Μια ακόμα περίεργη ιστορία

Λοιπόν, ας μην επαναλαμβανόμαστε. Χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στον θεό, παραγωγική βάση στα τάρταρα. Όλα γνωστά. Μια χώρα κατεστραμμένη οικονομικά, που «βγαίνει» από τα μνημόνια, δημιουργεί πλεονάσματα πάνω από 3,5%, γεμίζει τουρίστες και Airbnb, καλλιεργεί νέες φούσκες ακινήτων, φουσκώνει από fake εθνικισμό με την συμφωνία των Πρεσπών, μειώνεται σε πληθυσμό, και «στηρίζεται» στην συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, προκειμένου να «διαχειριστεί» μια συνεχόμενη ευρωπαϊκή προσφυγική κρίση.

Η χώρα αυτή βαδίζει σε εκλογές παρωδία, δεχόμενη την μία μετά την άλλη αναβάθμιση της οικονομίας από τους διεθνείς «οργανισμούς αξιολόγησης».

Το ελληνικό 5ετές ομόλογο, κατά την διάρκεια της τελευταίας βδομάδας, έφτασε να έχει καλύτερες αποδόσεις από το αντίστοιχο αμερικανικό, αναγκάζοντας τον chief οικονομολόγο μεγάλης γαλλικής τράπεζας να δηλώσει στην DW πως, αν κάποιος θέλει μια απόδειξη για την παράνοια των αγορών, μπορεί απλά να κοιτάξει την πορεία των ελληνικών ομολόγων.

Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ επαναλαμβάνουν την γνωστή συνταγή από την Χιλή του Αλιέντε, με όλες εκείνες τις χώρες την ηγεσία των οποίων δεν γουστάρουν καθόλου.

Βενεζουέλα, Ιράν, και φυσικά Τουρκία έχουν μπει στο στόχαστρο των «αγορών» που λειτουργούν πια ανοιχτά ως όπλο της Ουάσιγκτον, προκειμένου να αποσταθεροποιήσει και να ανατρέψει καθεστώτα που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο δεν λειτουργούν όπως η ηγεσία των ΗΠΑ θα ήθελε.

Make the economy scream, βγαλμένο από τα συρτάρια της εποχής του «Ψυχρού πολέμου», εμπλουτισμένο όμως με νέα όπλα και τακτικές.

Το παιγνίδι, βέβαια, που μας αφορά άμεσα είναι εκείνο που παίζεται σε βάρος της Τουρκίας του Ερντογάν.

Οι ιδιαιτερότητες που έχει η Τουρκία -σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες που έχουν μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ- είναι πολλές και ιδιαίτερα σημαντικές.

Η πρώτη και βασική -που όμως στην Ελλάδα δεν λαμβάνει την απαιτούμενη και προφανή σημασία- είναι η ίδια η θέση της Τουρκίας στο «δυτικό» πολιτικοοικονομικό οικοδόμημα.

Η Τουρκία είναι ένας εκ των σπουδαιότερων συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, μέλος του ΝΑΤΟ με τον δεύτερο σε μέγεθος στρατό εντός της συμμαχίας, και μία από τις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη.

Η Τουρκία δεν είναι εχθρός των ΗΠΑ, όπως κάποιοι τυχαίοι προσπαθούν το τελευταίο διάστημα να μας πείσουν.

Η Τουρκία είναι σημαντικός -αν και δύστροπος- εταίρος των ΗΠΑ, τον οποίο οι Αμερικανοί προσπαθούν να τον νουθετήσουν ή να τον δελεάσουν, σε καμία όμως περίπτωση να τον χάσουν.

Είναι, βέβαια, ηλίου φαεινότερο ότι θέλουν την αντικατάσταση του Ερντογάν με κάποιον άλλον, αλλά αυτό δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τις απαιτήσεις του Ερντογάν σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, ούτε με την αντιδημοκρατική συμπεριφορά του στο εσωτερικό της χώρας του.

Το πρόβλημα των ΗΠΑ με τον Ερντογάν είναι πως δεν τον θεωρούν πια αξιόπιστο για να διαπραγματευτούν μαζί του.

Τον πιέζουν λοιπόν μέσω της οικονομίας και των «οίκων αξιολόγησης», ελπίζοντας στην ανατροπή ή ακόμα καλύτερα στην αντικατάστασή του με κάποιον άλλον, με τον οποίον φυσικά θα «τα βρουν» μέσα σε χρόνο dt.

Κι όταν συμβεί αυτό -που θα συμβεί- τα ανταλλάγματα που θα προσφερθούν στην Άγκυρα είναι από τώρα γνωστά:

Συμμετοχή στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Κύπρο, το τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ που ανήκει στο Καστελόριζο, συνδιαχείριση των φυσικών πηγών στο Αιγαίο, παλούκωμα των Κούρδων του ΡΚΚ.

Το πρόβλημα τώρα με την Ελλάδα δεν εντοπίζεται μονάχα στην σταθερά εμμονική και παρανοϊκή ανάλυση της πραγματικότητας αλλά και σε μια κακή συνήθεια αιώνων που περιορίζει δραματικά τα περιθώρια αντίδρασης απέναντι σε κινδύνους απόλυτα προβλέψιμους και αναπόφευκτους.

Και εξηγούμαι. Από ιδρύσεώς του, το νεοελληνικό κράτος κουβαλά στην πλάτη του το «άγος» του Ναβαρίνου.

Το «ανεξάρτητο» κράτος ήταν από την ίδρυσή του ένα εξαρτημένο από την Βρετανία προτεκτοράτο, αναγκαίο σε αυτούς προγεφύρωμα στην Βαλκανική για τον έλεγχο των εξελίξεων στην υπό διάλυση Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ως τέτοιο, επέκτεινε τα σύνορα του στην Θεσσαλία και την Άρτα.

Ως τέτοιο, προσάρτησε ως προίκα του Γεώργιου του Α΄ τα Επτάνησα και, πιο μετά, στις αρχές του 20ού αιώνα, την Κρήτη.

Στο ενδιάμεσο, υπό την προστασία των Εγγλέζων, διατήρησε την εδαφική του ακεραιότητα, παρά την ήττα από τους Οθωμανούς στον «ατυχή» πόλεμο του 1897.

Μόνο κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913 ξέφυγε κάπως από τον απόλυτο έλεγχο των Άγγλων και -εντασσόμενη, έστω και την τελευταία στιγμή, σε μια συμμαχία των κρατών της Βαλκανικής- διπλασίασε σχεδόν την έκτασή της.

Ο Α-ΠΠ την βρήκε αρχικά «ουδέτερη», σύντομα όμως εισήλθε στην σύγκρουση στο πλευρό των Εγγλέζων, ακόμα κι αν χρειάστηκε να συμβεί ο «εθνικός διχασμός», το κίνημα της «Άμυνας», το κράτος της Θεσσαλονίκης και τελικά η εξορία του γερμανόφιλου βασιλιά Κωνσταντίνου του Β’.

Μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, ο ελληνικός στρατός πολέμησε τους Μπολσεβίκους στην Κριμαία για λογαριασμό των συμμάχων και στην συνέχεια ανέλαβε ρόλο χωροφυλακής στην Μικρά Ασία και στην Ανατολική Θράκη.

Η «Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών» κράτησε μονάχα μερικούς μήνες.

Η Μικρασιατική Καταστροφή και η μετέπειτα ανταλλαγή των πληθυσμών έκλεισε μια ιστορία 3.000 ετών για τον ελληνισμό της Ιωνίας και «ελληνοποίησε» την -πρόσφατα κατακτημένη με τους Βαλκανικούς πολέμους- Μακεδονία.

Τα υπόλοιπα γνωστά. Β-ΠΠ, εμφύλιος, αλλαγή σκυτάλης Άγγλων και Αμερικανών, Κορέα, ΝΑΤΟ, «ανεξαρτησία» της Κύπρου, Χούντα, Αττίλας, μεταπολίτευση, ΕΟΚ, ΟΝΕ, χρεοκοπία.

Με ελάχιστες χρονικές εξαιρέσεις -ουσιαστικά την περίοδο της κυβέρνησης του βουνού μέσα στην κατοχή και ίσως λόγω συγκυριών τα δύο χρόνια των Βαλκανικών πολέμων- το νεοελληνικό κράτος λειτούργησε κι έτσι λειτουργεί και σήμερα ως πoυτανάκι των Μεγάλων Δυνάμεων.

Κι όπως η πoυτάνα δεν φεύγει ποτέ από το μπoυρδέλo, αφού ούτε κοινωνική ζωή έξω από αυτό έχει, ούτε άλλη δουλειά γνωρίζει να κάνει, έτσι και η Ελλάδα δεν ξέφυγε ούτε πρόκειται να ξεφύγει ποτέ από την νοοτροπία του προτεκτοράτου.

Αυτή η νοοτροπία που έχει εμποτίσει πολιτική ηγεσία και πολίτες δεν πρόκειται φυσικά να οδηγήσει σε κάτι καλό.

Οι εποχές που ζούμε και ακόμη περισσότερο εκείνες που έρχονται είναι απαιτητικές και κρίσιμες.

Χρειάζονται συνειδητοποιημένοι κι ανοιχτόμυαλοι πολίτες, που δεν υπάρχουν πολλοί σε αυτόν τον τόπο και όχι αμόρφωτοι και στενόμυαλοι υπήκοοι-ραγιάδες.

Δέκα χρόνια μετά την χρεοκοπία και μάθημα κανένα. Ακούω, διαβάζω, συνομιλώ με την σύγχρονη Ελλάδα και φρίττω. Ένα απόλυτο μηδέν. Και λίγοι στίχοι του Τίτου Πατρίκιου σαν επίλογος.

«Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε // τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε, // μην πολυκαμαρώνεις.

// Ίσως // δεν είχες τίποτε να διακινδυνεύσεις.»

Φιλιά από την Εσπερία,

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα και τους Έλληνες ήταν στο τέλος της Κατοχής. Αλλά ήρθε η Συμφωνία της Βάρκιζας -μετά από πάρα πολλά ακόμα λάθη (;)- και εκεί τελείωσαν όλα. Ίσως, κάποιες επόμενες γενιές να αλλάξουν τα πράγματα. Η δική μας μάλλον κάηκε στο Facebook. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.