Ελλάδα, Αγγλία, Γερμανία και βλέπουμε για παρακάτω

Γεια σου πιτσιρίκο. Νομίζω σου είχα γράψει και πριν κάμποσα χρόνια. Με έγραψες και εσύ, δεν έχω παράπονο.
Βασικά, δεν γούσταρα την Ελλάδα και τους περισσότερους Έλληνες από τότε που τελείωσα το σχολείο και πήγα στο πανεπιστήμιο. Από το 2004 περίπου ήθελα να φύγω. Είχα αηδιάσει από τότε με όλα τα κομματόσκυλα και τα κωλoχανεία τα πανεπιστήμια.

Φοιτητικά κινήματα και επαναστάτες του κώλoυ. Το «του κώλoυ» το σπούδασαν κάποιοι καλά εκεί μέσα, όμως και έγιναν τόσο καλοί που μετά το έκαναν και καριέρα.

Τελικά, έφυγα από την Ελλάδα το 2016. Το καλύτερο πράγμα που έκανα στην ενήλικη ζωή μου.

Αν δεν είχα φύγει από την Ελλάδα, θα συνέχιζα να πιστεύω ότι είμαι ηλίθιος και όλοι οι άλλοι πιο έξυπνοι από μένα.

Επειδή είναι πολλά τα περιστατικά θα πω μόνο 1-2.

Ένα είναι ότι έχασα την θέση μου στο μεταπτυχιακό, γιατί τότε -όπως και τώρα είμαι σίγουρος- στα μεταπτυχιακά που έχουν λίγες θέσεις, δεν μπαίνουν αυτοί που το αξίζουν, αλλά αυτοί που τους βάζει το κόμμα.

Παρότι είχα τα περισσότερα προσόντα λόγω της έρευνας που είχα κάνει και στο εξωτερικό μέσω Erasmus, δεν κατάφερα να κάνω το μεταπτυχιακό μου, γιατί μπήκαν άλλοι από τα παράθυρα.

Δεν είναι γνώμη μου, είδα τα ονόματα από τις λίστες και ήξερα ότι ήταν υψηλά στελέχη σε ΔΑΠ, ΠΑΣΠ κλπ.

Εγώ δεν ήμουν πουθενά. Είχα φάει ξύλο ένα βράδυ κιόλας μέσα στη σχολή, γιατί είχα το θράσος να μπω να κάνω μάθημα και θεωρήθηκα απεργοσπάτης από κάτι αριστερούς και με έκαναν τόπι. Επειδή ήθελα να μάθω.

Δεν ήταν όμως μόνο οι αριστεροί έτσι, όλοι τα ίδια σκατά ήταν. Με απειλούσαν κιόλας που δεν ήμουν σε κάποιο κόμμα.

Στα πανεπιστήμια κάνουν κουμάντο τα κόμματα και η εκκλησία (ναι δεν ήταν λίγοι που είχαν πλάτες το παπαδαριό για να παίρνουν βαθμούς).

Μετά την κρυάδα και αφού εγκατέλειψα το όνειρο για περαιτέρω σπουδές και ακαδημαϊκή καριέρα, δούλεψα για χρόνια σε μια τραγική επιχείρηση που την είχε ένας νεόπλουτος βλαχοκαουμπόι τραχανοπλαγιάς, που μαζί με τον μισάνθρωπο προικοθήρα γαμπρό του με ταλαιπωρούσαν για χρόνια (και τώρα συνεχίζουν να βασανίζουν τους ανθρώπους που έμειναν πίσω).

Θα μπορούσα να γεμίσω βιβλίο με τα απίστευτα που είχα δει, είχα υποστεί και είχα ακούσει εκεί μέσα. Δεν έχουμε χρόνο όμως, οπότε θα πω 1-2.

Το πιο κλασικό ήταν ότι μας έλεγε ότι είναι ο Θεός μας -δεν κάνω πλάκα, το έλεγε και το πίστευε- και πως ό,τι λέει είναι θεϊκή εντολή που θα πρέπει να πραγματοποιείται χωρίς καμία αντίδραση.

Μας έλεγε επίσης τι να ψηφίζουμε και ότι θα μας απολύσει, αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ -λες και χεστήκαμε εμείς για τον ΣΥΡΙΖΑ- και γενικά όλα όσα κάνουν τα ελληνικά αφεντικά. Επίσης, μας έλεγε συνέχεια πόσο άχρηστοι ήμαστε. Κυρίως, αυτό. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Οπότε, όσα χρόνια ήμουν στην Ελλάδα, ήμουν άχρηστος και δεν πληρούσα γενικά προϋποθέσεις που έθεταν άλλα ανώτερα όντα από εμένα. Τι να κάνουμε, μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό μου…

Τελικά, φεύγω έξω το 2016. Μετά από αυτά που είδα να συμβαίνουν το 2015, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει καμία σωτηρία για την χώρα και ότι ο κόσμος ζει σε ένα ομαδικό virtual reality. Νομίζω ξέρεις τι εννοώ.

Πρώτα πάω Αγγλία για 2 χρόνια. Στην δουλειά, μετά από 3 μήνες, με ήξεραν όλοι.

Άνθρωποι που ούτε που γνώριζα, έρχονταν και μου έλεγαν μπράβο για την δουλειά μου και με ρωτούσαν για τεχνικά θέματα πάνω και στο δικό τους αντικείμενο.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ο αντιπρόεδρος της εταιρείας με είχε δεξί του χέρι και πριν πάρει μια τεχνική απόφαση ρωτούσε τη γνώμη μου μπροστά σε όλους. Δεν ντρεπόταν που ήξερα καλύτερα.

Εν τω μεταξύ, δεν έκανα κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανα πάντα όμως και τόσα χρόνια στην Ελλάδα. Απλά, αγαπούσα την δουλειά μου και είχα μεράκι, όπως πάντα.

Με τον αντιπρόεδρο ακόμα έχουμε κρατήσει επαφή και τα λέμε και γελάμε. Παρέα σώσαμε το πρότζεκτ της εταιρείας. Και όταν λέω εταιρεία, εννοώ μια από τις μεγαλύτερες στον χώρο μου, όχι σαν του κατσαπλιά στην Ελλάδα, που είχε μια εταιρειούλα 50 άτομα και το έπαιζε Θεός.

Εκεί που λες, άρχιζα να πιστεύω ότι τελικά κάτι κάνω καλά και ότι δεν είμαι βλάκας και άχρηστος. Έκατσα δύο χρόνια περίπου, αλλά τελικά έφυγα από την Αγγλία.

Ο λόγος ένας και μοναδικός, το σύστημα υγείας. Ούτε το Βrexit, ούτε τίποτα άλλο.

Η Αγγλία, αν εξαιρέσεις το Λονδίνο, είναι μια χώρα που, αν έχεις καλή δουλειά, είναι πολύ φθηνή και έχει τα πάντα.

Το σύστημα υγείας, όμως, είναι διαλυμένο. Και δημόσιο και ιδιωτικό. Πιστεύω πως πολλοί πεθαίνουν πριν καν δουν τον γιατρό. Και πολλοί άθλιοι γιατροί.

Έχω ακούσει πολύ πιο τρομακτικές ιστορίες από την δική μου.

Εκεί που λες αν έχεις πρόβλημα με τα ιγμόρειά σου πχ, δεν πας στον ΩΡΛ. Πας στον γενικό γιατρό, αυτός στέλνει γράμμα και ανάλογα με το τι θα γράψει μέσα του απαντούν από το νοσοκομείο ποτέ θα σου κλείσουν ραντεβού.

Πρόσεχε, η ημερομηνία του ραντεβού σου εξαρτάται από τη διάγνωση που έκανε ο παθολόγος για κάτι το οποίο δεν γνωρίζει καν.

Να μην στα πολυλογώ, αυτό μπορεί να πάρει μήνες και πάνω από χρόνο. Οπότε, το μικρό πρόβλημα που έχεις, μπορεί να γίνει μεγάλο και να μείνεις στον τόπο κιόλας.

Μια φορά πήγα σε έναν ιδιώτη γιατρό και πλήρωσα περίπου 500 ευρώ για 20 λεπτά επίσκεψη.

Δεν με έννοιαξε αυτό όμως τόσο, όσο ότι κατάλαβα ότι η διάγνωση ήταν πιο άστοχη και από το να την έκανε ο θυρωρός του νοσοκομείου. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά.

Τέλος πάντων, μετά από αναμονή 8 μηνών που περίμενα να βγάλω άκρη με τους γιατρούς, τελικά πήρα το αεροπλάνο και έκανα 2 χειρουργεία στην Ελλάδα σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Τσακ μπαμ, όλα σε λίγες μέρες.

Μετά από αυτό, χαιρέτησα τον επαγγελματικό παράδεισο για να γυρίσω πιο Ευρώπη πλευρά.

Είχα προσφορά από πολλές χώρες και εταιρείες, αλλά τελικά επέλεξα το Βερολίνο.

Ένας άλλος κόσμος εδώ, μια άλλη κουλτούρα, άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή. Πολύ ωραία όλα.

Στην Ελλάδα βρίζουν τους Γερμανούς μέρα-νύχτα και εγώ λέω τι καλοί που είναι οι Βερολινέζοι. Ανοιχτοί άνθρωποι, χαβαλέδες. Εντάξει μ@λάκες έχει παντού, αλλά φαίνεται να έχει λιγότερους όμως.

Άνθρωποι από όλο τον κόσμο βρίσκονται στο Βερολίνο. Έχω φίλους από την Βραζιλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Τουρκία, Γερμανούς, Ιταλούς, Μεξικανούς, Ινδούς.

Άνθρωποι ευχάριστοι, χωρίς μιζέρια, μορφωμένοι, με ανοιχτή άποψη σε πολλά θέματα και ωραία κουλτούρα.

Έχω και κάτι γνωστούς Έλληνες, αλλά γενικά τους αποφεύγω. Μόνο λίγοι και καλοί. Και στην Αγγλία τους απέφευγα. Και σεβόμουν και τους Έλληνες που με απέφευγαν.

Οι Έλληνες του εξωτερικού είναι να τους αποφεύγεις όπου τους βρεις. Ακούμε ελληνικά στον δρόμο και σταματάμε να μιλάμε, μέχρι να περάσουν για να μην μας καταλάβουν.

Έχει πλάκα κάποιες φορές, γιατί δεν ξέρουν ότι τους καταλαβαίνουμε και ακούμε την γκρίνια, την μίρλα και την μιζέρια. Πολλοί έφυγαν από την Ελλάδα και πήραν και την μιζέρια τους μαζί. Διαμαρτύρονται για όλα και τους φταίνε πάντα οι άλλοι. Δεν είναι όλοι έτσι, αλλά είναι πολλοί.

Τον Έλληνα, ειδικά την ελληνική αντροπαρέα, την καταλαβαίνεις από τα 50 μέτρα, πριν καν τους ακούσεις να μιλάνε. Από τις εκφράσεις του προσώπου, την κίνηση. Είναι τρομερό, δεν ξέρω, αν σου έχει τύχει. Γενικά, ελπίζω να μην είμαι και εγώ έτσι όταν κυκλοφορώ στον δρόμο.

Το Βερολίνο που λες είναι ακόμα παράδεισος για αυτούς που πήγαν εκεί μέχρι και πριν 5-6 χρόνια, αλλά είναι δύσκολα για αυτούς που έρχονται τώρα, αν δεν έχουν βρει καλή δουλειά.

Τα ενοίκια είναι πανάκριβα. 1500-2000 ευρώ για περίπου 100 τ.μ. διαμέρισμα σε καλή κατάσταση. Η εφορία πολύ υψηλή, όπως και η ασφάλεια υγείας. Μου κρατάνε περίπου το 1/3 του μισθού το μήνα, αλλά όμως αξίζει μέχρι τελευταίας δεκάρας.

Η υγεία είναι δωρεάν και δουλεύουν όλα ρολόι. Πας σε όποιο γιατρό θες δωρεάν.

Δεν πληρώνεις απολύτως τίποτα, μόνο 10-20 ευρώ την μέρα -αν νοσηλευτείς σε νοσοκομείο- σαν συμμετοχή και 5 ευρώ για ό,τι φάρμακα πάρεις.

Στις γέννες δεν σου κλείνει ραντεβού ο γυναικολόγος για το πότε θα σε σφάξει να βγάλει το παιδί, ο φυσιολογικός τοκετός είναι απαραίτητος! Ένα σωρό διευκολύνσεις από το κράτος.

Κάθε παιδί που έχεις παίρνει 200 ευρώ το μήνα. Ο πατέρας δικαιούται 14 μήνες πατρική άδεια (επί πληρωμή).

Αν χάσεις την δουλειά σου, δεν σε πετάει το κράτος στον δρόμο και δεν σε εκδικείται. Και πολλές άλλες κοινωνικές παροχές που ούτε που τις ξέρω όλες.

Οπότε, ας κρατάνε το 1/3 του μισθού μου, δεν με νοιάζει. Και στην Ελλάδα τόσα μου κρατούσαν και δεν είχα τίποτα.

Το κακό, βέβαια, είναι ότι υπάρχουν πολλοί που εκμεταλλεύονται τα επιδόματα αυτά και γίνονται βάρος στην κοινωνία. Κυρίως Τούρκοι, αλλά και αρκετοί Έλληνες όμως, που βγαίνουν στην μαύρη εργασία και παίρνουν και τα επιδόματα.

Δυστυχώς, υπάρχουν Έλληνες εδώ που το πρώτο πράγμα που ρωτάνε όταν έρχονται, είναι τι επιδόματα δικαιούνται. Όχι πως θα βρουν δουλειά, αλλά πως θα πάρουν λεφτά.

Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι πολλοί, απλά η παρουσία τους γίνεται πιο αισθητή, ίσως επειδή αυτοί ψάχνουν περισσότερο για απαντήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τέλος πάντων, ο μέσος Βερολινέζος έχει καλή σχέση με τον Έλληνα. Ο γείτονάς μου είναι 85 χρονών και συνέχεια μας κάνει δώρα για τον μικρό, μου πιάνει την κουβέντα, ρωτάει αν είμαστε καλά με ενδιαφέρον.

Έχω γνωρίσει και στριμμένους, αλλά οι περισσότεροι είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Τους θεωρώ πιο ζεστούς από τους Άγγλους και πιο φιλικούς.

Αλλά, όπως είπα, το Βερολίνο, δεν έχει σχέση με την υπόλοιπη Γερμανία.

Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η γλώσσα και είναι το μόνο αρνητικό που έχω βρει μέχρι στιγμής. Είναι δύσκολη και δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος ελεύθερος, αλλά δεν είναι αδύνατο να την μάθεις.

Το πρόβλημα είναι ότι σε πολλές εταιρίες εδώ η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, γιατί πού αλλού θα βρουν τόσο εξειδικευμένο προσωπικό που να μιλάει γερμανικά, δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό είμαστε πάρα πολλοί απ’ όλο τον κόσμο και πάλι δεν είμαστε αρκετοί και υπάρχει πολύ μεγάλη ζήτηση για εξειδικευμένους.

Και έχω γνωρίσει αρκετούς Έλληνες με σοβαρή εξειδίκευση που έχουν έρθει την τελευταία πενταετία.

Αλλά η μικρή παρέα μου από Έλληνες είναι άνθρωποι που μοχθούν λίγο παραπάνω, γιατί δεν είχαν καμία εξειδίκευση. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουν καταφέρει να έχουν πολύ καλό επίπεδο ζωής και να ζουν με τις οικογένειές τους μια ζωή που ούτε καν την ονειρεύονταν στην Ελλάδα (δικά τους λόγια, όχι δικά μου).

Τέλος πάντων, μετά από 3 χώρες τα τελευταία χρόνια, μπορώ να πω ότι το άξιζε. Χαίρομαι που έφυγα από την Ελλάδα.

Όταν ερχόμαστε για διακοπές, μετά από μια εβδομάδα θέλουμε πάλι να γυρίσουμε πίσω.

Φέτος θα έρθουμε για τα μπάνια μας το καλοκαίρι για 2 μήνες και εμείς. Δυο μήνες άδεια και πληρωμένες διακοπές. Χαλάλι το 1/3 σου λέω.

Και μετά σου λέει ο Κούλης και ο Τσίπρας πώς θα φέρουν τους νέους πίσω. Γελάω που το γράφω.

Να κάνουμε τι πίσω;

Ναι, θα ερχόμαστε να βλέπουμε τους δικούς μας και τους φίλους μια φορά το χρόνο, αλλά τώρα που μπορούμε να γυρίσουμε και τον κόσμο θα το κάνουμε, δεν χρειάζεται όλες μας τις διακοπές να τις περνάμε στην Ελλάδα. Αλλά να έρθουμε στην Ελλάδα να δουλέψουμε πάλι, όχι. Άσε.

Η γυναίκα μου ήταν ελεύθερη επαγγελματίας. Έβγαζε πάνω από πέντε χιλιάρικα το μήνα και στο σπίτι έμπαιναν 125 ευρώ (μετά από ετήσια καταμέτρηση, δεν γράφω το ποσό στην τύχη).

Τα υπόλοιπα ήταν ενοίκιο, ΔΕΗ, δημοτικά τέλη, φόροι, ΤΕΒΕ, μισθοί και ΙΚΑ στους υπαλλήλους.

Οι υπάλληλοί της, να είναι καλά τα παιδιά, έβγαζαν τα τετραπλά από αυτήν και το άξιζαν.

Αλλά για 125 ευρώ το μήνα πόσο μ@λάκας πρέπει να είσαι για να δουλεύεις 12ωρα και 6ήμερα; Δεν γίνεται. Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά ήμασταν από τους μ@λάκες που τα κάναμε όλα σωστά.

Ξέρεις, αυτή η μιζέρια, καταπίεση, τα ψυχολογικά προβλήματα και η ηττοπάθεια που είχαμε στην Ελλάδα, τώρα αρχίσαμε να τις αποβάλλουμε ολοκληρωτικά.

Η θεραπεία πήρε χρόνια. Και ακόμα προσπαθούμε να αποβάλλουμε πράγματα και αρρώστιες που κουβαλήσαμε από την Ελλάδα.

Γι’ αυτό και όταν ερχόμαστε για διακοπές, είναι σαν να έχεις βγει από την αποτοξίνωση και να μπαίνεις σε μπαρ που έχεις παντού αλκοόλ γύρω.

Ο κόσμος γύρω μας, μας μεταφέρει την μιζέρια του. Η Αθήνα έχει πολύ μιζέρια, πολύ αρνητική ενέργεια. Λυπάμαι για τον κόσμο.

Βλέπεις ότι, αντί να μην πάνε να ψηφίσουν καθόλου, θα πάνε από μιζέρια να εκδικηθούν με την ψήφο τους για να ψηφίσουν τον αντίπαλο.

Και ας ξέρουν ότι θα το πληρώσουν, δεν τους νοιάζει. Τους νοιάζει η εκδίκηση.

Όταν ζεις και περιμένεις με αίσθημα εκδίκησης κάθε 3-4 χρόνια, τι καλό να σου βγει;

Δεν ξέρω αν υπάρχει λέξη που να περιγράφει αυτή την πάθηση.

Καλά άσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το τι βλέπω να γράφουν δεν περιγράφεται.

Και εγώ μ@λακισμένες απόψεις μπορεί να έχω, αλλά δεν τις διατυμπανίζω. Δεν εύχομαι καρκίνους, κρεμάλες.

Όσοι ζουν της καθημερινότητά τους με μίσος και σκεπτόμενοι κρεμάλες και καρκίνους, στο τέλος πιο πιθανό είναι καταλήξουν αυτοί με κάποιο από αυτά, παρά αυτοί στους οποίους τα εύχονται.

Τέλος πάντων, ο κόσμος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και έστω και έτσι λεω τουλάχιστον υπάρχει ακόμα μια αίσθηση δημοκρατίας.

Γιατί το να είναι ηλίθιοι το 50% που ψηφίζουν είναι δημοκρατικό, απλά είναι και ηλίθιοι.

Εξάλλου, εμείς που φύγαμε δεν επηρεαζόμαστε πια από τις αποφάσεις τους.

Εδώ που είμαι, ούτε που ξέρω ποιος κυβερνά και ούτε έχει και σημασία.

Ήταν η χώρα μήνες χωρίς κυβέρνηση και δεν έτρεχε τίποτα, δεν κατάλαβε κανείς τίποτα.

Τα πάντα δούλευαν με τρόπο που δεν καταλάβαινε κανείς ότι η χώρα είναι «ακυβέρνητη».

Αλλά και εδώ αποχή θα έκανα νομίζω. Η ζωή είναι μικρή για να απογοητευόμαστε από το ότι η ψήφος μας δεν θα κερδίζει ποτέ.

Και όσες φόρες ψήφισα κάποτε, ούτε 1% δεν έπαιρναν οι επιλογές μου, χαμένος μια ζωή.

Εδώ δεν θέλω να ψηφίσω. Ούτε για την Ελλάδα.

Σαν μετανάστης και αν έχω δικαίωμα ψήφου, δεν θέλω να το ασκήσω.

Όσοι θέλουν να ψηφίζουν, πρέπει να το κάνουν εκεί που ζουν.

Έγινε λέει χαμός στην Αγγλία που δεν θα ψήφιζαν.

Γιατί να ψηφίσουν οι Άγγλοι για τους Έλληνες; Γιατί να ψηφίσουμε οι Γερμανοί για τους Έλληνες; Όπου Γη και πατρίς.

Δυστυχώς, είναι πάρα πολλά αυτά που έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια σε όλες αυτές τις χώρες, για να τα χωρέσω σε ένα κείμενο.

Αλλά τα πιο ξεκαρδιστικά τα έζησα στην Ελλάδα. Δεν μετάνιωσα που τα έζησα, γιατί τώρα πια γελάω πολύ με αυτά. Κάνω και τους ξένους να γελάνε.

Με τους Βραζιλιάνους γελάμε παραπάνω γιατί και αυτοί τα ίδια σκατά είναι. Και οι Πορτογάλοι. Και οι Μεξικάνοι.

Έχουμε τόσα πολλά κοινά ή τουλάχιστον έχουν πολλά κοινά οι ιστορίες μας.

Έζησα, όμως, και κάποια πράγματα στην Ελλάδα που ακόμα και αυτοί τα βλέπουν μόνο σε κωμωδίες.

Τέλος, απλά να πω σε όσους το σκέφτονται να φύγουν, να το κάνουν.

Αν κάνεις το πρώτο βήμα, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν σύνορα και κράτη, δεν υπάρχουν όρια.

Αύριο μπορεί να πας σε οποιοδήποτε μέρος της Γης και να βρεις ανθρώπους που θα σε γουστάρουν και θα τους γουστάρεις και θα περάσεις καλά. Δουλειά θα βρεις παντού. Και στην Ελλάδα, αν ψάξεις, θα βρεις. Και αν δεν σ’ αρέσει, πας αλλού.

Ξέρω Γερμανό που πήγε στην Ελλάδα με τους κωλομισθούς και άλλον που το σκέφτεται.

Αλλά γουστάρουν, όμως.

Δεν τους έκαψε η Ελλάδα και μάλλον δεν θα τους κάψει, γιατί δεν μεγάλωσαν εκεί.

Έρχονται με άλλη κουλτούρα και δεν θα τους ακουμπήσει η αρνητικότητα. Και αν δεν την παλέψουν, θα φύγουν.

Το μόνο που μας κρατάει όπου και να είμαστε είναι ο φόβος μας και η συνήθεια.

Φιλιά από το Βερολίνο.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, κατ’ αρχάς συγγνώμη που δεν είχα δημοσιεύσει το προηγούμενο κείμενό σας. Δεν το λέω σαν δικαιολογία αλλά το είχατε στείλει σε μια δύσκολη εποχή. Δεν τα προλαβαίνω όλα πάντα. Σας ευχαριστώ που γράψατε πάλι. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν έχουμε καταλάβει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα -μετά την Δικαιοσύνη- είναι η φυγή των νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Έρχεται και νέο μεγάλο κύμα φυγής, μετά την νέα χρεοκοπία που έρχεται με φόρα, ενώ οι Έλληνες περιμένουν να τους σώσει ο Μητσοτάκης. Τελικά, όσοι έφυγαν, έκαναν την απόλυτη πολιτική κίνηση. Γιατί οι Έλληνες ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να αλλάξουν. Κάνουν συνέχεια τα ίδια λάθη, κάνουν συνέχεια αναθέσεις και περιμένουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Και μετά απορούν γιατί τρώνε συνέχεια τα μούτρα τους. Σας εύχομαι τα καλύτερα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.