Γάτες

Πιτσιρίκο, διάβασα το κείμενό σου Αγαπημένε πατέρα, και δάκρυσα. Επίσης το Νανάκι σου ήταν μια κούκλα. Και η δική μου είναι, στο πιο καταχθόνιο.

Ο πολιτικός πυρετός ανεβαίνει, το ελατήριο της οικονομίας ακόμα να εκτιναχθεί, ας σου γράψω για κάτι καθαρό και όμορφο. Ας σου γράψω για γάτες.

Ο Οβελίξ και η Κούκλα, γατάκια αγαπημένων φίλων, έζησαν ως τα 19-20 χρόνια, όπως και τα δικά σου.

Πρέπει να είναι υπέργηρες οι γάτες σ’ αυτή την ηλικία γιατί είχαν μαζέψει, και τις τελευταίες μέρες απλά έσβηναν λίγο λίγο. Πώς έλεγαν παλιά, «Αυτός πέθανε από γεράματα»; Αυτό ακριβώς.

Η Λίνα, η ανθρώπινη μαμά τους, τα φρόντιζε σαν μέλη της οικογένειας, άλλωστε αυτό ακριβώς ήταν.

Όταν η Κούκλα μετακινιόταν πολύ δύσκολα πια, της έβαζε μισή πάνα φαρμακείου στη γωνίτσα όπου διάλεγε εκείνη να κάθεται.

Της έβαζε μαλακή τροφή, την οποία η γιαγιούλα Κούκλα απλά έγλειφε, όπως είπες κι εσύ για το Νανάκι σου.

Χρειάστηκε να λείψουν για ένα τριήμερο θυμάμαι, λίγο πριν φύγει η Κούκλα για τον γατοπαράδεισο, οπότε ανέλαβα να πηγαίνω να τη βλέπω δυο φορές τη μέρα, και να της κάνω λίγη παρέα.

Μια μπουκίτσα είχε μείνει, αλλά όλο ταμπεραμέντο, ακόμα κι έτσι, όπως στωικά περίμενε να ελευθερωθεί η ψυχούλα της.

Διέμενε μόνιμα πλέον κάτω απ το τζάκι.

Της άλλαζα την πάνα και μετά κάναμε διάφορα μαγικά πράγματα μαζί.

Της έκανα ενεργειακές θεραπείες δικής μου έμπνευσης, την τάιζα απαλά πατέ που την εξιτάριζαν κάπως κι έτρωγε από καμιά ελάχιστη μπουκίτσα, της έκανα μασαζάκι σ’ όλο το σώμα, όπως μου είχε πει η Λίνα, γιατί έμοιαζε κάποιο καλό να της κάνει.

Ο -κατά τι νεότερος- σύντροφός της Οβελίξ, τον οποίο είχε από την πρώτη στιγμή φτυσμένο, τα παρακολουθούσε όλα από την πολυθρόνα του, λίγους πόντους μακρύτερα.

Της έκανε σιωπηλή παρέα, αφοσιωμένος, γιατί ήταν αγιάτρευτα κολλημένος μαζί της. Μα, κυρίως, γιατί την αγαπούσε.

Ήξερα ότι δεν θα έφευγε η μικρούλα μου, πριν επιστρέψει η υπόλοιπη οικογένειά της.

Είχε λατρεία, ειδικά στον Κωστή (κατά τα λόγια του τον είχε γκόμενο, και μάλλον έτσι ήταν).

Όταν εκείνος επέστρεφε στο σπίτι, στις παλιότερες εποχές που ήταν ακόμα στα ασπρόμαυρα ποδαράκια της, η Κούκλα το ήξερε.

Δέκα λεπτά πριν αρχίσει να ανεβαίνει το ασανσέρ είχε πάρει ήδη θέση πίσω απ την πόρτα να τον υποδεχτεί. Τρίτος όροφος ήταν. Άκουγε; Μύριζε; Τον ένιωθε; Νομίζω το τρίτο.

Τον περίμενε λοιπόν. Γύρισαν τη Δευτέρα το μεσημέρι, έκαναν τις αγάπες τους, η Κούκλα και όλη η οικογένεια, η Κούκλα και ο Κωστής. Σιωπηλή αγάπη. Στιγμές που εμείς που τις ζήσαμε ξέρουμε.

Η τοσοδούλα πια Κούκλα έφυγε εκείνο το ίδιο βράδυ, αργά.

Ο Κωστής, μιας και δεν είχε δική του αυλή -όπως εμείς, που έχουμε έναν κήπο όπου κοιμούνται πολλά ζωάκια πια- την έθαψε σ’ ένα όμορφο μέρος, μέσα στη φύση.

Τέτοιες μέρες ήταν, ίσως γι αυτό επέστρεψαν όλα στη σκέψη μου σήμερα.

Σε φιλώ, να προσέχεις.

Την αγάπη μου

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, τώρα είμαι σε ένα μέρος, όπου κάθε πρωί είναι έξω από την πόρτα μου οκτώ γάτες. Μια, η πιο πιστή και η πιο χαριτωμένη, είναι εκεί όλη μέρα. Βέβαια, δεν είναι δικές μου γάτες αυτές. Είναι φίλες μου. Νομίζω πως δεν θα έχω πια ξανά ζώο στο σπίτι μου, αν και ποτέ δεν ξέρεις. Έχω ζήσει τις τελευταίες μέρες και τις τελευταίες στιγμές πολλών ζώων αλλά αυτή με το Νανάκι με τελείωσε. Να χαίρεσαι το Νανάκι σου. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.