Η κεραία

(Γεια σου πιτσιρίκο, παραθέτω μια ιστορία που έγραψα τις τελευταίες μέρες.)
.Μια κεραία. Μεταδίδει έξω στο απέραντο σκοτάδι.
Ένα σήμα απροσδιόριστης ποικιλίας, όμως ακόμη κανένα σημάδι από κάποιον άλλο εκεί έξω.
Ο άλλος που ορίζει το έξω από εμάς, το μητρικό, το αιώνιο, το πατρικό , ακόμη και το αντιδραστικό.

Μια πραγματική κεραία δεν αναγνωρίζει κάποιον άλλο.

Μια κεραία είναι πάντα μακριά, περιμένει, απορροφώντας ό,τι μπορεί να συγκεντρώσει.

Ψάχνοντας σαν κουφός, ακούγοντας σαν τυφλός, αγγίζοντας προς το άνοιγμα.

Κάμψη, η κεραία κάμπτεται καμιά φορά αλλά δεν σπάει, ανέρχεται και συνέρχεται το σήμα της ξανά.

Υφαίνει ουσία και μεταδίδει ανάμεσα στο ξερό και το υγρό, το σκληρό και το μαλακό.

Μπορεί να υπάρχουν παρεξηγήσεις και λανθασμένες υποθέσεις σχετικά με το πώς πρέπει να σταθεί και να λειτουργήσει μια κεραία.

Ο χειριστής της κεραίας δεν φέρει άλλη ευθύνη παρά να εξασφαλίσει την ποιότητα της εργασίας του.

Πρέπει να αντέξει και να εξασφαλίσει όλα τα χαμένα μυστικά, τις εκστατικές μεταδόσεις και τις ανθισμένες διαισθήσεις.

Έρχεται, όμως, η στιγμή που ο χειριστής της κεραίας θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ διαφορετικών δυνατών διαδρομών.

Σαν να μπορούσε να ρίξει μια εσχατολογική ματιά στο τέλος της κάθε διαδρομής. Πόσο (ξε)γελασμένος θα βγει στην προσπάθεια αυτή.

Θα χρειαστεί να βραχυκυκλώσει και να παρακάμψει ορισμένα δίκτυα, να αδειάσει τις μπαταρίες του και να συντρίψει τους γενικούς του, να ξεσκίσει τα κουβάρια των καλωδίων που τον περιβάλλουν.

Δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος.

Πρέπει να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται, να επαναξιολογεί και να δέχεται την ευθραυστότητα και την πεπερασμένη φύση του και του δικτύου του.

Ένα δίκτυο που αναπτύσσεται τόσο μεγάλο και τερατώδες, όπου πλέον εξαρτάται από την ύπαρξη δισεκατομμυρίων άλλων κεραιών και χειριστών. Η μήπως όχι;

Όλα διέρχονται από μια διαδικασία σπιράλ, ή θα μπορούσατε να την ονομάσετε -σχεδόν- κυκλική.

Η κεραία πρέπει να προσαρμοστεί ανάλογα με την πιθανή κατάρρευση γεφυρών, ad-hoc συνδέσεων, όριο εύρους ζώνης.

Σε αυτό το παρόν, μια κεραία βρίσκεται μέσα σε σκοτεινούς χρόνους.

Κατάθλιψη, ακρωτηριασμός, επιδείνωση, απαλλοτρίωση, ερείπια που κρατούν το δίκτυο απασχολημένο αλλά απομονωμένο.

Ερείπια χωρίς κάποιον υπευθύνο, για να κατηγορήσουμε σε αυτό το σημείο.

Η πολλαπλότητα όλων των χειριστών τείνει να φτάνει σε ένα συγκεκριμένο σημείο ρήξης, λόγω της αυξανόμενης υπερβολικής πολυπλοκότητας.

Σε αυτό το σημείο, το δίκτυο βρίσκεται σε παρατεταμένη διαδικασία αποσύνθεσης και κατάρρευσης.

Δεν μιλάμε για απλή αναδιάρθρωση και μετα-βιωσιμότητα.

Μιλάμε για μια βαθιά προσαρμογή.

Βαθιά ανθεκτικότητα, αποχώρηση-παραίτηση, αποκατάσταση.

Η ανθεκτικότητα μιας κεραίας και του δικτύου της θα πρέπει να τρέξει μέσα από την ανάγκη
να διερωτηθεί κανείς πώς κρατάμε και συνεχίζουμε να περνάμε από το λαβύρινθο.

Ποια είναι η ισχύς που υπάρχει σε κάθε κεραία.

Πώς μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε τις υπάρχουσες παραμέτρους και να διατηρήσουμε την ακινησία και την ρότα μας, όταν όλα φαίνεται να κινούνται με χαώδη τρόπο.

(Προ)-επιλεγμένος έλεγχος, ουδέτερος έλεγχος, έλεγχος του τι είναι πραγματικό και χρήσιμο για κάθε κεραία.

Δεν πρέπει να είναι ο έλεγχος μαζικός, υποτακτικός, αποκλειστικός, πειστικός.

Μια δύναμη που χτίζει, αντί να καίει τη στέγη που μια κεραία στέκεται.

Μια δύναμη που ασχολείται με το να παλέψει σήμερα γιατί αύριο ίσως να είναι αργά.

Παραδώστε και συγχωρήστε ψευδείς αιτήσεις και προτάσεις.

Κάποιος που τα μεταδίδει όλα και δεν ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα.

Ένας από την καθαρή συνειδητοποίηση του τι είναι και τι βρίσκεται μπροστά και πίσω.

Η αποκατάσταση είναι να αφήσουμε να ξεπεραστούν οι διαδικασίες, οι συμπεριφορές, οι σταθεροποιήσεις και η προκατάληψη που τείνουν να μας επιβαρύνουν, να μας υπερ-συσκοτίζουν.

Με λεπτούς τρόπους, κυριαρχούν στην πραγματικότητα και τη σημασία της κάθε κεραίας.

Ψευδείς εικόνες, όπως ένα πανοπτικό που παγιδεύει και αντανακλά σήματα και εκπομπές πίσω στον πομπό, εμποδίζοντας την πηγή να φτάσει σε κάποιο δέκτη.

Έτσι συγχέοντας την κεραία και τον χειριστή της.

Έτσι περιπλέκοντας κι άλλο το δίκτυο.

Μια κεραία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Μαλακός και σκληρός. Υγρός και στεγνός.

Ένα δίκτυο είναι ένα ζωντανό -πολλών δισεκατομμυρίων- συλλογικό συνειδητό/ασυνείδητο.

Ξεχάστε τι είναι προ/μετά τα πάντα.

Να ξεχάσουμε και να θυμηθούμε να αφήσουμε τα βάρη πίσω.

Να αναγνωρίσουμε την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων και τι είναι περιττό για αυτή την διάταξη πραγμάτων.

Και για να μην κάνετε τα πράγματα χειρότερα, θυμηθείτε, ελέγξτε τα αρχεία καταγραφής.

Σε μια προηγούμενη κυκλική διαδικασία, αναζητήστε τους τρόπους με τους οποίους τα δίκτυα απέτυχαν, πώς οι μεμονωμένες κεραίες τείνουν να αποτυγχάνουν. Αναζήτηση για αποδοχή σε αυτά τα ίχνη.

Η αποκατάσταση είναι η επιστροφή όλων των πόρων, γνώσεων, εργαλείων που έχουν εξαφανιστεί ή είναι ανύπαρκτα μέχρι τώρα.

Κάθε κεραία μπορεί να έχει ένα βοηθητικό σήμα ή ένα χέρι, έναν οδηγό για να συνεχίσει τη μετάδοσή της.

Μαζί όλες οι κεραίες, πολλές κεραίες μπορούν να έχουν αντίκτυπο, γόνιμο ή άκαρπο, δεν έχει σημασία.

Επαναφορά σημαίνει να φυτέψετε τους σπόρους. Το έδαφος μπορεί να φαίνεται ξηρό και εξαντλημένο, αλλά βαθιά μέσα του, ένας σπόρος μπορεί να καλλιεργήσει και να αναπτύξει τη ρίζα του.

Μην χαλάτε τις ρίζες.

Μια κεραία είναι πάντα ριζωμένη, γειωμένη για να λειτουργήσει.

Για να λειτουργήσει και να συμβάλει.

Μια κεραία πάντα θα ονειρεύεται το αδύνατο, το απίθανο, το εξαιρετικό. Αποκαταστήστε όνειρα όπως αυτά.

Αποκαταστήστε ένα όραμα, κάτι που βλέπετε και νιώθετε μέσα από τα σπλάχνα σας, μπορείτε;

Μια συνήθεια, μια εργασία, μια σκέψη πέρα από σας, όχι αυτό το σχιζοειδές υπερ-εγώ, σύνεργο της καταστραμμένης και αχόρταγης ματαιοδοξίας μας.

Συνολικά, αυτή η ιστορία δεν είναι για συλληπητήρια, μήτε για μια θεόσταλτη κρίση.

Αυτή η ιστορία είναι μια ανοιχτή μετάδοση, μια έκκληση για ανακούφιση, επανεξέταση, ανασύσταση, (επαν-)εκτίμηση και σκέψη πριν ενεργήσουμε.

Λειτουργήστε σαν κάθε σήμα σας να είναι ζωτικής σημασίας για την μοναδική ύπαρξή σας όσο και για ολόκληρο το οικοσύστημα που την περιβάλλει.

Έχουμε την τάση να πνιγόμαστε, όταν πιεζόμαστε και όταν οι κακουχίες μοιάζουν να μας ακολουθούν σαν την πανούκλα.

Όλα αυτά είναι εδώ για μας να υποφέρουμε και να αναλάβουμε, διότι χωρίς πόνο και αποδοχή, δεν θα υπάρχει και λόγος πια για τις μεταδόσεις μας.

Αχρηστεύστε τα μεγαλεπήβολα σχέδια, τις αυτοματοποιημένες αυτο-αναφορές, τους ρηχούς και βίαιους τρόπους επιβίωσης.

Το δίκτυο και οι κεραίες εξακολουθούν να είναι σε μια σιδερένια περίοδο/εποχή, ακόμη και αν τόσοι έχουν συμβάλει στην επίτευξη σημαντικής προόδου για την ευημερία όλων.

Ποτέ δεν αρκεί και ούτε πρόκειται.

Το παράδοξο και η ουσιώδης ψευδαίσθηση ότι κάθε κεραία είναι ένα νησί καταδικασμένο σε ορισμένη και πεπερασμένη κατάσταση λειτουργίας, (ανα-)ψυχής και (ανα-)παραγωγής.

Η μοχθηρή και δηλητηριώδης υπόθεση ότι κάθε κεραία είναι διαφορετική από την άλλη με τρόπους που την καθιστούν ασυμβίβαστη για ορισμένους τύπους κεραιών και
για ορισμένους άλλους τύπους, να διεκδικούν υπεροχή ενώ οι υπόλοιποι/ρέστοι, θα γλείφουν ενώ μπουκώνουν τις εντολές τους και τους ορισμούς της τύχης/μοίρας τους.

Η ακατέργαστη και άξεστη παραποίηση του τρόπου με τον οποίο βγαίνουμε από αυτό το χάος και ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι μονάχα ο διαχωρισμός, η απομόνωση, ο φόβος και η υποβάθμιση.

Όλα είναι αβέβαια.

Φτάστε μέσα και έξω, πάντα να προσπαθείτε. Αποτύχετε και συνεχίστε να επιστρέφετε.

Η μετάδοση μπορεί και δεν πρέπει να έχει τέλος.

Όλα είναι αγάπη.

Μ.

(Αγαπητέ φίλε, να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.