Ο άνθρωπος που θέλει να είναι ελεύθερος πρέπει να κάνει και θυσίες

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Είμαι στο δρόμο για την επιστροφή μου, για το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής στη χώρα που γεννήθηκα. Πριν λίγες ώρες ξεκίνησα, θα πάω πρώτα για λίγες μέρες να μείνω με την εγγονή μου και μετά όλοι μαζί θα έρθουμε να σε επισκεφθούμε.

Βέβαια, θα μας πεις σε ποιο νησί θα βρίσκεσαι, να έρθουμε στην παραλία με ένα καροτσάκι παγωτά απο εκείνα τα παλιά των παιδικών μου χρόνων με τις τρεις γεύσεις φιστίκι, κακάο, βανίλια και το χωνάκι, να τα τσακίσουμε μαζί.

Υπολογίζω ότι περίπου στα τέλη Ιούνη θα είμαστε πίσω. Ήδη, το οίκημα έχει ετοιμαστεί, εκεί θα φιλοξενηθεί το στέκι, λίγο διαφορετικό από το παλιό.

Την δεύτερη πατρίδα εδώ, δεν πρόκειται να την ξεχάσω όπως και ο γιος μου.

Έφυγα από εδώ πριν λίγες μέρες για να πάω στη Σεούλ να δω ένα καλό φίλο, από αυτούς τους λίγους που έχουμε στη ζωή μας.

Έναν άνθρωπο που γνώρισα πριν χρόνια στη Ντάκα, τον συνάντησα στην Ινδονησία στα ορυχεία, όπου αποκλειστικά δουλεύουν παιδιά, και φυσικά στην Αφρική.

Με φιλοξένησε και μου έδειξε την πραγματική ζωή στην Ν. Κορέα.

Τους γέροντες που κοιμούνται στα πάρκα, παρότι δούλεψαν μια ζωή, οι πιο τυχεροί μενουν σε ένα δωμάτιο και κοιμούνται στο πάτωμα, όμως έχουν μια στέγη και τρεχούμενο νερό.

Πήγαμε στα ίντερνετ καφέ, όπου νέοι φοιτητές κυρίως -αλλά και εργαζόμενοι- νοικιάζουν με το μήνα δύο τετραγωνικά μαζί με τον υπολογιστή, όπου είναι ο χώρος διαμονής τους μετά τα μαθήματα ή τη δουλειά. Μιλάμε για δωδεκάωρη δουλειά καθημερινά.

Αυτή είναι η ζωή σε μια μητρόπολη του καπιταλισμού.

Με πήγε στη συνοικία που μένουν οι περισσότεροι πρόσφυγες από τη Βόρεια Κορέα, αυτοί που πίστεψαν τα μεγάφωνα στα σύνορα και κινδύνεψαν τη ζωή τους για να τα περάσουν.

Άνθρωποι ερείπια. Οι περισσότεροι ζουν με το όνειρο της επιστροφής, η ζωή που τους έκαναν να ονειρεύονται δεν υπάρχει· όταν ο φίλος μου τους εξήγησε ότι έχω επισκεφθεί την πατρίδα τους, οι περισσότεροι δάκρυσαν.

Εδώ μας είπαν θα βρείτε τα πάντα αλλά για ένα πιάτο φαΐ πρέπει να δουλεύουμε δώδεκα και δεκατρείς ώρες την ημέρα.

Ό,τι μας είπαν, ήταν ψέμα.

Προτιμάμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε φυλακή εκεί, να βλέπουμε τον ήλιο παρά απο αυτή τη φυλακή τη μούχλα και τη μιζέρια.

Το θέμα είναι ότι μόνο παράνομα μπορούν να φύγουν από το Νότο προς το Βορρά.

Γιατί απλά οι Βόρειοι θα τους καταδικάσουν σε φυλακή, όμως δεν θα πάνε φυλακή, θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία προπαγάνδας, σε όλη τη χώρα.

Έτσι, βρίσκονται σε μια ιδιότυπη ομηρία από τη Νότια Κορεα, τους απαγορεύεται η επιστροφή.

Αυτά σκέφτομαι στη διάρκεια της πτήσης.

Σκέφτομαι πόσο τυχερός στάθηκα στη ζωή μου.

Τελικά, οι άνθρωποι γυρεύουμε μόνο το ψέμα. Η αλήθεια πονάει.

Ψάχνουμε την ευτυχία, ενώ αυτή βρίσκεται δίπλα μας και δεν την αγκαλιάζουμε, την ψάχνουμε σε πράγματα ανούσια, και τελικά πεθαίνουμε στη μοναξιά, έχοντας ανακαλύψει απλά στα τελευταία ότι όλα μας τα χρόνια ζούσαμε λάθος.

Στάθηκα τυχερός γιατί ο πατέρας μου και η μητέρα μου -έχοντας διαφορετική αντίληψη για τη ζωή- μου έδωσαν να καταλάβω ότι το να δίνεις αγάπη, το να χαίρεσαι με τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας, είναι ευτυχία.

Γιατί η ευτυχία κατακτιέται μέρα με την ημέρα μέσα από τις πράξεις μας, όπως και η ελευθερία.

Η μητέρα μου με μεγάλωσε με Βιζυηνό, Παπαδιαμάντη, Τουέιν, Ντίκενς, Παλαμά, Ροΐδη, Π. Δέλτα, Βενέζη, ο πατέρας μου μου έμαθε τον Λουντέμη, τον Καζαντζάκη, τον Λειβαδίτη, τον Βάρναλη, τον Ελυάρ, τον Καμύ, τον Σαρτρ, τον Μπρεχτ, τον Ρίτσο.

Ο πατέρας μου, αγράμματος, την Πέμπτη Δημοτικού δεν την τελείωσε, την ιστορία του την έμαθα μετά το θάνατό του, αυτομόρφωση στις φυλακές και στις εξορίες του μετεμφυλιακού κρατους.

Η ισορροπία και ο αλληλοσεβασμός στο σπίτι ήταν το απόλυτο.

Όταν χάσαμε τη σύντροφό μου και μητέρα του γιου μου, πολλές φορές δακρυσα, τότε ερχόταν ο γιος μου με αγκάλιαζε δάκρυζε και αυτός, όμως τότε συνειδητοποιούσα το πραγματικό, τη χαρά την ευτυχία του να εχω στην αγκαλιά μου το γιο μου.

Οι σταθμοί που χάραξαν τη ζωή μου αρκετοί. Κάποιοι όμως σημαντικοί.

Ο πρώτος, η απόφασή μου να μην σπουδάσω, να μην πάω Πανεπιστήμιο. Να τελειώσω το εξατάξιο και να γεμίσω με εμπειρίες τη ζωή μου.

Δεύτερος σημαντικός σταθμός, η γνωριμία μου με τη σύντροφό μου και μητέρα του γιου μου.

Η γέννηση του γιου μου και μετά ο θάνατος της συντρόφου μου.

Όμως, σήμερα, για μένα, ο μεγαλύτερος σταθμός ήταν η διετία εκείνη που μας ώθησε στη φυγή από την Ελλάδα.

Είμαστε τυχεροί γιατί κάποιοι ανεγκέφαλοι δάσκαλοι και γονείς προσπάθησαν να μας χωρίσουν.

Αν δεν είχε συμβεί αυτή η αντιμετώπιση, θα είχαμε μείνει Ελλάδα, δεν ξέρω τι πορεία θα είχαμε, αυτό που ξέρω είναι ότι σήμερα έχουμε μια ζωή που την απολαμβάνουμε.

Αυτή η εμπειρία με έμαθε ότι ο άνθρωπος που θέλει να είναι ελεύθερος πρέπει να κανει και θυσίες.

Ήταν η εποχή που έπρεπε να διασφαλίσω την ελευθερια μας με κάθε μέσο.

Ήταν η εποχή που αγόρασα τα πρώτα μας διαβατήρια από κάτι νησάκια της Καραϊβικής, για να εξασφαλισω την έξοδο μας, σε περίπτωση που τα πράγματα έφταναν στο απροχώρητο.

Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα σε αυτό το κόσμο ότι το να σκέφτεσαι διαφορετικά διώκεται είτε από ζηλοφθονία είτε από φόβο.

Ευτυχώς, ο πατέρας μου με έμαθε ότι ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός της ελευθερίας.

Για αυτό είμαι τυχερός, γιατί έμαθα τι σημαίνει αυτοπροστασία.

Σκέφτομαι ξανά την εγγονή μου. Ναι, είναι τυχερή γιατί και εκείνη γεννήθηκε από μητέρα γιατρό από πατέρα ανεπάγγελτο, όπως και ο παππούς της, γιατί ο γιος μου και εγώ δεν είμαστε καταγεγραμμένοι σε κανενα φορολογικό συστημα ως φυσικά πρόσωπα.

Γιατί γεννηθηκε σε μια χώρα όπου ακόμα υπάρχει ανθρωπιά.

Το σύστημα της Κούβας το έζησα. Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο στο κόσμο, ξέρω όμως ότι λειτουργεί.

Οι γιατροί στα πρωτοβάθμια κέντρα φροντίδας θα σε βοηθήσουν και θα σε φροντισουν.

Εάν χρειάζεται νοσοκομειακή περίθαλψη, θα σε στείλουν ο ίδιοι στο ανάλογο νοσοκομείο χωρίς λίστα αναμονής.

Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο, δεν έτυχε να επισκεφτώ για κάποιο λόγο το σύστημα υγείας κάποιας άλλης χώρας.

Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι τα στατιστικά στοιχεία διεθνών αναγνωρισμένων οργανισμών, οργανισμών του συστήματος, ΟΟΣΑ, ΟΗΕ, UNICEF, λένε απλά ότι το σύστημα της Κούβας είναι μακράν το καλύτερο.

Γιατροί όλων των ειδικοτήτων, πρωτοβάθμια προληπτική υγειονομική φροντίδα, νοσοκομειακή φροντίδα.

Υψηλό προσδόκιμο ζωής, που, αν πιστέψουμε τα προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης, οι άνθρωποι εκεί από τις κακουχίες θα έπρεπε να πεθαίνουν στα πενήντα, προσδόκιμο ζωής υψηλότερο από το μέσο όρο των ανεπτυγμένων κρατών.

Όποιος θέλει, μπορεί να ανατρέξει στα στοιχεία αυτών των οργανισμών, όπου τα νούμερα μαρτυρούν αυτά που λέω.

Τα νούμερα είναι φυσικά τα αγαπημένα του συστήματος που ζούμε αλλά όχι αυτά, μόνο τα άλλα των αγορών.

Αγγλικά γνωρίζουν άπαντες, πια το βλέπει κανείς στα κοινωνικά δίκτυα, όλα τα στοιχεία είναι εκεί έξω στο διαδίκτυο, όποιος θέλει τα βρίσκει και κάνει τις συγκρίσεις.

Η γνώση είναι εκεί έξω όποιος θέλει μορφώνεται.

Οι νέοι και οι γονείς τους κυνηγάνε τα πτυχία τα μεταπτυχιακά, να γίνουν μέτοικοι του συστήματος.

Γιατί πάντα στο σύστημα της δημοκρατίας, θα υπάρχουν πάντα πολίτες-ελίτ, μέτοικοι και δημόσιοι η ιδιωτικοί δούλοι.

Δεν ενδιαφέρονται για την μόρφωση για τη γνώση.

Σκέψεις πολλες, σκέφτομαι τα παιδιά όλου του κόσμου που δολοφονούνται κάθε μέρα, σκέφτομαι λαούς που τους καταδικάζουν στην πείνα. Μας μιλάνε για ένα κόσμο ανήθικο και εμείς το δεχόμαστε.

Σε λίγα λεπτά προσγειώνομαστε στη Μαδρίτη, κλείνω προς το παρόν.

Να είσαι καλά Πιτσιρίκο με τη μπέμπα σου.

NIZ
Dalat
Σήμερα εν πτήσει

(Αγαπητέ φίλε, με το καλό να επιστρέψετε. Θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω. Έχετε εξαιρετικά ανθρώπινη ματιά. Μια ματιά που δεν άλλαξε με τα χρόνια αλλά έγινε ακόμα πιο ανθρώπινη. Θα ανεβάσω και το επόμενο κείμενο από το ταξίδι σας. Καλή αντάμωση με την εγγονή σας και καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.