Ελλάδα η χώρα του φωτός (Από φωτάκι νυχτός)

Πιτσιρίκο καλησπέρα. Τις τελευταίες μέρες, αφού εξάντλησα το παραμιλητό στο δρόμο και τα σιχτιρίσματα, είπα να βρω παρηγοριά γράφοντας σε κάποιον που ξέρω πως παρακολουθεί με σαρκασμό -και, όπως όλοι μας, με μια ιδέα μαζοχισμού- τα ωραία που εκτυλίσσονται τελευταία στην Ελλαδα-χώρα του φωτός.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τίποτα πια.

Πάντα παρακολουθούσα στενά τις πολιτικές εξελίξεις.

Πέρασα ώρες αναλύσεων, αντιπαραθέσεων, αναζήτησης της αλήθειας, μελετώντας και συζητώντας, διαβάζοντας και εξηγώντας.

Τόλμησα σε αρκετές περιπτώσεις να πω «Δεν το γνωρίζω αυτό, δεν έχω άποψη», για να εισπράξω τα έκπληκτα και γεμάτα περιφρόνηση βλέμματα των συνομιλητών μου, που μπορεί κι εκείνοι να μη γνώριζαν τίποτα, αλλά τι σκατά, δεν θα έχουμε και άποψη τώρα;

Άλλες φορές χρησιμοποίησα τη βαθιά αγάπη μου για την παγκόσμια ιστορία για να επιχειρηματολογήσω για κάτι που πίστευα, για να μου επιστρέψουν μια ιστορία ελληνοκεντρική και παραποιημένη, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της ασχετοσύνης τους.

Κι όταν αντέδρασα, βαφτίστηκα κομματικά ή «α, δεν είσαι μαζί μας, άρα είσαι με τους άλλους».

Αυτή η ηλίθια ανάγκη να κυκλοφορούμε όλοι με τα ταμπελάκια μας σαν τους σκύλους, ολυμπιακοί-παναθηναϊκοί, συριζαίοι-νεοδημοκράτες, δημόσιοι-ιδιωτικοί, χωρισμένοι μια ζωή σε στρατόπεδα, να νιώθουμε ότι κάπου ανήκουμε, να παίρνουμε από το υπόλοιπο κοπάδι την αξία που δεν μας απέδωσαν παιδιά, την αξία που δεν καταφέραμε να βρούμε μέσα μας ως ενήλικες.

Είμαστε με διαφορά ο πιο συμπλεγματικός λαός.

Εμείς που δώσαμε τα φώτα της Δημοκρατίας και του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο -ναι εγώ κι εσύ τα δώσαμε κι ο θείος μου ο Λάκης-, εμείς που όλοι μας φθονούν και θέλουν να μας καταστρέψουν -τα χαζά Αμερικανάκια, οι κακοί Γερμαναράδες, οι βάρβαροι βρωμότουρκοι-, εμείς που μας έμεινε από το σχολείο κάτι λίγο από αρχαία Ελλάδα, κάτι λίγο από το ένδοξο ’21 κι έτσι το άλμα στο κεφάλι μας γίνεται αυτόματα: νεοέλληνες, οι γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.

Που βαυκαλιζονται με το παρελθόν τους αγνοώντας το μέλλον τους, αρνούμενοι να προσφέρουν το παραμικρό λιθαράκι στο παρόν τους· είπαμε, τα έδωσαν όλα οι πρόγονοι τι άλλο θες ρε κόσμε;

Που με μια αυτοκαταστροφική μανία, αντί να στρώσουν το δρόμο τους με ροδοπέταλα, τον στρώνουν με νάρκες.

Κάθε ψήφος σε αυτούς που μας γονάτισαν είναι και μια νάρκη.

Κάθε χειροκρότημα σε έναν διαπλεκόμενο πολιτικό είναι άλλη μια.

Τα νούμερα της τηλεθέασης σε εντεταλμένους δημοσιογράφους, μία ακόμη μεγαλύτερη.

Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο εθνικισμός, η ευθυνοφοβία, η μισαλλοδοξία, ένα ατέλειωτο ναρκοπέδιο όπου κι αν κοιτάξω.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω μέχρι αύριο, όμως λίγο κρατιέμαι ακόμα με νύχια και με δόντια.

Κρατιέμαι από αυτούς με το καθαρό βλέμμα και το ζεστό χαμόγελο.

Από αυτούς που δεν ελπίζουν σε έναν καλύτερο κόσμο, αλλά έχουν ήδη αρχίσει με τις πράξεις τους να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.

Καθένας μας, λοιπόν, ας αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και ας σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Πιάσαμε πάτο προ πολλού, δεν πάει πιο κάτω.

Η άνοδος είναι μονόδρομος.

Αν όχι τώρα πότε; Αν όχι εμείς ποιοι; (ένα μικρό δάνειο, απολύτως αναγκαίο για ξεσηκωτικό φινάλε)

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς

Ρία

(Αγαπητή Ρία, δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αλλά έχει και πιο κάτω. Για να έρθει η άνοδος, πρέπει οι άνθρωποι να έχουν συνειδητοποιήσει την άθλια κατάστασή τους. Το βλέπεις αυτό να συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία; Ρία, είναι καλό να μην είσαι με κανέναν. Κάποτε δεν το πίστευα αυτό αλλά τώρα καταλαβαίνω πως έχει πολλά θετικά. Πάντως, σήμερα πια οι μόνοι που εμπιστεύομαι είναι αυτοί που δεν είναι με κανέναν. Μάλλον επειδή γνώρισα και συναναστράφηκα πολλούς από τους άλλους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.