Τα Άνθη του Καλού

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, στο σχόλιό σου κάτω από το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο In girum imus nocte et consumimur igni με παρότρυνες να γράψω και κανένα ποίημα για τους καλούς ανθρώπους.

Ποίημα δεν μπόρεσα να γράψω, ίσως γιατί το κακό είναι περισσότερο και πιο γοητευτικό και αποτελεί μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης, για μένα τουλάχιστον.

Α, και για τον Μπωντλαίρ που έγραψε τα υπέροχα και απαγορευμένα «Ανθη του Κακού».

Επειδή γνωρίζω πως το φανατικό αναγνωστικό σου κοινό, αποτελείται κατ εξοχήν από έξυπνους ανθρώπους είμαι σίγουρη πως θα καταλάβουν οι περισσότεροι από όσους διαβάσουν το παρόν άρθρο το ότι βάζω την αφεντιά μου, των παιδικών αδέξιων στιχουργημάτων ισια κι όμοια (χαχαχα) με τον γίγαντα Σαρλ Μπωντλαίρ, ότι πρόκειται απλώς για ένα αστείο και για μια αφορμή να αναφερθώ σε αυτόν τον σπουδαίο ποιητή.

Την γοητεία του κακού, στην οποία υποκύπτουν οι περισσότερο άνθρωποι, μεταξύ των οποίων μάλλον κι εγώ -θέλω να ελπίζω τουλάχιστον΄μόνον ως προς την ανάδειξή του από πλευράς «ποιητικής» έμπνευσης-, την είχε εντοπίσει ο μεγάλος αυτός Γάλλος ποιητής ο οποίος ένιωθε διαρκώς απέχθεια για το «άθλιο πλήθος» (Recueillement).

Αυτό που τον ταλάνιζε πάνω από όλα είναι ο εγωισμός και η μοχθηρία των ανθρώπων, η πνευματική τους παραλυσία και η απουσία συναίσθησης του τι είναι Ωραίο και τι είναι Καλό.

Η σκληρή, σοκαριστική γλώσσα του καταδικασμένου ήδη από το 1842 με δικαστική επιτήρηση δανδή και καταχρεωμένου Μπωντλαίρ, μεσω της οποίας κατέκρινε από την εξουσία έως το «χύδην πλήθος», η επίθεσή του ως κριτικού τέχνης και δημοσιογράφου στον μεγαλόστομο Ρομαντισμό και τους εκπροσώπους του, η ενεργή συμμετοχή του στην επανάσταση των οδοφραγμάτων το 1848 αλλά και η απέχθειά του για την κυβέρνηση του Ναπολέοντος του Γ’, του στοίχισαν ακριβά.

Πρώτα την μερική καταδίκη αρχικά των «Ανθέων του Κακού» «για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών». Η επόμενη έκδοση του 1861 ήταν εμπλουτισμένη, αναδομημένη αλλά και ακρωτηριασμένη κατά έξι ποιήματα (Les bijoux, Le Léthé, À celle qui est trop gaie, Lesbos, Femmes damnées (το πρώτο ποίημα της συλλογής), Les métamorphoses du vampire), την δημοσίευση των οποίων απαγόρευσε ο «ανοιχτόμυαλος» δικαστής Πινάρ.’

Και ύστερα, την αυτοεξορία του βασανισμένου κι από τους δικούς του δαίμονες ποιητή στο Βέλγιο.

Να σημειωθεί πως η δικαστική απόφαση του 1857 δεν ανακλήθηκε πριν από το 1949 (!), οπότε και έγινε αποκατάσταση του πλήρους έργου του Μπωντλαίρ.

Κάτι σαν τις αποφάσεις της Χ Ολομέλειας του ΚΚΕ δηλαδή, πάντα με το επίθετο «πλατιά» μπροστά από τον αριθμό της, που αποκαθιστά μετά από 60, 70, χρόνια τα κατασυκοφαντημένα στελέχη από το ίδιο τους το Κόμμα, τα οποία οδηγήθηκαν εξαιτίας του άλλα στη χλεύη και στον διασυρμό και άλλα στις φυλακές, ακόμα και στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Στα δικά μας τώρα, σχετικά με τους ωραίους ανθρώπους, θα αναφέρω σε μια προσπάθεια να δω το καλό και το Ωραίο γύρω μου, τα ονόματα και τις πράξεις μερικών ανθρώπων της περιοχής μου που γνωρίζω τη δράση τους ως εραστές «της ομορφιάς που θα σώσει τον κόσμο» τη φράση του Ηλίθιου -για τον πολύ κόσμο- Μίνσκ, φράση που συχνά αναφέρεις και συ στα άρθρα σου.

Είναι η Ειρήνη η γειτόνισσά μου με τα πονεμένα ισχία, που, εκτός από τον άστεγο΄μακαρίτη πια Σταύρο, φρόντιζε και εξακολουθεί να φροντίζει τις αδέσποτες γάτες, και με δικά της έξοδα να τις ταΐζει, να τις στειρώνει, να θρηνεί όταν κάποιοι τις φολάρουν και βρίσκει νεκρές πότε την ασπρόμαυρη Ελένη, την τιγρέ Τιτίκα ή τον κατάμαυρο Μπάμπη, καθώς έχει δώσει ονόματα σε όλα τα αδέσποτα γατιά που φροντίζει.

Είναι ο γείτονάς μου κυρ Γιάννης, 80 φεύγα σε ηλικία, που σαν επίμονος κηπουρός, χωρίς κανένα όφελος, φυτεύει και ποτίζει στον κοινόχρηστο δημοτικό χώρο ενός άτυπου parking που χρησιμοποιείται από τους λουομένους κυρίως το καλοκαίρι, περιμετρικά του, συκιές, μουριές, μυρωδάτες δάφνες και -ανάμεσα στον φυσικό φράχτη από πικροδάφνες- βολβούς κρίνων και άλλων λουλουδιών.

Οταν τον ρώτησα γιατί το κάνει αυτό, μου απάντησε αφοπλιστικά :

«Γιατί έτσι γειτόνισσα, μου αρέσει να βλέπω γύρω μου πράσινο και λουλούδια ανθισμένα και τους λουόμενους το καλοκαίρι να απλώνουν το χέρι και να κόβουν κανα σύκο να το φάνε.»

Είναι ο Βαγγέλης Σπανός που δεν τον γνωρίζω προσωπικά, τον έμαθα μέσα από το blog σου και δεν χρειάζονται νομίζω περαιτέρω συστάσεις και αναφορές, αφού τα καθημερινά σχεδόν άρθρα του μαρτυρούν την ευαισθησία του για τους ανθρώπους και το περιβάλλον.

Είναι τέλος η όμορφη Ηρα, ένας κορίτσαρος σωστός γενίτσαρος, που ασχολείται χρόνια τώρα με την σωτηρία και την επιβίωση, φωτογραφίζοντάς τα ταυτόχρονα, των πτηνών και των υδρόβιων πλασμάτων στις Αλυκές της Αναβύσσου και στις παραλίες, αλλά και των άγριων ορχιδέων στους λόφους ή των λεπτεπίλεπτων ευωδιαστών κρίνων που φύονται στις αμμουδιές και που έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί από τις ομπρέλες και τα τραπεζοκαθίσματα των καντινών.

Των ανυπεράσπιστων πλασμάτων και φυτών γενικά, που αγωνίζονται να συνυπάρξουν μαζί με τον άνθρωπο σε «Αυτόν τον Κόσμο τον Μικρό, τον Μέγα».

Σου στέλνω ένα από τα πολλά βίντεο της Ήρας που αξίζει τον τίτλο «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» ρήση του Ηλίθιου, για τους πολλούς, Μινσκ και όπως ίσως κρυφά να σκέφτονται και να χαρακτηρίζουν οι σημερινοί πολλοί ,αυτούς για τους οποίους μίλησα παραπάνω:

Αγάπη μόνο και Ομορφιά (νομίζω είναι ταυτόσημα)

Αναστασία

(Αγαπητή Αναστασία, δεν γράφω ποτέ τη φράση του Ντοστογιέφσκι «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Διαφωνώ με τον Ντοστογιέφσκι και δεν έχω και θέμα να το πω. Θεωρώ πως η ομορφιά δεν θα σώσει τον κόσμο. Η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να την δουν. Αντί άλλου σχολίου, ρίχνω κι εγώ ένα Μπωντλαίρ:
«Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.»
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.