Ας χαλαρώσουμε λίγο

Γεια σου και πάλι αγαπημένε μου Πιτσιρίκο!
Έχω σταματήσει να γράφω τόσο συχνά τον τελευταίο καιρό, αλλά, επειδή ακραίες καταστάσεις απαιτούν ακραία μέτρα, είπα να καθήσω μπροστά στο πληκτρολόγιο για ακόμα μια φορά. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το κοσμοϊστορικό γεγονός της προηγούμενης βραδιάς, το τελευταίο επεισόδιο της επιτυχημένης σειράς «Game of thrones».

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, από το 2011 για να είμαστε ακριβείς, ένας τεράστιος αριθμός θεατών παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις φανταστικές περιπέτειες μιας ομάδας φανταστικών προσώπων σε μια φανταστική εποχή και, για να μην τα πολυλογώ, είναι όλα φανταστικά.

Η σειρά θεωρείται «πολιτισμικό φαινόμενο» παγκοσμίου εύρους και σημασίας για κάποιον λόγο. Βασισμένη σε βιβλία που απευθύνονταν σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό, έγινε ένα είδος pop αναφοράς για όλες σχεδόν τις ηλικίες και τα γούστα.

Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη τηλεοπτική/κινηματογραφική δημιουργία αυτού του είδους που συνεπήρε το κοινό, καθώς δέκα χρόνια πριν είχαμε την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών(ε), που είχε σπάσει τα ταμεία.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και τα σέβη μου στους οπαδούς του Τόλκιεν, αλλά τα βιβλία δεν παλεύονται ούτε με σφαίρες. Θυμάμαι στην Ιταλία να μου τα δανείζει πορωμένος φίλος και να μάχομαι για να τα τελειώσω. Προσπάθησα στα εληνικά και κατόπιν στα αγγλικά με τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα. Στο τέλος απλά γύρναγα τις σελίδες δέκα-δέκα για να δω πού το πάει ο καλλιτέχνης. Στις ταινίες τουλάχιστον διασκεδάζεις και λίγο, και τελειώνει σε κάτι ώρες το θέμα.

Δεν ήταν το μέγεθος, ήταν το περιεχόμενο. Αν έχω διαβάσει χιλιάδες σελίδες στη ζωή μου, αλλά εκεί δεν την πάλεψα κάστανο…

But that ‘s me.

Η διαφορά λοιπόν του πολιτισμικού στίγματος της εν λόγω τηλεοπτικής σειράς με τις ταινίες του Άρχοντα έχει να κάνει καθαρά με τη διεισδυτικότητα του ίντερνετ.

Αν σκεφτούμε πως τα facebook, twitter κλπ δεν μπήκαν στη ζωή σας -εγώ δεν έχω, εσάς φακελώνει η CIA- παρά μόνο στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, μπορούμε να δούμε το πράγμα από μια διαφορετική σκοπιά.

Η σκοπιά αυτή είναι η ψευδαίσθηση της αυξημένης σημασίας που αποκτούν διάφορα γεγονότα στην καθημερινή ζωή μας, επειδή απλά ακούγονται και συζητιούνται συνέχεια.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί έχει γίνει ένας σάλος για τις τελευταίες σεζόν της σειράς σε ό,τι αφορά το πόσο κακογραμμένες είναι (γεγονός) και για το πώς ξαφνικά, ενώ είχαν αναπτύξει δυνατούς γυναικείους χαρακτήρες, ξαναπέφτουν σε σεξιστικά, σωβινιστικά, μισογυνικά πρότυπα άλλων εποχών και σειρών.

Για κάποιο μυστήριο λόγο, το κοινό θεωρεί πως, σε μια σειρά με μεσαιωνικό φόντο, όλοι οι χαρακτήρες είναι έτοιμοι να δεχθούν το #metoo.

Εδώ δεν το δέχεται στην υπερτεχνολογική, φαινομενικά δημοκρατική και προοδευτική σημερινή εποχή, θα το είχε δεχτεί στον μεσαίωνα;

Θα μου πεις έχει δράκους, να μην έχει και ισότητα των δύο φύλων;

Κανείς δεν σκέφτεται πως το πράγμα έχει μια φυσική εξέλιξη για να φτάσει στην ισότητα γενικά, τη δημοκρατία κλπ. Εδώ έχει σκλάβους και ευνούχους η φανταστική κοινωνία τους, πώς να μην έχει τις γυναίκες σε δεύτερη μοίρα;

Όχι, θα έρθει ο αντίλογος. Δεν μιλάμε τελικά για το περιεχόμενο της σειράς σαν ρεαλισμό, δεν απαιτούμε αυτό.

Απλά, πρέπει να δημιουργηθούν δυνατά γυναικεία πρότυπα για το κοινό. Να καταλάβουν οι νέες γενιές πως οι γυναίκες μπορούν να είναι κυβερνήτες μεγάλων δυνάμεων και όχι έρμαια μιας υποτιθέμενης ευαίσθητης, κατώτερης της ανδρικής, ιδιοσυγκρασίας.

Χμμμμμμ…..

Μάργκαρετ Θάτσερ. Αυτή είναι η απάντησή μου, και επειδή βλέπω την κίνησή σας, τα βλέπω και ανεβάζω.

Μάργκαρετ Θάτσερ, έντεκα χρόνια πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου επί βασιλείας Ελισάβετ.

Όχι κοινοτάρχης της Άνω Στενής Διρφύων-Μεσσαπίων, πρωθυπουργός μιας πυρηνικής και οικονομικής υπερδύναμης με επίσημη απόλυτη αρχόντισσα μια άλλη γυναίκα, για έντεκα χρόνια.

Περίμεναν τα κορίτσια έναν φανταστικό χαρακτήρα για να πάρουν θάρρος ε;

Βέβαια.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Όχι πως οι δομές τις εξουσίας έχουν οργανωθεί, ώστε να παραμείνουν ανέπαφες.

Το πρόβλημα είναι πως, αντί να καθαρίσει η Κοκκινοσκουφίτσα τον λύκο με τα χεράκια της, χρειάστηκε τη βοήθεια του ξυλοκόπου.

Παράδειγμα: έγιναν ηγέτες της Ινδίας γυναίκα, Σιχ, άτομο από την κάστα των «ανέγγιχτων» Νταλιτ, μέχρι και ο γ@μημένος ο Γκάντι ο ίδιος ήταν ανακατεμένος για ξεκίνημα, και αυτοί που ήταν στα σκατά συνέχισαν να είναι στα σκατά.

Ποιοι; Γυναίκες, Σιχ, Ντάλιτ.

Στο μεταξύ, όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενό μου, οι πολιτείες του βαθύ νότου περνάνε νόμους που κατρακυλάνε τα δικαιώματα των γυναικών εκατό χρόνια πίσω. Όλα αυτά, παρά το ότι πριν δύο σεζόν το Handmaid’s Tale που περιέγραφε ακριβώς μια τέτοια δυστοπία ήταν τεράστια επιτυχία και «πολιτισμικό φαινόμενο».

Όπως είπα, δεν έχω λογαριασμό σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οπότε δεν ξέρω πώς φαίνονται οι αντιδράσεις, αλλά διαβάζω Washington Post και για την ώρα δεν μπορώ να πω πως βλέπω να γίνεται ο ίδιος χαμός για τις φτωχές γυναίκες του αμερικανικού νότου με αυτόν που έγινε για τις πλούσιες ηθοποιούς της ανατολικής και δυτικής ακτής.

Δεν βλέπω να γίνεται ο ίδιος χαμός ούτε καν με αυτόν που γίνεται από τους συνδρομητές των δέκα δολαρίων/μήνα στο ΗΒΟ επειδή η αγαπημένη τους σειρά δεν ήταν τελικά τόσο καλογραμμένη όσο ήθελαν, και επειδή οι φανταστικές γυναίκες δεν βγήκαν τελικά από πάνω από τους φανταστικούς άντρες σε έναν φανταστικό κόσμο.

Γενικά, δεν μου αρέσει να κρίνω τον κόσμο, προσπαθώ, όσο είναι ανθρώπινο, να απαλλαγώ από αυτό το βαρίδι στη ζωή μου και να βοηθήσω και άλλους να απαλλαγούν.

Αλλά, αν έπρεπε να χαρακτηρίσω αυτή τη φάση, θα έλεγα πως έχουμε μπλέξει τις π**τσες με τους δράκους.

Έχουν βρει το κουμπί μας και θα το πατάνε, δεν ήταν δύσκολο δα. Τώρα έχουν δώσει και την κοινωνική δικτύωση να ανατροφοδοτεί τις επιθυμίες και να ενισχύει την εικόνα του κόσμου που έχουμε ήδη, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα ώστε στο τέλος να ταιριάζει ακριβώς σε αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε οπότε κλείσαμε.

Τρέχουμε να σταυρώσουμε τους διαφωνούντες, ξεθάβουμε πράγματα που είχαν γραφτεί και ειπωθεί πριν χρόνια, και γενικά έχουμε μετατραπεί σε έναν ψηφιακό αναποτελεσματικό για το γενικό καλό όχλο. Έχουμε τέτοια ψευδαίσθηση των δυνάμεών μας μέσω του διαδικτύου που πραγματικά νομίζουμε πως, αν φυσήξουμε όλοι από τα σπίτια μας ταυτόχρονα, θα σηκωθεί ανεμοστρόβιλος.

Κάτι σαν και αυτούς που έλεγαν να πηδήξουμε ταυτόχρονα όλοι στο ένα ημισφαίριο ώστε χτυπώντας κάτω να αλλάξουμε την κλίση της περιστροφής του πλανήτη.

Ίσως να ήταν καλύτερα να χαλαρώσουμε λίγο και να ασχοληθούμε με το να απλώσουμε το χέρι μας μέχρι εκεί που φτάνει και να δούμε τι αγγίζουμε, όπως έχω ξαναγράψει.

Αυτά, μαζί με την αγάπη μου, από την Ρόδο

Βασίλης

Υ.Γ. Και ένα ακόμα ευχαριστώ στον Πιτσιρίκο για το καριφτσωμένο banner της ιστοσελίδας μου, και στους αναγνώστες που με έχουν εμπιστευτεί έως τώρα. Ελπίζω να μην απογοητεύσω κανέναν σας.

(Φίλε Βασίλη, δεν έχω δει ούτε ένα λεπτό από το Game of Thrones. Παρακολούθησα ξένες σειρές μόνο για μια χρονιά -πέρσι- και μάλλον δεν θα το κάνω ξανά. Το να βλέπω σειρές, μου δημιουργεί την αίσθηση του χαμένου χρόνου. Αν και κάποιες σειρές είναι καταπληκτικές. Βέβαια, η μόνη σειρά που πραγματικά αγάπησα ήταν το Two and a half men. Και αυτή η σειρά αποδεικνύει πως κάνεις εύκολα καλές δραματικές σειρές αλλά οι κωμικές σειρές θέλουν μεγαλύτερο ταλέντο. Βασίλη, οι άνθρωποι σήμερα ενοχλούνται περισσότερο από κάτι που συμβαίνει σε μια σειρά του Netflix παρά από πράγματα που συμβαίνουν στον πραγματικό κόσμο δίπλα τους. Δηλαδή, μπορεί να τους ενοχλήσει κάτι στο σενάριο μιας σειράς που δεν είναι πολιτικά ορθό με τα σημερινά δεδομένα -και να κάνουν υστερίες για αυτό- αλλά να προσπεράσουν με αδιαφορία έναν βομβαρδισμό στη Γάζα ή τη σφαγή 3 εκατομμυρίων Αφρικανών. Νομίζω πως πολλοί άνθρωποι είναι καμμένοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.