ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (το πόσο κρετίνοι και ραγιάδες είμαστε)

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Σου γράφω από το αεροδρόμιο της Ινδιανάπολης, περιμένοντας την πτήση για Σικάγο. Μετά με περιμένουν αρκετές ώρες αναμονής μέχρι να επιβιβαστώ στο αεροσκάφος για το Λονδίνο και στην συνέχεια για την αγαπημένη Βασιλεία.

Δεν πειράζει, τουλάχιστον φεύγω από τον καταραμένο αυτόν τόπο.

Η βαθιά Αμερική είναι ένας άλλος πλανήτης, ένας πλανήτης στον οποίο δεν θα ήθελες να ζήσεις.

Μια πόλη με μεγάλες αλλά εντελώς παρατημένες υποδομές, τρομερή ατμοσφαιρική ρύπανση, με το νέφος από τα γειτονικά εργοστάσια -που μάλλον καίνε κάρβουνο αλλιώς δεν δικαιολογείται αυτό που βλέπεις να συμβαίνει- να καλύπτει σαν στεφάνι την πόλη.

Όλοι σχεδόν όσοι ασχολούνται με τις πιο «ταπεινές» εργασίες -σερβιτόροι, ταξιτζήδες, καθαριστές κλπ- είναι μαύροι, Μεξικανοί ή Πορτορικανοί.

Οι περισσότεροι από αυτούς φαφούτηδες και εμφανώς παρατημένοι, μέσα σε μια ανέχεια που πιθανότατα ξεκινά από την στιγμή που γεννήθηκαν σε αυτόν τον περίεργο και άδικο πλανήτη.

Και παραδίπλα οι πλούσιοι, ή μάλλον καλύτερα οι καλά αμειβόμενοι υπηρέτες των πλουσίων -αφού τους αληθινά πλούσιους δεν τους βλέπεις πουθενά-, να περιφέρουν την κενότητά τους μέσα στην γυάλινη κοσμάρα όπου ζουν.

Μέσα σε λίγες στιγμές, αντιλαμβάνεσαι καθαρά το πόσος πολύς «τρίτος» κόσμος υπάρχει εντός του Ελ Ντοράντο του καπιταλισμού, και ποσό τυχερός πρέπει να αισθάνεσαι που έτυχε να γεννηθείς σε μια λωρίδα γης της Ανατολικής Μεσογείου, και όχι «μαύρος» στην Αφρική ή στην Ιντιάνα.

Στην Αφρική ίσως κάποτε μια μέρα τα πράγματα να αλλάξουν, στην Ιντιάνα όμως ποτέ!

Διαβάζω ακόμα στο internet, σχετικά με την οργή των Κύπριων αξιωματούχων από τις δηλώσεις των Βρετανών για την κυπριακή ΑΟΖ, δηλώσεις που βρίσκονται πολύ κοντά στις θέσεις της Άγκυρας.

Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό, διαβάζοντας την παραπάνω είδηση, δεν είναι τόσο «ευγενική».

Για την ακρίβεια, αναρωτιέμαι ποσό ανόητοι και κρετίνοι είναι οι Κύπριοι πολιτικοί και φυσικά κι εκείνοι που τους εκλέγουν.

Στην Κύπρο δεν υπάρχουν μόνο τα κατεχόμενα από τον τουρκικό Αττίλα.

Υπάρχουν και οι λεγόμενες βρετανικές βάσεις της Δεκελείας και του Ακρωτηρίου που δεν είναι φυσικά βάσεις αλλά βρετανικά εδάφη.

Κυπριακό έδαφος, δηλαδή, που βρίσκεται υπό την κατοχή των Εγγλέζων, την οποία οι Κύπριοι κάνουν γαργάρα εδώ και 40 τόσα χρόνια.

Είναι τόσο ξεφτιλισμένοι που δεν τόλμησαν καν να θέσουν το παραμικρό ζήτημα, κατά την διάρκεια της διαπραγμάτευσης μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας για το Brexit, όπως έκαναν πχ οι Ισπανοί για το Γιβραλτάρ.

Τώρα οργίζονται με τις δηλώσεις του Βρετανού υπουργού που αμφισβητεί την ΑΟΖ της Κύπρου, λες και δεν εισπράτουν ό,τι ακριβώς τους αξίζει! Τόσο ηλίθιοι!

Λες και μετά την ανακάλυψη των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, υπήρχε ποτέ καμία περίπτωση να μην διεκδικήσει και η Αγγλία μετά την ΕΕ και την Τουρκία, μερίδιο από τα μελλοντικά μπικικίνια.

Και φυσικά, το πρώτο βήμα δεν είναι άλλο από την αμφισβήτηση της ΑΟΖ της Κύπρου.

Μόλις το παιγνίδι χοντρύνει και έρθουν στο προσκήνιο ανοιχτά οι «να τα βρούμε», οι βρετανικές «βάσεις» θα διεκδικήσουν κι αυτές την δίκη τους ΑΟΖ.

Για μια ακόμη φορά στην ιστορία τα οικονομικοπολιτικά συμφέροντα της Βρετανίας στην Ανατολική Μεσόγειο συμπίπτουν με εκείνα της Τουρκίας.

Όμως, να μην ανησυχούν στην Αθήνα και στην Λευκωσία.

Αμερικανοί, Γάλλοι, Ισραηλινοί και Αιγύπτιοι θα έρθουν να προασπίσουν τα συμφέροντα και τα δίκαια της Ελλάδας και της Κύπρου που εποφθαλμιά η Τουρκία.

Δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή πιθανότητα να τα βρουν μαζί της -με ή χωρίς τον Ερντογάν- και να τους παραχωρήσουν την εκμετάλλευση μεγάλων περιοχών της Ανατολικής Μεσογείου, της περιοχής του Καστελόριζου συμπεριλαμβανομένης.

Οι νεο-Ελληναράδες ψευτοπατριώτες ταΐζουν σανό τον Βουκεφάλα και κυνηγούν Βορειομακεδόνες που απειλούν την ελληνικότητα της «Μακεδονίας μας».

Το Καστελόριζο άλλωστε είναι μακριά και η Κύπρος ψάχνει διαρκώς μα βρει μια «λύση».

Φιλιά από την «άσ’ τα να πάνε στον γερο-διάολο» Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η Ελλάδα και η Κύπρος ήταν πάντα μια πουλημένη υπόθεση. Επειδή έχεις διαβάσει Ιστορία, το ξέρεις. Εγώ δεν έχω πια ψευδαισθήσεις. Μου τελείωσαν. Άσε τους άλλους στα προτεκτοράτα να ονειρεύονται εθνικά μεγαλεία. Πάντα τα πουταvάκια φτιάχνονται με τα ψεύτικα μεγαλεία. Όπως και η πλέμπα στις ΗΠΑ θεωρεί πολύ σημαντικό να έχει ένα αμερικάνικο διαβατήριο που δεν θα το χρησιμοποιήσει ποτέ. Ηλία, είσαι πολύ τυχερός που ταξιδεύεις και βλέπεις τον κόσμο. Αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα: να ταξιδεύεις. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.