Αμμόλοφος

Πάλι από αεροδρόμιο σου γράφω, καλέ μου Πιτσιρίκο. Τώρα περιμένω την πτήση για Αθήνα. Πολλοί Έλληνες μέσα στο ίδιο αεροπλάνο κι αυτό -όσο να ‘ναι- με τρελαίνει λιγάκι. Μόνο λίγοι Γάλλοι και Γερμανοί· ή Ελβετοί, δύσκολο να καταλάβεις, αφού δεν μιλάνε και κοιτάνε συνεχώς τα κινητά τους.

Περισσότεροι μεταξύ των ξένων είναι οι Άραβες (μάλλον Αλγερινοί, αν κατάλαβα καλά).

Αρκετές γυναίκες με κάτι σαν μπούρκες. Δηλαδή φορούν κάτι πράγματα που μοιάζουν με μπούρκα, δεν είναι όμως μαύρα και δεν καλύπτουν πλήρως το πρόσωπο.

Ταξιδεύουν κι αυτές οι ταλαίπωρες, για να απολαύσουν τον γαλανό ουρανό και την γαζαζοπράσινη θάλασσα. Με το μπουρκίνι στο όμορφο Αιγαίο.

Οι άντρες τους γυμvοί. Η δημοκρατία του Αλλάχ, βλέπεις.

Πιλάφια δεν θα έχει, ούτε ουρί του παραδείσου. Μόνο κάποιους κακοπληρωμένους ξενοδοχοϋπαλλήλους -Έλληνες και άλλων εθνικοτήτων- θα βρουν στον νοικιασμένο καλοκαιρινό τους παράδεισο. Όπως αγαπάει κανείς!

Για άλλη μια φορά, απολαυστικός ο Γρηγόρης από το parking δίπλα από το γκαζόν -για όλα φταίει το γκαζόν Γρήγορη μου!- κι ελπιδοφόρο το μήνυμα για την έλευση του σοσιαλισμού σε 200 χρόνια από σήμερα!

Ο Κουτσούμπας three thousand θα μας φέρει την λύτρωση, σύντροφοι!

Μα και οι σκέψεις του Βασίλη και του φίλου του για την καρδιά -που πια δεν ανοίγει- αληθινά ενδιαφέρουσες.

Η καρδιά είτε έχει πια γεράσει και έχει γίνει αρτηριοσκληρωτική, είτε έχει υποταχθεί πλήρως στο μυαλό που τα έχει απομυθοποιήσει όλα, είτε και τα δυο μαζί.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, για να κρατήσεις την καρδιά σου ανοιχτή σε αυτήν την αυτόματη απόλαυση των χρόνων της νιότης σου.

Χρειάζεται κάτι το αντισυμβατικό, μια διαρκής συμπεριφορά ή «τρελού» ή «παιδιού».

Θυμάμαι την σκηνή από τους «Εντιμότατους φίλους» που η παρέα των πενηντάρηδων διασκέδαζε στον σταθμό των τρένων, χαστουκίζοντας τους επιβάτες που αποχαιρετούσαν τους δικούς τους κρατώντας το κεφάλι τους έξω από το παράθυρο.

Σήμερα τέτοιες συμπεριφορές είναι ανεπίτρεπτες, και μη political correct.

Θα μου πεις και τότε τι ήταν;

Το ίδιο θα σου απαντούσα, μόνο που τότε χρειαζόταν πιο πολύ ο αστυνόμος, ενώ τώρα τον αστυνόμο τον έχουμε μέσα μας.

Δύσκολο να ξεφύγεις από τον παραδομένο εαυτό σου. Η καρδιά δεν ανοίγει πια. Χτυπάει κι αυτή στους ρυθμούς της δουλειάς.

Αχ αυτή η δουλειά!!! Σε λίγο καιρό θα εκλείψει, κι εμείς θα μοιάζουμε με τα καναρίνια που δεν βγαίνουν από το κλουβί τους ακόμα κι όταν η πόρτα του είναι ανοιχτή.

Πιτσιρίκο μου, έχεις γράψει παλαιότερα ότι μάλλον ζηλεύω τον αγαπημένο μας Βασίλη που επέστρεψε από την Σουηδία στην Ρόδο.

Δεν είναι αλήθεια αυτό. Εσένα ζηλεύω, Πιτσιρίκο μου! Σε ζηλεύω και σε αγαπάω! Keep going!!!

Φιλία πολλά από ένα ακόμα αεροδρόμιο της Εσπερίας

Ηλίας

(Φοβερή η ζέστη στην Βασιλεία αυτή την βδομάδα. Ελπίζω να δροσιστούμε λιγάκι στην Ελλάδα!)

Υ.Γ. Λίγο πριν την επιβίβαση, άνοιξαν επιτέλους το στοματάκι τους. Ελβετοί είναι.

(Φίλε Ηλία, θα βρεις πολλούς Ευρωπαίους στις διακοπές σου. Θα πήξει το μάτι σου. Ακόμα δεν είναι εντελώς ξενέρωμα η Ελλάδα αλλά -μετά τις 10-15 Ιουλίου- είναι πολύ ξενέρωμα. Τώρα αρχίζουν να σκάνε και Έλληνες. Περισσότερο, Έλληνες που ζουν έξω πια. Κατά τ’ άλλα, οι Έλληνες δουλεύουν και οι τουρίστες κάνουν διακοπές. Να είσαι Γερμανός, να έρχεσαι στην Ελλάδα και να είσαι όλη μέρα -από την παραλία και το ξενοδοχείο μέχρι το μπαρ και το εστιατόριο- ανάμεσα σε Γερμανούς. Αχ, τι ωραία. Ηλία, κανόνισε τώρα να με βάλεις να τσακωθώ με τον Βασίλη. Εγώ ζηλεύω τον Βασίλη που είναι επιστήμονας άνθρωπος και ζει στη Ρόδο. Και αγαπάω εσένα και τους ανθρώπους που έχουν καρδιές σαν την δική σου. Καλές διακοπές! Και περιμένουμε όλοι με αγωνία τις εντυπώσεις σου. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.