Αφήστε τις απάθειες και πιάστε τις συμπάθειες

Γεια σου πιτσιρίκο,
είχα καιρό να σου γράψω αλλά περίμενα να περάσει ο χειμώνας -που δε μ’ αρέσει και πολύ-και να ξαναδώ την τριχωτή σου γάμπα με φόντο την θάλασσα για να μου έρθει πάλι η διάθεση. Δεν θα αρκεστώ βέβαια στα δικά σου μπάνια, αν και χαίρομαι που είσαι καλά, και έχω κατεβάσει κι εγώ τα μπανιερά μου.

Πάρα πολύ μου αρέσει η συμμετοχή της μπέμπας στο μπλογκ σου, η οποία δίνει και μια πιο θηλυκή ματιά στα πράγματα και τα λέει και πάρα πολύ ωραία.

Να πω κι εγώ την άποψή μου, αφού ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ, έχω κι εγώ μία, για τον καταποντισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν μου έκανε και μεγάλη εντύπωση.

Όπως έχει ειπωθεί, ήταν η αναμενόμενη φθορά ενός μνημονιακού κόμματος που κράτησε και περισσότερο από όλα.

Ίσως, γιατί ο Αλέξης μας πήδηξε, βάζοντας και συναίσθημα.

Είναι κι εκείνος ο έρπης που είχε βγάλει, τότε παλιά το 2015, που προσωπικά με στοίχειωσε και γι’ αυτό του συγχωρούσα -κατά καιρούς- πολλά.

Που λες, πιτσιρίκο, τελικά ο σοφός λαός εκτίμησε ότι ούτε ο καινούριος τσοπάνος τον πήγε για βοσκή αλλά πάλι ουρά στο σφαγείο.

Αλλά καλά να πάθουμε, αφού μας αρέσει ο ρόλος του προβάτου και να τσακώνονται για πάρτη μας ποιος θα μας βάλει στο μαντρί.

Μου κάνει εντύπωση που σου κάνει εντύπωση που οι Έλληνες ψήφισαν Κούλη.

Λες και το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είχε να κάνει με την ξαφνική αριστεροσύνη των Ελλήνων.

Οι Έλληνες, πιτσιρίκο μου, είναι βαθιά συντηρητικοί και πατροπαράδοτοι. Δεν το σπας εύκολα αυτό το αναντάμ παπαντάμ!

Μ’ αρέσει που οι Συριζαίοι περίμεναν να φανούν στην κάλπη τα θετικά μέτρα σε επίπεδο προσωπικών δικαιωμάτων.

Λες και τους περισσότερους Έλληνες τους αφορούν πολύ τα προσωπικά δικαιώματα των ομοφυλόφιλων π.χ., αφού οι Έλληνες είναι βαθιά συντηρητικοί και φοβικοί απέναντι στο ξένο, πιτσιρίκο μου.

Ακόμη και οι νεότεροι, όμως. που έχουν γίνει θεωρητικά πιο ανεκτικοί απέναντι στο διαφορετικό, αφού έτσι υπαγορεύει γενικότερα η ποπ κουλτούρα, έρχονται και ψηφίζουν κατά 13% Χρυσή Αυγή.

Αυτό είναι το τρομακτικότερο όλων, μαζί και με το ποσοστό Βελόπουλου που δεν του αρέσουν τα πολύ ναζιστικά και κάπως έτσι σκέφτονται μάλλον και αυτοί που τον ψήφισαν.

Και λέμε και πάλι καλά.

Δυστυχώς, όμως, η φτώχεια και η εξαθλίωση φέρνουν αμορφωσιά και εθνικισμό.

Η θεωρία των «βαρβάρων» είναι πάντα μια κάποια λύση.

Επίσης, στους ανθρώπους αρέσει πολύ να είναι με τον νικητή ή έστω με τον δυνατό μπρατσαρά γκόμενο.

Είναι κάπως ενστικτώδες μάλλον γιατί αυτό το παρατηρείς και στα μικρά παιδιά, όταν τα ρωτάς τι ομάδα είναι. Μπορεί να είναι κι από φόβο.

Γιατί, πραγματικά, ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άνεργος θα ψηφίσει Κούλη που μιλάει για 7ήμερη εργασία -Ο ΚΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΒΡΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΟΛΑ ΕΤΟΙΜΑ- και έχει σύμβουλο την Ξαφά που δεν της αρέσουν οι πολλές διευκολύνσεις στα χρέη.

Αποκεφαλισμός μια κι έξω. Έξωση και φυλακή άμα λάχει.

Άρα, καταλήγω ότι αιτία είναι ο ραγιαδισμός, που λες κι εσύ.

Μήπως και τσιμπήσουμε κι εμείς τίποτα σε σχέση πάντα με το ολότελα.

Όταν ο πήχης έχει κατέβει στο ολότελα, όμως, πώς να αδικήσεις αυτόν που πεινάει;

Αυτός που πεινάει θα κοιτάξει να γεμίσει το στομάχι του.

Γι΄ αυτό και δεν «θα ωριμάσουν ποτέ οι συνθήκες» που περιμένει το ΚΚΕ.

Οι άνθρωποι κοιτάνε να επιβιώσουν. Αυτοί και τα παιδιά τους.

Κι ανάλογα με το βαθμό αξιοπρέπειας και νοημοσύνης που έχει ο καθένας, πάει στο εκάστοτε μαντρί.

Το ωραίο είναι που ψηφίζουμε συνέχεια ανθρώπους που «θέλουν πάαααρα πολύ να αναμειχθούν στις ζωές μας» -γίνονται λοιπόν πολιτικοί για το καλό μας, γκούχου γκούχου-, αναμειγνύονται με χίλιους τρόπους και στο τέλος, και ενώ έχουν πάει όοοοολα στραβά, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΜΕΙΧΘΕΙ!! Και αυτό λέγεται «βουλευτική ασυλία».

Η αριστερά που είναι οέο; Σε ποιον απευθύνεται;

Δεν ξέρω. Εγώ είμαι μια απλή πολίτης, της τάξης των νοικοκυραίων, ή μάλλον ψιλονοικοκυραίων, αφού δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα να πλένω πιάτα, να σκουπίζω ή να κάνω τζάμια, και όχι ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων της χώρας.

Στο βαθμό που μου αναλογεί, ενημερώνομαι και ανησυχώ και την άποψή μου την έχω.

Ε, δεν θα πάω να πιάσω εγώ την Ξαφά ή την κάθε φιλελομπαρουφολόγο κι απ’ το μαλλί!

Το θετικό που μου αναγνωρίζω -παρά τις συντηρητικές, χωριάτικες καταβολές μου- είναι ότι έχω μπολιαστεί από νωρίς με διεθνή βιβλιογραφία, οπότε κάποιες από τις μεγαλοπρεπείς εθνικές μας παρωπίδες, μπορώ να τις αναγνωρίσω.

Όσον αφορά τον Βαρουφάκη, νομίζω το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του είναι ότι αποδείχτηκαν αυτά που έλεγε όταν του την πέφτανε θεοί και δαίμονες και όλη αυτή η κατασυκοφάντηση που δέχτηκε από ένα κάρο σιχάματα.

Απ’ την άλλη, δεν ξέρω εάν είναι ρεαλιστικά αυτά που λέει για αλλαγή εντός του ευρώ.

Πήγε ο Δίας ως ταύρος κι έκλεψε την δεσποινίδα Ευρώπη από την Φοινίκη, κι εμείς από ταύρο ξεμείναμε με τον Μινώταυρο. Και καμωνόμαστε τις Ευρώπες, ενώ είμαστε Ιφιγένειες.

Μπορεί κάποιος να πει άραγε «Ευχαριστώ, αλλά από ελληνική τραγωδία χόρτασα, δεν θέλω να πάρω άλλο»;

Νομίζω ότι έχουμε πάθει αυτό το ποίημα του Χιόνη που λέει:

«ΠΕΡΑΣΤΕ», είπε, «περάστε και καθίστε», είπε στις συμφορές που χτύπησαν την πόρτα του.

«Θα τις κεράσω κάτι», σκέφτηκε, «ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μου, και θα φύγουν. Θα κάτσουν λίγο και θα φύγουν».

Φρούδες ελπίδες… Θρονιάστηκαν εκεί και πού να το κουνήσουν…

Απ’ τις ευγένειες, πέρασε στις αγένειες και -απ’ αυτές- στις απειλές. Κανένα αποτέλεσμα· ακλόνητες στις θέσεις τους, ήταν σαφές ότι δεν ήρθαν για να φύγουν.

Κάθισε, τέλος, και ο ίδιος· κουράστηκε και κάθισε απέναντί τους· και με την ίδια απάθεια που τον κοιτούσανε, τις κοίταζε κι αυτός.

Κι αφού έχουμε πάθει απάθεια, το αντίδοτο μάλλον είναι το πάθος ή, έστω βρε παιδί μου, η συμπάθεια. Και θυμήθηκα το άλλο ποίημα του Χιόνη, αυτό το όμορφο με τον τίτλο Χέρια:

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν –τάχα χαιρετώντας– σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή –το χειρότερο– τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ, ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Ο Χιόνης τα είπε όλα. Τα χέρια χάνουν και τα χέρια βρίσκουν, πιτσιρίκο.

Να αφήσουμε τις απάθειες, λοιπόν, και να απλώσουμε τα κουλά μας να χαϊδέψουμε και να χαϊδευτούμε.

Όπως επιθυμεί ο καθένας. Μπας και σώσουμε την ψυχή μας πρωτίστως, εν μέσω της καμένης γης που λες κι εσύ.

Αγάπη μόνο. Ε, τι; Μίσος; Άλλη όρεξη δεν είχαμε!

Πόπη

(Αγαπητή Πόπη, δεν έχω εγώ θηλυκή ματιά; Έχει η μπέμπα πιο θηλυκή ματιά από εμένα; Τα πήρα τώρα. Καλά, πλάκα κάνω. Πόπη, δεν μου κάνει εντύπωση που οι Έλληνες ψήφισαν Κούλη. Γενικά, δεν μου κάνει τίποτα εντύπωση πια στην Ελλάδα. Τα αντιμετωπίζω πια όλα σαν να συμβαίνουν αλλού. Και σε άλλους. Πόπη, εγώ είμαι με τα χάδια. Και τα φιλιά μου αρέσουν πολύ. Τίποτα καλύτερο από τα φιλιά. Αν και αυτά που σκέφτεσαι περισσότερο είναι αυτά που δεν δόθηκαν ή αυτά που δεν θα δοθούν ποτέ πια ξανά. Σταματάω γιατί είμαι σε ένα παραδεισένιο μέρος και δεν λέει να το ρίξω στα μελαγχολικά. Να είσαι καλά, Πόπη. Και μην χάνεσαι. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.