Οδηγός επιβίωσης της καθημερινότητας: Λάθη και αυτοπεποίθηση

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Ήρθε η ώρα να αφήσω λίγο στην άκρη την πολιτική ανάλυση, αφού πρώτα συγχαρώ τη μπέμπα για την ώριμη απόφασή της να μην πάει να ψηφίσει.

Μπράβο μπέμπα! Όταν μας δουλεύουν, τους δείχνουμε κωλoδάχτυλο, δεν τους χαϊδεύουμε τις πλεξούδες.

Ήρθε η ώρα που λες, πιτσιρίκο μου, να μιλήσουμε και για άλλα πράγματα. Πού και πού, να κοιτάμε και λίγο προς τα μέσα.

Άλλωστε, υπάρχουν και κάποιες πτυχές του σάπιου αυτού συστήματος που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα των ανθρώπων και τις αντιλήψεις τους, και όχι με εξωγενείς παράγοντες.

Γι’ αυτές τις πτυχές, δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις «συνθήκες να ωριμάσουν».

Κάποιος μου είχε πει κάποτε ότι η διαφορά των φίλων από τους υπόλοιπους γνωστούς στη ζωή μας, είναι ότι είναι οι άνθρωποι με τους οποίους αισθανόμαστε άνετα να μοιραστούμε το πόσο ευάλωτοι είμαστε.

Πώς να χτίσεις όμως ανοιχτές και ειλικρινείς σχέσεις με τους γύρω σου και με τον εαυτό σου, όταν η οποιαδήποτε ένδειξη αδυναμίας ή ατέλειας είναι ταμπού.

Το να είμαστε ευάλωτοι, το να δείχνουμε αδυναμία και να είμαστε ανοιχτοί στους άλλους σε σχέση με αυτό, δεν είναι κάτι που εκτιμάται πολύ στις κοινωνίες μας.

Είναι ταμπού να κλαίς δημόσια, αλλά όχι να γελάς δημόσια.

Είναι ταμπού να λες ότι φοβάσαι, αλλά φυσιολογικό να φοβάσαι και να μην το παραδέχεσαι.

Είναι ταμπού να αισθάνεσαι μόνος, αλλά φυσιολογικό να έχεις 1.000 “φίλους” στο Facebook και 2.000 “ακόλουθους” στο Instagram.

Είναι ταμπού να περνάς κατάθλιψη, αλλά όχι το να χαμογελάς σαν λοβοτομημένος όλη την ώρα και να είσαι πάντα «τέλεια!», όταν σε ρωτάνε.

Αυτό που εκτιμάται στις κοινωνίες μας, είναι ο «άνθρωπος βράχος». Ο τύπος ανθρώπου που είναι αμετακίνητος, σθεναρός, χωρίς σημάδι αδυναμίας, γεμάτος αυτοπεποίθηση, που εμπνέει σεβασμό και δείχνει να κάνει περίπατο τη ζωή, και να προσπερνά τα εμπόδια και τις δυσκολίες της χωρίς δισταγμό.

Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα. Αυτός ο άνθρωπος είναι ένα ψέμα.

Προσωπικά, όποτε βλέπω κάποιον να προσποιείται ότι είναι αυτός ο τύπος ανθρώπου, τον λυπάμαι λίγο, με την καλή έννοια. Σκέφτομαι πόσο τραυματισμένος θα είναι στ’ αλήθεια, για να έχει χτίσει ένα τόσο παχύ τείχος προστασίας γύρω από τον εαυτό του.

Ο «άνθρωπος βράχος» είναι ένας αχυράνθρωπος, που έχει χαραχθεί στις συνειδήσεις μας και δεν μας αφήνει σε ησυχία, αφού είμαστε πάντα στη σκιά του με όλες αυτές τις ατέλειες, τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες που μας χαρακτηρίζουν και δείχνουν να έχουν καταλάβει πλήρως τη ζωή μας, ακόμα και όταν δεν το γνωρίζουμε.

Ειδικά, όταν δεν το γνωρίζουμε.

Γιατί, βλέπεις, πολλά από αυτά που μας τσιγκλίζουν το μυαλό στη μία το πρωί κάποια τυχαία Τετάρτη που δεν μπορούμε να κλείσουμε μάτι, είναι τα ίδια που σκέφτονται εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι.

Δεν είμαστε μόνοι.

Τα προβλήματα στην καθημερινότητα μας, πολλές φορές έχουν λίγο να κάνουν με την καθημερινότητα και περισσότερο με τον τρόπο που βλέπουμε τους εαυτούς μας, τους άλλους και αυτά που κουβαλάμε βαθιά μέσα μας, τα οποία συνεχίζουμε να αγνοούμε.

Βασίλη μου, μερικές διαπιστώσεις είναι, δεν θέλω να μπω στα λημέρια σου, εσύ ξέρεις καλύτερα. Κι αν με βρεις λάθος, διόρθωσε με, καλό θα μου κάνεις.

-Όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι.-

Οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που τιμωρεί τα λάθη.

Τα λάθη μας δεν είναι ποτέ ευκαιρίες για γνώση.

Από το δημοτικό μέχρι τη σύνταξη, τα λάθη που κάνουμε στο σχολείο ή τη δουλειά μας, είναι ένδειξη κάποιας αδυναμίας χαρακτήρα, κάποιου ελαττώματος που πρέπει να διορθώσουμε, αν θέλουμε να πάμε μπροστά στη ζωή.

Γι’ αυτό και οι περισσότεροι από εμάς, γινόμαστε είτε τρομερά αμυντικοί, αρνούμενοι ότι μπορεί να φταίμε για κάτι, είτε τρομερά απολογητικοί, σκύβοντας το κεφάλι λες και διαπράξαμε κανένα θανάσιμο αμάρτημα.

Όπως κι όταν κάνουμε κάτι καλά στη δουλειά μας, κανένας δεν έρχεται να μας επιβραβεύσει και να μας συγχαρεί, έτσι κι όταν κάνουμε κάποιο λάθος, δεν υπάρχει κανένας λόγος για να νιώσουμε προσβεβλημένοι, θεωρώντας το προσωπική επίθεση ή ευκαιρία για αυτομαστίγωμα.

Έχουμε την τάση να είμαστε σκληρότεροι με τον εαυτό μας, όταν αποτυγχάνουμε, παρά θριαμβευτές όταν επιτυγχάνουμε. Δεν χρειάζεται, όμως, να είμαστε τίποτα από τα δύο.

Η ζωή είναι το ίδιο τυχαία όταν όλα μας πάνε καλά, όσο και όταν όλα είναι εναντίον μας.

Όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αποτυγχάνουν και γίνονται δέκτες άδικης αντιμετώπισης. Δεν είναι προσωπικό, δεν συμβαίνει επειδή είσαι αυτός που είσαι, συμβαίνει επειδή είσαι ζωντανός.

Το να αποδεχτείς την τυχαιότητα και την αυθαιρεσία της ζωής, είναι το να αποδεχτείς ότι μ@λακίες συμβαίνουν, σε όλους, όλη την ώρα. Και κάποιες φορές, η αιτία αυτών είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Κι αν το ξανακάνεις το λάθος, δεν πειράζει, σημείωσε το, διόρθωσε το και ξαναπροσπάθησε.

Δεν είσαι ρομπότ. Είσαι άνθρωπος.

Είσαι φίλος/η, αδελφός/η, υιός/κόρη, επαγγελματίας, πολίτης, σύντροφος, πατέρας/μητέρα, και πολλά άλλα πράγματα ταυτόχρονα.

Έχεις φοβίες, ανησυχίες, άγχος, ψυχικά τραύματα, ελαττώματα χαρακτήρα.

Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, τέλειες δουλειές ή τέλειες ζωές.

Αυτό που υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι το «αρκετά καλό» και μερικές φορές, όσο εκνευριστικό κι αν είναι σε όσους επιδιώκουν να είναι τέλειοι ή αλάθητοι, είναι το μοναδικό που μπορούμε να κάνουμε.

Από την άλλη, το να το παραδέχεται κανείς τα λάθη του ανοιχτά και να τα διορθώνει, είναι ένδειξη ωριμότητας, όχι αδυναμίας.

-Αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει πως είσαι ο καλύτερος.-

Αναγνώρισε ότι είσαι το ίδιο ηλίθιος, φοβισμένος και χαμένος με όλους τους άλλους.

Η αυτοπεποίθηση δεν προέρχεται από την συνειδητοποίηση ότι είσαι γαμάτος ή ότι όλα στη ζωή αυτών που φαίνονται να έχουν αυτοπεποίθηση είναι μέλι γάλα.

Η πραγματική αυτοπεποίθηση έρχεται, όταν αναγνωρίσεις ότι και οι υπόλοιποι γύρω σου είναι εξίσου αδέξιοι, ανασφαλείς, φοβισμένοι, μόνοι και -μερικές φορές- το ίδιο ηλίθιοι, όσο είσαι και εσύ.

Ακόμα και αυτοί που εμφανίζονται «επιτυχημένοι» ή δημοφιλείς.

Όπως λέει και ένα γνωμικό, «Κανένας δεν είναι ήρωας για τον μπάτλερ του. Ακόμα και οι βασιλιάδες και οι φιλόσοφοι χέζουν.».

Τις περισσότερες φορές, βλέπουμε στους άλλους ό,τι μας αφήνουν να δούμε, ό,τι εμφανίζουν προς τα έξω, το οποίο δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημο με το ποιοί είναι πραγματικά.

Τις περισσότερες φορές δεν βλέπουμε τις άβολες ή αμήχανες στιγμές αυτών που θεωρούμε πως έχουν αυτοπεποίθηση. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν τέτοιες στιγμές.

Έχεις συμπεριφερθεί βλακωδώς στο παρελθόν και σίγουρα θα το κάνεις και στο μέλλον. Δεν πειράζει, μην αισθάνεσαι άσχημα. Είναι μέρος του να είσαι άνθρωπος.

Η αυτοπεποίθηση πηγάζει από τη βεβαιότητα ότι έχουμε μόνο αυτή τη ζωή για να κάνουμε το οτιδήποτε, και επομένως ο χρόνος μας είναι πολύτιμος. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε, ούτε έχουμε χρόνο για να αμφιβάλλουμε συνεχώς για τον εαυτό μας.

Δυνάμεις, είναι τα χαρακτηριστικά που αποκτάμε όταν ξεπερνάμε τα εμπόδια, τα προβλήματα και τις κρίσεις της ζωής. Καλωσόρισε τις προκλήσεις, γιατί, πίσω από την επιφάνειά τους, κρύβεται κάτι που θα σε κάνει δυνατότερο όταν τις ξεπεράσεις, ακόμα κι αν απλά προσπαθήσεις και αποτύχεις.

Η αυτοπεποίθηση, στην τελική, είναι η ηχώ των φωνών των ανθρώπων που πίστεψαν σε εμάς.

Αν δεν υπάρχει κανενός η φωνή να ηχήσει, κάνει τη δική σου εσωτερική φωνή.

Γίνε ευγενικότερος στην αυτοκριτική σου. Άραξε.

Όταν όλοι γύρω σου είναι σοβαροί και απαιτητικοί απέναντι σου, δεν χρειάζεται να είσαι και εσύ με τον εαυτό σου. Θα τα καταφέρεις καλύτερα την επόμενη φορά.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, Θεωρώ πως είναι σοφό να ξεκινάει καποιος τη μέρα του σαν να είναι το πιο ταπεινό ζωάκι πάνω στη γη. Σαν μυρμήγκι. Τότε νιώθει χαρά για όλα αυτά που έχει την τύχη να βλέπει, να ζει και να απολαμβάνει. Αντιθέτως, αν ξεκινάει τη μέρα του σαν να είναι το κέντρο του κόσμου, πάει ντουγρού για τις αρρώστιες και την κατάθλιψη. Οι άνθρωποι γίνονται πιο ήρεμοι και πιο ανοιχτοί, όταν αντιληφθούν πως αυτό που προσπαθούμε να κρύψουμε είναι το πρώτο που βλέπουν οι άλλοι πάνω μας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.