Ο Ηλίας στο Σικάγο

Καλέ μου Πιτσιρίκο, να ‘μαι πάλι εδώ. Στην φωτογραφία που σου στέλνω είναι η θέα που έχω από το lounge της American στο αεροδρόμιo O’Hare στο Σικάγο. Περιμένω την πτήση για το Λονδίνο –όπως έγραψα και πριν– κι έχω πλακωθεί στα gin με tonic γιατί πρέπει να κοιμηθώ οπωσδήποτε όταν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο, αφού είμαι κυριολεκτικά κομμάτια.

Όταν έφτασα εδώ το πρωί, ήταν χαρά θεού, με ηλιοφάνεια και θερμοκρασία λίγο πάνω από τους 20 βαθμούς C.

Ξαφνικά, ο ουρανός σκοτείνιασε και άρχισε να ρίχνει καρέκλες.

Μου ήρθε και μήνυμα στο κινητό από το AccuWeather ότι επίκεινται πλημμύρες στο Σικάγο.

Αλίμονο στους χιλιάδες άστεγους που ζουν στους δρόμους αυτής της περίεργης, απόκοσμης και συνάμα όμορφης μεγαλούπολης.

Εδώ κι ένα χρόνο που αποφάσισα να αλλάξω προσανατολισμό και να περάσω στην φαρμακοβιομηχανία, έχουν συμβεί πολλά.

Είχα αληθινά βαρεθεί και κουραστεί να εργάζομαι σαν γιατρός στο ιδιωτικό και δημόσιο σύστημα Υγείας.

Πολύ stress που δεν είχε να κάνει με τις ώρες ούτε με τον φόρτο δουλειάς αλλά με το βάρος της ευθύνης αντιμετώπισης των προβλημάτων υγείας του άλλου.

Εκτός από το stress, υπήρχε μια αίσθηση όμοια με εκείνη που πιθανότατα είχε κι ο Σίσυφος, όταν ανέβαζε διαρκώς τον γαμημένο τον βράχο κάθε μέρα χωρίς σταματημό.

Αυτή η αίσθηση με έσπρωξε στην φαρμακοβιομηχανία.

Τώρα υπάρχει δουλειά και ταξίδια αρκετά, αλλά δεν έχω καθόλου stress.

Κι αυτό ίσως να ακούγεται παράξενα σε κάποιον που δουλεύει χρόνια στον κλάδο.

Εγώ, όμως, βρίσκομαι μόνο ένα χρόνο εκεί και ορίζω το stress με ένα τρόπο πολύ διαφορετικό από εκείνο των φάρμακάδων.

Stress είναι να έχεις έναν άρρωστο που υποπτεύεται ότι έχει αγγειίτιδα αλλά δεν είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει και κάποια συστηματική λοίμωξη αλλά παίρνεις την απόφαση να τον ξεκινήσεις σε υψηλές δόσεις κορτιζόνης και ένα ανοσοκατασταλτικά και περιμένεις να δεις τι θα συμβεί.

Stress είναι όταν ο άνθρωπος αυτός σε ρωτά «γιατρέ θα γίνω καλά» και δεν μπορείς να του πεις «μεγάλε ειλικρινά δεν ξέρω». Τα υπόλοιπα είναι πoύτσες μπλε!

Τώρα, φίλε, ταξιδεύω πολύ και δουλεύω πολύ, μα δεν κουράζομαι το ίδιο όσο παλιά.

Περιμένω, βέβαια, την στιγμή που θα μπορέσω να εξασφαλίσω ένα εισόδημα από μακριά μέσα από την φαρμακοβιομηχανία και να ζω σε ένα νησί, «μισάνθρωπος» ανάμεσα στους ανθρώπους, κάνοντας τον γιατρό από χόμπι και on demand.

Σαν κάποιες ταινίες του Hollywood, όπου ο πρωταγωνιστής τον οποίο όλοι περνούσαν για έναν απλό καλοκάγαθο αγρότη που, την στιγμή που χρειάστηκε, χειρούργησε σαν έμπειρος χειρουργός, είτε καθάρισε τους «κακούς» σαν πρώην πράκτορας της CIA.

Προς το παρόν, φίλε μου Πιτσιρίκο, διαπιστώνω μέρα με την μέρα ότι τα κράτη αντιγράφουν κανονικά τις εταιρίες, αν και όχι πάντοτε επιτυχημένα.

Τα ταξίδια είναι πάντοτε χρήσιμα, ακόμα και όταν δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, αρκεί να έχεις τα ματάκια σου πάντα ανοιχτά και να ψάχνεις τι είναι αυτό που μπορείς στην κάθε περίπτωση να μάθεις.

Για μένα αυτό είναι ίσως περισσότερο σημαντικό από ό,τι με άλλους ανθρώπους, αφού για μεγάλο διάστημα της ζωής μου ζούσα με την αυταπάτη ότι καθετί άλλο -εκτός από την Ελλάδα- ήταν μικρό, ασήμαντο ή ακόμα και ανύπαρκτο.

Ζώντας στο εξωτερικό και ταξιδεύοντας πολύ, συναναστρεφόμενος ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, κατάλαβα το πόσο ίδιοι και το πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι.

Μεγαλώνουμε και ζούμε μέσα στις ίδιες -ή για να είμαι περισσότερο ακριβής- ή παρόμοιες αυταπάτες και βεβαιότητες από τις οποίες κάθε λίγο και λιγάκι πιάνομαστε για να μην πνιγούμε. Όμως, στο τέλος πνιγόμαστε.

Τα φιλιά και την αγάπη μου από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, να διαβάσεις την «Αριστερή μελαγχολία» του Enzo Traverso. Ηλία, εγώ τους θαυμάζω τους γιατρούς γιατί κάνουν κάτι που δεν θα μπορούσα να κάνω και βοηθούν τους ανθρώπους. Εντάξει, εκτιμώ περισσότερο τους γιατρούς που είναι και άνθρωποι, αν και καταλαβαίνω πως πρέπει να είναι πολύ κουραστικό -ίσως και εξοντωτικό- να παραμένεις άνθρωπος σε μια τόσο δύσκολη δουλειά. Καταλαβαίνω πως πολλούς γιατρούς τους «θρέφει» το ότι βοηθούν τους ανθρώπους. Έχω γνωρίσει κάποιους τέτοιους γιατρούς. Ηλία, η ζωή μας έχει διάφορα στάδια και, όταν περνάμε ένα από αυτά τα στάδια, δεν καταλαβαίνουμε τη χρησιμότητά του. Θα έρθει η μέρα που θα ζεις κι εσύ σε ένα νησί, όπως ο Βασίλης που είναι πάντα πρωτοπόρος. Καλή επιστροφή στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι άδεια χωρίς εσένα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.