Μαμά

Μαμά δε φοβάμαι πια.
Μόνο δε θέλω τη ζωή αυτή να ζήσω.
Σιχαίνομαι την τόση φασαρία να δεχτώ.

Είναι που πια μόνο η αλήθεια μας εκπλήσσει – το ψέμα είναι σαν δέρμα μας.

Μαμά δεν έμαθα στ’ αλήθεια ν’αγαπώ
μα η σκιά της μοναξιάς τρέμει στο φως και με ζαλίζει.

Γίνεται ανάγκη η συνήθεια κι έτσι διαλέγω τη συνήθεια ν’αγαπώ.

Μαμά πως σου ‘μοιασα ούτε που το κατάλαβα,
και τώρα με πνίγει ο εαυτός μου και όσα δεν μπορώ να πω.

Μαμά στ’ αλήθεια δεν φοβάμαι πια!

Μόνο δε θέλω τη ζωή αυτή να ζήσω.

Β.Χ.

(Αγαπητή φίλη, όμορφα τα λόγια σας. Αν δεν φοβάστε πια, είναι ανοιχτός ο δρόμος για να αγαπήσετε. Όπως μου είπε ένας καλός άνθρωπος σήμερα, το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Όταν δεν φοβόμαστε, αγαπάμε. Να ζήσετε λοιπόν -τη δική σας ζωή, όχι τη ζωή των άλλων- και να αγαπήσετε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.