Το καλοκαίρι που δεν είδαμε ακόμα

Πιτσιρίκο, με αφορμή τη δολοφονία της διακεκριμένης Αφγανής δημοσιογράφου Mena Mangal μέρα-μεσημέρι στην Καμπούλ, το Reuters έχει ένα θέμα σχετικά με το πόσο επικίνδυνη είναι η ζωή για τις εργαζόμενες γυναίκες της χώρας.

Η οικογένεια της Mangal έκανε μήνυση κατά τεσσάρων ανδρών, συμπεριλαμβανομένου και του πρώην άνδρα της, ενώ η μητέρα της λέει ότι ήταν η αφοσίωσή της στο σπίτι και την καριέρα της που τη σκότωσε.

Και κατηγορεί τον σύζυγο της κόρης της για εμπλοκή στη δολοφονία της, επειδή η Mangal δεν εγκατέλειπε τη δουλειά της και συνέχισε να εμφανίζεται στην τηλεόραση.

Η δολοφονική επίθεση εναντίον της προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, αλλά ανέδειξε και το γεγονός ότι οι γυναίκες στο Αφγανιστάν εξακολουθούν να βιώνουν σεξoυαλική και ενδοοικογενειακή βία και διακρίσεις.

Οι μορφωμένες Αφγανές αντιμετωπίζονται με εχθρότητα είτε από συντηρητικά μέλη των οικογενειών τους, είτε από σκληροπυρηνικές ισλαμικές οργανώσεις, επειδή θέλουν να είναι επαγγελματικά και οικονομικά ανεξάρτητες.

Για παράδειγμα, νωρίτερα μέσα στον μήνα, οι Ταλιμπάν έκαναν επίθεση στο χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ φιλανθρωπικό ίδρυμα Counterpart International στην πρωτεύουσα Καμπούλ, με συνέπεια να σκοτωθούν εννέα άνθρωποι και να τραυματιστούν 20.

«Οι Ταλιμπάν θέλουν να σκοτώνουν γυναίκες που δουλεύουν μαζί με άνδρες, αλλά, αν σκοτωθώ, ποιος θα φροντίσει τα παιδιά μου και, αν δεν δουλέψω, θα πληρώσουν οι Ταλιμπάν τους λογαριασμούς;» αναρωτήθηκε μία εργαζόμενη στο Counterpart.

Eκπρόσωπος των Ταλιμπάν είπε ότι οι μαχητές έβαλαν στο στόχαστρο το Counterpart, επειδή χρηματοδοτείται από αμερικάνικες οργανώσεις, προσθέτοντας ότι δεν έχουν πρόβλημα με τις εργαζόμενες και μορφωμένες γυναίκες, αλλά η ανάμιξη των φύλων θα πρέπει να διατηρείται υπό έλεγχο στο Αφγανιστάν.

Πάντως, η πρόσβαση στη δημόσια ζωή έχει βελτιωθεί για τις Αφγανές από τότε που οι ένοπλες δυνάμεις με τη στήριξη των ΗΠΑ έδιωξαν τους Ταλιμπάν, ειδικά από πόλεις όπως η Καμπούλ.

Οι κίνδυνοι, ωστόσο, παραμένουν για πολλές εργαζόμενες.

Μέχρι τον Απρίλιο του 2019, χιλιάδες γυναίκες που δούλευαν για την κυβέρνηση του Αφγανιστάν ήταν χαρούμενες που μπορούσαν να πάρουν ακόμα και τα παιδιά τους στο γραφείο.

Κάτι σαν νηπιαγωγείο λειτουργούσε σε κάθε κυβερνητικό κτίριο, κι έτσι τα παιδιά ήταν ασφαλή.

Αυτά τα νηπιακά κέντρα θεσπίστηκαν για πρώτη φορά το 1945 για να ενθαρρύνουν τις γυναίκες, που ήθελαν να εργαστούν, αλλά οι Ταλιμπάν τα έκλεισαν μεταξύ 1996 και 2001, όταν και ήταν στην εξουσία.

Δεν επέτρεπαν, επίσης, στα κορίτσια να πηγαίνουν σχολείο και στις γυναίκες να κυκλοφορούν στον δρόμο, χωρίς τη συνοδεία κάποιου άνδρα συγγενή τους και φυσικά ούτε χωρίς τη μαντήλα.

Τώρα, η κυβέρνηση τα άνοιξε ξανά και υπάρχουν πάνω από 370 τέτοια νηπιακά κέντρα που φιλοξενούν 170 χιλιάδες παιδιά ηλικίας από 3 μηνών ως 5 ετών και τους προσφέρουν γάλα, φαγητό, παιχνίδια και εκπαίδευση επιδοτούμενη.

«Το να έχω ένα τέτοιο κέντρο δίπλα στο γραφείο μου είναι ευλογία, τάιζα το παιδί μου κάθε δύο ώρες και ξαναγύριζα στη δουλειά χωρίς άγχος» υποστηρίζει η Sadia Seddiqi που εργάζεται σε κυβερνητικό υπουργείο.

Αλλά αυτό το αίσθημα ασφάλειας άλλαξε τον Απρίλιο του 2019, όταν ένας βομβιστής αυτοκτονίας και ένοπλοι από το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκαν στο υπουργείο Επικοινωνιών στην κεντρική Καμπούλ, σκοτώνοντας καμιά δεκαριά ανθρώπους.

Η αστυνομία κατάφερε να απομακρύνει από το συγκρότημα 100 παιδιά και 2.800 υπαλλήλους.

Οι σκηνές αλλοφροσύνης που εκτυλίχθηκαν, οδήγησαν πολλές μητέρες να κάνουν δεύτερες σκέψεις για αυτά τα νηπιαγωγεία.

Όπως αναφέρει η Meena Ahmadi που εργάζεται στο υπουργείο Επικοινωνιών, κάποιες γυναίκες σταμάτησαν να παίρνουν τα παιδιά μαζί τους στη δουλειά, ενώ άλλες παραιτήθηκαν κιόλας.

«Φοβάμαι να πάω στο γραφείο, κάθε φορά σκέφτομαι συναδέλφους που σκοτώθηκαν, ενώ η επίθεση επηρέασε και το παιδί μου» λέει μία εξ αυτών.

Όλα αυτά πρέπει να βλέπουν όσοι υποστηρίζουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα με την ασφάλεια.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι πιο ασφαλής όχι απλά σε σχέση με χώρες, όπως το Αφγανιστάν, αλλά και σε σύγκριση με όλα τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη και φυσικά και τις ΗΠΑ.

Αφού στο Θυμάρι, το πορτοφόλι και το κινητό σου να αφήσεις φάτσα κάρτα πάνω στην πετσέτα, αποκλείεται να τα πάρει κάποιος.

Μόνο κάνας ηδονοβλεψίας μπορεί να σκάσει μύτη στα βραχάκια, αλλά κι αυτός τις γυναίκες θα έχει στο στόχαστρο.

Και όταν πάω για μπάνιο στην αγαπημένη μου ακτή, αφήνω πάνω στη μίζα ή δίπλα στην εταζέρα του αμαξιού το κλειδί.

Για να μην πω ότι ακόμα και στο Φάληρο άφηνα το κλειδί στην εταζέρα του αυτοκινήτου τον χειμώνα στον Μπάτη.

Αυτή την πρακτική την υιοθέτησα, όταν μία χρονιά -20 Φλεβάρη ήταν- έχασα το κλειδί, ενώ έτρεχα για ζέσταμα πριν τη βουτιά στην αγαπημένη μου ακτή.

Στις 2 Μάρτη, μια μέρα με φουσκοθαλασσιά, η θάλασσα ξέβρασε το κλειδί στη δαντελένια ακρογιαλιά.

Αν και είχε οξειδωθεί λίγο, δούλευε σχετικά καλά, ωστόσο μπορεί να μην έπαιρνε μπροστά η μηχανή καμιά φορά.

Τελικά, μου τράκαραν το αμάξι παρκαρισμένο λίγες μέρες μετά, το αχρήστευσαν και πήγε για σίδερα και από τότε χρησιμοποιώ αυτοκίνητα δανεικά.

‘Η το ΚΤΕΛ καμιά φορά. To KTEΛ που ήταν γεμάτο και τη Δευτέρα το πρωί, παρά τη συννεφιά.

Με τους τουρίστες να κάνουν για άλλη μία φορά τη ζημιά.

Μία Κινέζα με ρώτησε πού και πότε θα πληρώσουμε και της είπα μόλις μπει η εισπράκτωρ, αλλά και να βγάλει εισιτήριο μετ’ επιστροφής που είναι φθηνότερο, όμως ισχύει μόνο για Σούνιο.

Αντί να πληρώσεις, δηλαδή, 6,90+6,90 = 13,80 ευρώ -από Αθήνα, γιατί από Γλυφάδα και μετά είναι φθηνότερα- όπως παλιά, δίνεις 12,5 ευρώ αλέ ρετούρ.

Για ένα ζευγάρι η διαφορά είναι πάνω από 2,5 ευρώ, διότι παλιότερα θα πλήρωναν 13,80Χ2= 27,60 ευρώ, ενώ τώρα το πήγαινε-έλα θα τους κοστίσει 25 ευρώ.

Και για μία τετραμελή οικογένεια το όφελος είναι πάνω από 5 ευρώ, καθώς με το παλιό σύστημα το κόστος θα ανερχόταν στα 27,60Χ2= 55,20 ευρώ, ενώ πλέον με ένα 50άρικο θα απολαύσουν τη θέα από του Ποσειδώνα τον ναό και τον μαγευτικό Σαρωνικό.

Όλα για τους τουρίστες γίνονται τελικά, Πιτσιρίκο, κανείς δεν σκέφτεται τα μπάνια του φτωχού λαού.

Για να θεσπιστεί εισιτήριο μετ’ επιστροφής και για Θυμάρι και, αντί για 5,5+5,5= 11 ευρώ, να πληρώνουμε ένα δεκάρικο ας πούμε για του πράγματος το ψυχολογικό.

Αν και ευφραίνει την ψυχή και την καρδιά μας η θάλασσα, ακόμα και όταν δεν είναι μπλε, αλλά ασημένια, όπως τη Δευτέρα με τη συννεφιά στη δαντελένια ακρογιαλιά.

Bέβαια, κάτω από την επιφάνεια τα νερά ήταν σε αρκετά σημεία πολύ θολά, ενώ αρκετά σκουπίδια σε δεμένες σακούλες είχαν αφήσει οι εκδρομείς του ΣΚ στη μεγάλη αμμουδιά.

Έκανα ένα ντου και τα πήγα στους κάδους σε έναν δρόμο μέσα στο Θυμάρι μαζί με 1-2 σακούλες που είχα μαζέψει από τα σκοτεινά με τη συννεφιά νερά.

Μοναδική παρηγοριά τα μελανούρια που κολυμπούσαν ψηλά, πάνω από τα λιβάδια της ποσειδωνίας, καθώς σε τέτοιες περιπτώσεις λειτουργούν σαν προάγγελοι της καλοκαιρίας.

Ίσως αυτά να βλέπουν από τώρα το καλοκαίρι, που εμείς δεν είδαμε ακόμα.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, έρχεται το καλοκαίρι. Και όλα θα γίνουν ουρανός. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.