Ένας αόρατος κόσμος

Πιτσιρίκο, σου γράφω με το Νανάκι στα πόδια μου. Θυμάμαι είχες κι εσύ ένα αγαπημένο Νανάκι. Το δικό μου είναι κάτασπρο, λίγο φουντωτό κι ένας φίλος μου το λέει Αλέξις (Κόλμπι) γιατί ώρες-ώρες παίρνει το ίδιο ραδιούργο βλέμμα μ’ εκείνη.

Είναι μια σκηνή που γυρίζει από χτες στο νου μου.

Η καθημερινότητα είναι υφασμένη από λογιών λογιών κλωστές. Αυτού του είδους οι κλωστές για κάποιους διαγράφονται αυτόματα, σαν να τους πρέπει να ναι αόρατες. Ένας αόρατος κόσμος.

Γύριζα απ’ τη δουλειά χτες το απόγευμα. Περπατούσα σ’ ένα δρόμο αρκετά κεντρικό. Σε μια στιγμή είδα έναν κύριο -δεν θυμάμαι καν τ’ όνομά του- που σύχναζε παλιότερα σ’ ένα ουζερί της γειτονιάς μου.

Καθόμασταν εκεί κάποιες φορές με φίλους, κι ερχόταν μόνος κι έπινε σ’ ένα τραπέζι, σε μια γωνιά.

Πρέπει να είχαμε ανταλλάξει και κάποιες κουβέντες γιατί τον συγκινούσαν τα τραγούδια που παίζαμε με τις κιθάρες.

Δεν ενοχλούσε κανέναν. Πρώην αστυνομικός είπαν, ιστορία μεγάλη είπαν. Δεν ρώτησα. Άλλωστε, δεν θέλω και ν’ ακούω από τρίτους για καταστάσεις που μόνο όποιος τις ζει ξέρει.

Τον είδα λοιπόν χτες όπως περνούσα και τράβηξε το βλέμμα μου γιατί κάτι δεν πήγαινε καλά.

Σαν να προσπαθούσε να στηριχτεί με την πλάτη σ’ έναν κορμό δέντρου στο πεζοδρόμιο, σαν να μην τα κατάφερνε. Σταμάτησα να τον ρωτήσω αν χρειαζόταν κάτι.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένας άντρας από ένα περαστικό αυτοκίνητο του φώναξε: «Βάλ’τον μέσα ρε!».

Κατάλαβα. Κράτησα το βλέμμα στο πρόσωπό του, δεν ήθελα να ντραπώ, ούτε και να ντραπεί πιο πολύ. Ένιωσα τεράστια λύπη. «Πουλάκι μου…» του είπα. «Πήγαινε σπίτι. Πήγαινε σπίτι. Να είσαι καλά. Να είσαι καλά.»

Δεν ήξερα τι να πω δηλαδή.

Έχω ακόμα την έκφραση των ματιών του μπροστά μου. Ντροπή απέραντη, νομίζω και πόνο.
Έφυγα.

Δε μπορώ να πω τίποτ’ άλλο. Οι φιλοσοφίες μου μοιάζουν κενές.

Να προσέχεις. Την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, δεν ξέρω τι να σχολιάσω σε αυτή την ιστορία. Οπότε θα σου πω για το Νανάκι. Να είσαι καλά που μου την θύμισες. Καλά, την θυμάμαι πάντα. Ακόμα τα παντελόνια μου έχουν τις νυχιές της στο αριστερό πατζάκι. Από αριστερά ανέβαινε πάνω μου. Με συγκινούν τα ζώα και η ανιδιοτελής αγάπη τους. Να είναι καλά το Νανάκι σου. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.