Έπεσα από τα σύννεφα

Πιτσιρίκο,
Υπάρχει περίπτωση αυτή τη στιγμή που σου γράφω να είσαι μέσα σε ένα καράβι και να ταξιδεύεις σε κάποιο όμορφο νησί της Ελλάδας.

Υπάρχει, όμως, και περίπτωση να είσαι σε κάποιο νησί και με μία βαρκούλα να αρμενίζεις προς κάποια απάτητη αμμουδιά.

Μπορεί, επίσης, να είσαι σε μια παραλία κάτω από ένα αρμυρίκι και να διαβάζεις το βιβλίο σου.

Άσε που υπάρχει πιθανότητα να πίνεις τον ελληνικό σου παρέα με μια μπέμπα ή -στην καλύτερη- με έναν ψαρά που ξεμπλέκει τα δίχτυα του και σου διηγείται ψεύτικες ιστορίες ναυτικών κατορθωμάτων.

Η σκέψη να βρίσκεσαι στον προθάλαμο του ιατρείου του Βασίλη στη Ρόδο και να κόβεις χαρτάκι με το νούμερο 69, περιμένοντας στην ουρά με ανυπομονησία να τον συναντήσεις, το βρίσκω απίθανο.

Μπορεί να τρως παγωτό, τώρα που γράφω.

Πιθανόν να τρως το μεσημεριανό σου κάτω από κληματαριά και να κρυφακούς τους ξένους τουρίστες του διπλανού τραπεζιού να λένε τι ωραία χώρα είναι η Ελλάδα και πως όταν βγουν στη σύνταξη -γιατί αυτοί θα πάρουν σύνταξη-, θα έρθουν ξανά να αγοράσουν κάποιο σπίτι και να μείνουν για πάντα δίπλα στη θάλασσα.

Αν έχεις Έλληνες στο διπλανό σου τραπέζι, πολύ πιθανόν θα κουτσομπολεύουν τα χάλια των άλλων Ελλήνων (γιατί αυτοί είναι απλά γ@μάτοι)

Εσύ εκεί πιτσιρίκο
κι εμείς εδώ

Στην Αθήνα

Που σήμερα κάνει ζέστη πολλή.

Που το air codition είναι χαλασμένο.

Που τα αυτοκίνητα κάνουν ουρές αυτή τη στιγμή στην παραλιακή.

Που τα νεύρα των οδηγών εκτονώνονται με φάσκελα και μούντζες.

Που ο διπλανός ακούει Στανίση στο τέρμα γιατί είναι καψούρης.

Που η τηλεόραση παίζει ελληνοτουρκικό Survivor.

Που ο έφηβος γιος ζητάει χαρτζιλίκι για να πάει για cafe με τους φίλους του κι εμείς δεν έχουμε για τσιγάρα.

Που πρέπει να έχουμε δύο και τρεις δουλειές, για να τα βγάλουμε πέρα.

Που οι μισοί από μας ψάχνουν για πρώτη δουλειά.

Και που σίγουρα μέσα σ’ αυτό το χάος υπάρχει και μία τουλάχιστον γυναίκα – σύζυγος πολιτευτή – πολιτικού που θα βάζει σίδερο για να σιάξει το λευκό πουκάμισο του άντρα / μπουμπούκου της, γιατί το βραδάκι όλο και θα πάει σε κάποια μάζωξη κομματόσκυλων και πρέπει να είναι σένιος.

Για την ανώνυμη αυτή γυναίκα, πιτσιρίκο μου, εμπνεύστηκα και έγραψα πέντε-έξι στίχους για να την τιμήσω.

ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Έπεσε από τα σύννεφα
Δεν πίστευε στ´ αυτιά της
Όταν ανακοινώθηκε
Η είδηση μπροστά της

Το σίδερο ακούμπησε
Κι ας ήτανε στην πρίζα
Ότι προφυλακίστηκε
Γιατ´ είχε πάρει μίζα

Για όνομα, ο άντρας της
Ήτανε υπεράνω
Κι είχε πουκάμισο λευκό
Στη σιδερώστρα επάνω

Τον φάγανε οι ίντριγκες
Τα πάθη και τα μίση
Και τώρα στο δωμάτιο
Κάτι είχε βρομίσει

Του έστειλε στο κινητό
Μήνυμ´ απελπισμένο
Και έτρεξε στο σίδερο
Που ήταν μπριζωμένο

Το σήκωσε κι αντίκρισε
Μια τρύπα στο κολάρο
Και είδε με τα μάτια της
Τον Χριστό φαντάρο

Να είσαι καλά, Πιτσιρίκο
Και να ξέρεις πως άμα μεγαλώσουμε
Θα ακολουθήσουμε τα χνάρια σου…

senterfor

(Αγαπητέ φίλε, πολύ ωραίο το ποίημα σας. Πολλές εικόνες. Την ώρα που μου στείλατε το μέιλ, ήμουν στην παραλία και διάβαζα το βιβλίο μου, ενώ έριξα και δυο βουτιές. Τώρα είμαι σε ένα καφέ πίσω από την παραλία για να περάσει ο καυτός ήλιος του μεσημεριού και να πάω να ρίξω μερικές βουτιές ακόμα, οπότε είναι ευκαιρία να ανεβάσω μερικά κείμενα. Παίζει ένα τραγούδι του Frank Sinatra και τζαζ. Μεσημεριανό δεν τρώω ποτέ το καλοκαίρι· τρώω πρωινό και μετά άλλη μια φορά, όταν επιστρέψω οριστικά από το μπάνιο. Έχω ένα κουτάκι μαζί μου και τρώω μερικά αμύγδαλα στην παραλία. Έλληνες δεν έχει εδώ, εκτός από αυτούς που εργάζονται. Είμαι λίγο στενοχωρημένος σήμερα αλλά δεν θα σας πω γιατί. Να ξέρετε πως μου πήρε πάρα πολλά χρόνια, για να καταφέρω να περνάω αρκετό χρόνο στα νησιά. Υπήρξαν πολλά καλοκαίρια που δεν έφυγα καθόλου από την Αθήνα και δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο. Εύχομαι να βρείτε τον τρόπο να κάνετε πολλά μπάνια μακριά από τα τσιμέντα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.