Ο Τζούλιαν Ασάνζ χαλάει την πιάτσα

Ο Αυστραλός Τζούλιαν Ασάνζ, ένας από τους δημιουργούς και αρχισυντάκτες του Wilikeaks, συνελήφθη σήμερα από την βρετανική αστυνομία και μεταφέρθηκε από την πρεσβεία του Ισημερινού σε άλλο σημείο στο κέντρο του Λονδίνου, ενώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως θα εκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου του έχει ασκηθεί δίωξη για δημοσιοποίηση απόρρητων κυβερνητικών εγγράφων που αφορούσαν τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Ο Ασάνζ βρισκόταν στην πρεσβεία του Ισημερινού τα τελευταία εφτά χρόνια, αφού ζήτησε πολιτικό άσυλο.

Πριν βρεθεί στην Βρετανία, ο Ασάνζ προσπάθησε να βρει καταφύγιο στη Σουηδία αλλά η σουηδική κυβέρνηση αρνήθηκε τη χορήγηση άδειας παραμονής και εργασίας στον Ασάνζ, ενώ κατηγορήθηκε για υποθέσεις βιασμoύ από δυο γυναίκες· οι κατηγορίες -τις οποίες ο Ασάνζ είχε αρνηθεί- είχαν αποσυρθεί από τη Σουηδία αλλά σήμερα η μια από τις δυο γυναίκες δήλωσε πως θέλει η υπόθεση να ανοίξει πάλι.

(Παρένθεση: Πριν από μερικές μέρες, συζητούσα με μια φίλη για το πώς η κατηγορία για σεξoυαλική κακοποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αμαυρώσει την υπόληψη ενός ανθρώπου και να τον εξαφανίσει. Της είπα πως, αν το επιθυμεί ή έχει λόγους, μπορεί να υποστηρίξει ψευδώς πως ένας άνδρας την βίασε και να τον τελειώσει για πάντα. Μέχρι να αποδειχτεί η αλήθεια -αν αποδειχτεί ποτέ- ο άνδρας θα έχει ακυρωθεί εντελώς. Της έφερα μάλιστα, για παράδειγμα τον εαυτό μου, λέγοντάς της πως θα μπορούσε να με τελειώσει σαν άνθρωπο με ένα ψέμα. Προσοχή, δεν λέω πως δεν πρέπει οι γυναίκες -ή και οι άνδρες- να καταγγέλουν βιασμoύς ή απόπειρες βιασμών· αυτό που λέω είναι πως θα πρέπει να είμαστε λίγο καχύποπτοι, όταν κατηγορείται για βιασμoύς ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που τολμάει να φέρει στο φως την αλήθεια και βρίσκεται υπό διωγμόν. Ή όταν εντελώς τυχαία, βρίσκεται ποσότητα ναρκωτικών στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο ενός ανθρώπου που τόλμησε να τα βάλει με το σύστημα. Αν και το πιο βολικό για τέτοιους ανθρώπους είναι να πάθουν ένα «ατύχημα» ή να «αυτοκτονούν». Για να συμμορφώνονται και όσοι θέλουν να τους μιμηθούν. Κλείνει η παρένθεση.)

Με αφορμή τη σύλληψη του Τζούλιαν Ασάνζ -που, ουσιαστικά, έζησε τα τελευταία εφτά χρόνια φυλακισμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο-, σκέφτομαι πως θεωρούμε δημοσιογράφους ανθρώπους που μόνο δημοσιογράφοι δεν είναι.

Θεωρούμε δημοσιογράφους τους σφουγγοκωλάριους των ολιγαρχών (τους βάζουμε και στην Βουλή), τους τελάληδες των κομμάτων -που κατεβαίνουν και αυτοί υποψήφιοι στις εκλογές και επιβραβεύονται από τα χάπατα- τους σαχλαμάρες της τηλεόρασης, τους δημοσιογράφους των υπουργείων, τις κυρίες και τους κύριους που γράφουν τα καλλιτεχνικά και πληρώνονται από το Φεστιβάλ, τα Ιδρύματα Γαμάτωv και Τεκνών και άλλους πρόθυμους «καλλιτέχνες», τους wannabe δημοσιογράφους των free press και των άθλιων σάιτ -που δουλεύουν τζάμπα για να αισθανθούν …influencers- τις κυρίες και τους κυρίους που κάνουν τους χωροφύλακες στο Facebook και άλλους τέτοιους.

Όχι, αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι.

Η δημοσιογραφία έχει να κάνει με την αλήθεια. Όχι με την «αλήθεια» του αφεντικού σου ή του χρηματοδότη σου.

Δεν είσαι δημοσιογράφος, όταν είσαι διαρκώς μπουκωμένος με τα αρxίδια του αφεντικού σου.

Ούτε είσαι ελεύθερος άνθρωπος -όποια δουλειά και να κάνεις-, όταν δεν τολμάς να πεις στο αφεντικό σου την πραγματική γνώμη που έχεις γι’ αυτόν επειδή ξέρεις πως θα βρεθείς χωρίς δουλειά.

Λογικό είναι η περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ να έχει προκαλέσει μεγάλη αμηχανία στους «δημοσιογράφους». Σε όλο τον κόσμο.

Τους εκθέτει ανεπανόρθωτα.

Γιατί αν ο Τζούλιαν Ασάνζ είναι δημοσιογράφος, αυτοί δεν είναι.

Κανονικά, θα έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν υπέρ του Ασάνζ από την ημέρα που αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε χωρίς διαβατήριο και με τις ΗΠΑ -και άλλες χώρες- να προσπαθούν να τον εξαφανίσουν.

Αλλά αυτό δεν έγινε.

Όχι μόνο δεν έγινε αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν πως είναι δημοσιογράφοι και γράφουν πως ο Ασάνζ είναι ένας εγωπαθής που ενδιαφέρεται για την προσωπική του προβολή.

Δηλαδή, ο Ασάνζ έμεινε εφτά χρόνια κλεισμένος σε μια πρεσβεία και δεν υπάρχει χώρα στον πλανήτη για να του δώσει άσυλο και να μπορέσει να ζήσει σαν άνθρωπος, για την προσωπική του προβολή.

Δεν παλεύεται η ηλιθιότητα.

Κακά τα ψέματα, άνθρωποι σαν τον Τζούλιαν Ασάνζ χαλάνε την πιάτσα.

Επίσης, άνθρωποι σαν τον Ασάνζ κάνουν πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται άβολα, γιατί σκέφτονται «Πώς τολμάει αυτός να τα βάζει με τους ισχυρούς; Δεν φοβάται;».

Φυσικά και φοβάται. Μόνο οι τρελοί δεν φοβούνται.

Αλλά, αν παίρνουμε προσωπικά ακόμα και τις περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν την τόλμη να βγάλουν την αλήθεια στη φορά -και θεωρούμε πως αυτό μειώνει εμάς- δεν πρέπει να μας κάνει καμία εντύπωση που οι κοινωνίες μας βουλιάζουν όλο και πιο πολύ στα σκατά.

Κάθε άνθρωπος πάνω στον πλανήτη θα έπρεπε να θέλει ο Τζούλιαν Ασάνζ να ζήσει ελεύθερος.

Γιατί κάτι τέτοιο θα άνοιγε τον δρόμο και για τους υπόλοιπους.

Αλλά, βέβαια, πρέπει να επιθυμείς να είσαι ελεύθερος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι.

(Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης υπάρχει μόνο για να προστατεύσει αυτούς που τολμούν να πουν την αλήθεια. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα αξιοποιήσουν ποτέ αυτό το δικαίωμα. Σε περιπτώσεις σαν αυτή του Τζούλιαν Ασάνζ, το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης εξαφανίζεται. Και οι δικαιωματιστές -όλοι αυτοί που μας τα κάνουν μπαλόνια για τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των …πιγκουίνων, και, βέβαια, είναι επαγγελματίες δικαιωματιστές και έχουν αφεντικό- έχουν βγάλει τον σκασμό για τον Ασάνζ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.