλοξενούμενοί σου ήμασταν.

Εντάξει, ίσως να είχες στον μπαμπά λίγο περισσότερη αδυναμία από ό,τι στους υπόλοιπους.

Ήταν ο μόνος που θα άκουγες και θα ακολουθούσες, όταν ανεβαίνατε μαζί στο δωμάτιο για ύπνο, και ήσουν το προσωπικό του ξυπνητήρι.

Με εκείνον έκανες και τις πιο μεγάλες συζητήσεις, με προσοχή και σοβαρότητα.

Από την άλλη, σε εκείνον θα έκανες τα χειρότερα μούτρα και την μεγαλύτερη γκρίνια.

Ερωτευμένη μάλλον από τότε που σε τάιζε, δυο δάχτυλα μωρό, γάλα με την σύριγγα και έστηνε ράμπες στον δίσκο σου για να τον φτάνεις.

Τότε που χωρούσες να κουλουριάζεσαι σε μια γωνίτσα από ένα μόνο πλακάκι και να κρύβεσαι για να κοιμάσαι μέσα στην σαγιονάρα μου.

Βέβαια, ποτέ δεν την ξεπέρασες αυτήν την σαγιονάρα. Μόνο έγινε πιο ενήλικη η σχέση σας, και πια χωρούσες μόνο να περάσεις το πόδι σου από μέσα της και να την αγκαλιάσεις για να πέσεις για ύπνο.

Το σπίτι μου τα τελευταία 18 χρόνια ήταν δικό σου. Πιο πολύ από όσο έζησε κανένας μας εκεί.

Το σπίτι μιας ξύπνιας τσαμπουκαλεμένης ισχυρής θηλυκιάς, που έπαιζε τους αρσενικούς και τους έκανε λιώμα.

Δήθεν αδιάφορα σαγηνευτική μέχρι να μαζευτούν όλοι πάνω από την αυλή, να κερδίσει ο δυνατότερος το δικαίωμα να προσπαθήσει να σκαρφαλώσει για φτάσει στα πόδια σου, και με το πού τα κατάφερνε, ο κακομοίρης, γινόσουν ο εαυτός σου, του ορμούσες και προσπαθούσε απελπισμένος να ξεφύγει και να σκαρφαλώσει μακριά (μάταια), μέχρι να βγούμε να σώσουμε τον επίδοξο μνηστήρα αυτής της εβδομάδας.

Με εξαίρεση εκείνον τον μάγκα που μάλλον, τελικά, θεώρησες ισότιμο, αφού επέμεινε ξανά και ξανά και έφτασε να σκαρφαλώσει τρεις ορόφους κάθετα για πάρτη σου.

Το σπίτι μου είναι μια όμορφη μολυβί γάτα να αράζει στα πόδια μου, αγκαλιά με την παντόφλα μου, να κοιμάται στην κοιλιά του μπαμπά ή δίπλα στην Βασιλική που έχει πέσει σε λήθαργο από την εφημερία.

Είναι μια μικρή γάτα να κάνει ενέδρες στα πόδια μας ως άλλος Κέιτο του Επιθεωρητή Κλουζό, για να μας κρατάει σε εγρήγορση.

Είναι μια γάτα νεαρή να κατεβάζει πουλιά και, ενώ κρέμεται στο κενό πάνω από την πόλη και την θάλασσα, να κρατάει, με την γαλήνη και την ψυχραιμία επαγγελματία, με το ένα πόδι απ’τον λαιμό έναν τεράστιο καβαλιώτικο γλάρο που προσπαθεί μανιασμένα να φτερουγίσει μακριά, καθώς με το άλλο αγκαλιάζει το κάγκελο του μπαλκονιού. Είναι μια γηραιά κυρία να χαζεύει την θάλασσα.

Το σπίτι μου είναι ένα τιρκουάζ μπαλάκι να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες.

Το σπίτι μου είναι ένα αυγουστιάτικο απόγευμα, με μια έξυπνη γάτα να αράζει στην σκιά όσο διαβάζω.

Το σπίτι μου δεν θα είναι ποτέ πια ίδιο.

“Μίου!”

Δεν πιστεύω σε θεούς και παραδείσους για τους ανθρώπους.

Αλλά ελπίζω για μια γκρι γάτα το σύμπαν να έχει έναν παράδεισο με τιρκουάζ μπαλάκια, δροσερό νερό από το λάστιχο να παίζει τα μεσημέρια του καλοκαιριού, πουλιά και γλάρους να τους τρομοκρατεί, μια σαγιονάρα να αγκαλιάζει, να θυμάται πώς ήταν μικρή, θάλασσες να αγναντεύει από το μπαλκόνι της, γωνιές να κρύβεται, λιχουδιές και δείγματα του φαγητού της επόμενης να τσιμπάει από το χέρι της μάνας μου για να δώσει την έγκρισή της.

“Μίου!”
“Μίου ρε γάτα. Θα τα ξαναπούμε”.

(Απρίλης 2001-Απρίλης 2019)

Φώτης

(Αγαπητέ Φώτη, πολύ όμορφος ο αποχαιρετισμός στη γάτα σου. Φώτη, σε καταλαβαίνω. Όποιος είχε ζώο και το αγάπησε, σε καταλαβαίνει. Όσο για αυτούς που βρίσκουν υπερβολική την αγάπη για τα ζώα, δεν αγάπησαν ούτε τους ανθρώπους. Σε διαβεβαιώνω πως η γάτα σου είναι σε ένα ωραίο κόκκινο σπιτάκι στον ουρανό και τα έχει όλα, εκτός από την αγάπη των δικών της ανθρώπων. Γιατί πάντα σκεφτόμαστε αυτό που συμβαίνει σε εμάς, ΄όταν χάνουμε το ζώο που αγαπούσαμε. Όποιος έχει δει τι συμβαίνει στο ζώο που έχασε τον αγαπημένο του, ξέρει πως το ζώο υποφέρει και είναι απαρηγόρητο. Τώρα σκέφτομαι το επόμενο γατάκι που θα σε πλησιάσει, εσύ δεν θα θέλεις στην αρχή να το πάρεις αλλά, τελικά, θα το πάρεις, και θα σου χαρίσει μοναδικές στιγμές. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.