Ζωή, ρε παιδιά

Γειά σου και πάλι πιτσιρίκο μου
Έχει περάσει καιρός από την προηγούμενη φορά που σου έγραψα, κυρίως γιατί όλα όσα θα μπορούσα να σου πω στα λένε οι άλλοι και με προλαβαίνουν. Ξαναγύρισε κι ο Άρης -έτσι έπρεπε-, οπότε είναι ακόμα πιο εύκολο να κάτσω και να τ’ απολαύσω.

Στο προηγούμενο σου είχα πει ότι η γενιά μου είναι η γενιά της αλλαγής (pun intended και πάλι) – αλλά εδώ και αρκετό διάστημα μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό η ατάκα που διάβασα εδώ: όχι η γενιά της αλλαγής, αλλά η γενιά της ήττας.

Μου έχει κολλήσει και δεν ξεκολλάει με τίποτα λέμε. Δεν είμαι ηττοπαθής, ούτε μίζερος και κλάψας -κάθε άλλο- απλά το συγκεκριμένο χτύπησε φλέβα.

Μας κερδίσανε, πιτσιρίκο μου.

Μας ρίξανε το δόλωμα -τα πολλά λεφτά, η άνετη ζωή, τα αμέτρητα προϊόντα που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα, τα δικαιώματα που αξιωματικά έχουμε όλοι (επειδή π.χ. θυσιάστηκαν για μας οι γονείς μας)- και μεις το χάψαμε αμάσητο και γίναμε μουρόχαυλα.

Αφού τα πάντα γύρω σου μπορούν να φτιαχτούν στα μέτρα σου -μέχρι και η μυρωδιά, το σχήμα και το χρώμα της σερβιέτας σου-, γιατί όχι κι ο κόσμος;

Έτσι, σιγά-σιγά, καλομάθαμε στην ιδέα ότι ο κόσμος οφείλει να είναι αυτό που εμείς θέλουμε.

Και δώσ’ του οι επιθέσεις σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φτιάξει κάποιου είδους κοινωνική συνείδηση και δεσμό (παιδεία, πρόνοια, συνδικαλισμός οι πρωταρχικοί στόχοι).

Βάλε στο μιξ και λίγο μεγαλοϊδεατισμό και αρχοντοχωριάτικο εσάνς, και είσαι έτοιμος: η Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Όχι ότι δεν γίνονται τα ίδια και σε άλλες χώρες, απλά εδώ έχουμε πάρει βραβείο.

Διαβάζοντας το blog, αυτό που σκέφτομαι τώρα τελευταία είναι ότι αυτή η ήττα φαίνεται όλο και περισσότερο πια στην πλήρη έλλειψη σεβασμού σ’ αυτό που ονομάζεται ζωή.

Όχι μόνο τη ζωή γενικά, όχι μόνο τη ζωή των άλλων, αλλά και την δική μας.

Και δεν μιλάμε για τα πιο «αφηρημένα» πράγματα (π.χ. την υπερκατανάλωση, την βιομηχανοποίηση της τροφής, τη τρύπα του όζοντος ξερωγω – πες ότι γι’ αυτά χρειάζεται κι’ ένα επίπεδο συνειδητοποίησης που πολλοί άνθρωποι δεν θα αποκτήσουν ποτέ), αλλά για απλά πράγματα που είναι κομμάτι της καθημερινότητας.

Πάρε την οδήγηση ας πούμε. Οι περισσότεροι οδηγούν χωρίς καμμία συναίσθηση του τι ακριβώς κάνουν, κι όσοι μπορεί να το συναισθάνονται απλώς αδιαφορούν.

Δεν τους νοιάζει αν θα σκοτωθούν, δε νιώθουν ότι μπορεί να πεθάνουν εξαιτίας της βλακείας που τους δέρνει.

Οδηγούν σαν να είναι μόνοι τους μέσα σε μιάν άτρωτη φούσκα που έχει αυτόματο πιλότο, δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθούν με τίποτα.

Καλά, το να σκεφτούν ότι δίπλα τους υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που έχουν κι εκείνοι ζωές, οικογένειες κλπ είναι πυρηνική φυσική.

Κι όχι μόνο αυτό, δες τους πώς τρώνε και πίνουν.

Δες τους πώς καταπίνουν τα χημικά με τις χούφτες· είτε για ν’ αδυνατίσουν και να φτιάξουν σώμα, είτε για να γιατρευτούν από κάτι, είτε απλώς για να μην γεράσουν (φυσικό είναι να φοβάσαι τόσο πολύ το θάνατο, όταν δεν εκτιμάς τη ζωή).

Δες πώς υπερασπίζονται π.χ. τα ζώα που υποφέρουν -καλά κάνουν, μεταξύ μας- αλλά δεν βγάζουν άχνα μπροστά στην κακομεταχείριση που υφίστανται οι ίδιοι στη δουλειά τους κάθε μέρα.

Δεν ξέρω, δεν είμαι ούτε πρόφήτης, ούτε ηγέτης, ούτε πεφωτισμένος για να σου πω τι πρέπει να γίνει (κι’ έχω σταματήσει να προσπαθώ να το συζητήσω και με τους άλλους – οι περισσότεροι δεν θέλουν ν’ ακούσουν, έχεις δίκιο και σ’ αυτό).

Νιώθω πάντως ότι, για ν’ αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας, αυτό θα ήταν μιά καλή αρχή: να μάθει ο κόσμος να σέβεται τη ζωή.

Και τη δική του, και των άλλων, και γενικά. Εντάξει, αν όχι να την σέβεται, τουλάχιστον να την υπολογίζει περισσότερο.

Άσε στην άκρη τα συστήματα διακυβέρνησης και τις πολιτικοοικονομικές θεωρίες και τα τέτοια του Καράμπελα· περισσότερα ξέρει ο τετράχρονος ανηψιός μου, που όταν βλέπει κάτι σε κακή κατάσταση (άνθρωπο, ζώο, φυτό, οτιδήποτε) θέλει να το «κάνουμε καλά για να μην πονάει».

Αυτά σκέφτομαι. Τα φιλιά μου σε όλη την πιτσιρικοπαρέα.

Αλέξης

(Αγαπητέ φίλε, όταν ο κάθε άνθρωπος θέλει να ικανοποιεί διαρκώς την κτηνάρα που έχει μέσα του και συμπεριφέρεται με ατομικισμό -σαν να μην υπάρχουν άλλοι άνθρωποι γύρω του-, φτάνουμε σε αυτό το αποτέλεσμα. Βέβαια, η χυδαιότητα και η αντιπνευματικότητα δεν είναι τίποτα καινούργια πράγματα. Έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας από τότε που ο Κ.Π. Καβάφης έγραψε το «Όσο μπορείς»:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Τα υπόλοιπα τα έγραψε ο Βασίλης στην «Αποδοχή».

Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.