Η Μόνα Μουρ και οι δέκα λόγοι για να είσαι χαρούμενος

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Κάθε φορά που διαβάζω κείμενα του κυρίου ΝΙΖ εμπνέομαι, τόσο με αυτά που γράφει όσο και με τη ζωή που κάνει.

Με εμπνέουν και τα κείμενα πολλών άλλων φίλων του μπλογκ, που είτε γράφουν περιστασιακά, είτε συχνότερα.

Κάνω προσπάθεια να τους διαβάζω όλους.

Δεν θέλω να τους ονοματίσω, απλά να τους ευχηθώ τα καλύτερα, γιατί η ζωή μ’ έχει διδάξει ότι τέτοιες καρδιές και τέτοια μυαλά σπανίζουν, κρίνοντας από αυτά που λένε και γράφουν.

Και δεν είναι σύμπτωση ότι όλοι τους γράφουν στο μπλογκ σου.

Δυστυχώς, για πολλούς και διάφορους προσωπικούς λόγους, που δεν θα αναλύσω εδώ, δεν είμαι ούτε τόσο θαρραλέος, ούτε τόσο δυνατός όσο ο κύριος ΝΙΖ, ώστε να ακολουθήσω τα χνάρια του.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ζουν προσφέροντας ή που τράβηξαν το δικό τους επικούρειο μονοπάτι μακριά από τις τσιμεντουπόλεις μας.

Εγώ, από την άλλη, είμαι ένας αρουραίος της πόλης που ονειρεύεται να ήταν ένας αρουραίος του αγρού. Ένας χαρτογιακάς του πρώτου κόσμου, και πιθανότανα έτσι θα παραμείνω, εκτός απροόπτου.

Προσπαθώ να μην τρέφω αυταπάτες, αν και σίγουρα υπάρχουν κάποιες που ταΐζω καλά, για να παραμένω χαρτογιακάς του πρώτου κόσμου.

Αν δεν έτρεφα καμία, είτε θα τα παρατούσα, να αφιερώσω τη ζωή μου στην προσφορά προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είτε θα πήγαινα να γίνω αρουραίος του αγρού, σε κάποιο χωριουδάκι ή σε κάποιο νησί.

Διάβασα το κείμενο του κυρίου ΝΙΖ, “Ολική καταστροφή”, και μου θύμισε ένα παλαιότερο κείμενο που σου είχα στείλει, το “Ο Μάρξ έκανε λάθος”.

Στο κείμενο αυτό, χωρίς να αλλάξω ούτε μια σπιθαμή από αυτό το σάπιο σύστημα, με ένα απλούστατο σχεδιάκι, χρησιμοποιώντας κομπιουτεράκι τσέπης, κατάφερα να λύσω το πρόβλημα της ακραίας φτώχειας, να δώσω πόσιμο νερό σε όσους δεν έχουν και να στεγάσω τους άστεγους σε Η.Π.Α. Και Η.Β. (δεν είχα στοιχεία για άλλες χώρες, αλλιώς θα το έλυνα για όλους).

Όπως έγραψα και στο προηγούμενο κείμενο, η προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση, είτε θα μας οδηγήσει σε μια καλύτερη κοινωνία, με λιγότερη φτώχεια, λιγότερη ανισότητα και περισσότερα προνόμια για όλους -δεν τα λέω δικαιώματα γιατί δεν είναι, είναι προνόμια, γιατί, αν ήταν δικαιώματα, θα τα είχαμε όλοι από γεννησιμιού μας και δεν θα εξαρτιόταν από καμία αρχή και κανένα κράτος – είτε σε μια κοινωνία ακόμα χειρότερη από την σημερινή.

Οπότε, αν μας προβληματίζει η φτώχεια και η ανισότητα σήμερα, ακόμα δεν είδαμε τίποτα.

Μόνο η απειλή της καταστροφής, με το πιστόλι στον κρόταφο θα αναγκάσει την ανθρωπότητα να αλλάξει νοοτροπία, κι αυτό παίζεται· δεν είμαι και τόσο σίγουρος από τις μέχρι τώρα αντιδράσεις.

Γιατί, αν περιμένουμε τη συνειδητότητα για να αλλάξει ο κόσμος, χέσε ψηλά και περίμενε τις “συνθήκες να ωριμάσουν”, όσο ο κόσμος υποφέρει και ο πλανήτης καίγεται.

Κλείνω αυτή τη μεγάλη εισαγωγή, γιατί βλέπω ότι σας πιάνει ανυπομονησία για τον δεκάλογο της ευτυχίας που θα λύσει όλα σας τα προβλήματα.

Και ποιά είναι επιτέλους αυτή η Μόνα Μούρ;

Υπομονή.

Θέλω να πω κι ένα ευχαριστώ στον φίλο Γρηγόρη, που μου έδωσε +5 χρόνια ζωής με το γέλιο που έριξα με το αυτιστικό ημερολόγιο νο.5.

Που λες, πιτσιρίκο μου, για να μπω στο θέμα, έχω μια συνάδελφο, την Μόνα. Mona Moore. Αν το πεις γρήγορα ακούγεται mon amour.

Και γ@μώ τα ονόματα έτσι;

Μεγάλη καρδιά η Μόνα, που λες, καλό παιδί. Εντάξει, όχι ακριβώς παιδί, 40 φεύγα και βάλε είναι, δεν είναι παιδούλα. Δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία η ηλικία της, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα, έχει κάποια.

Μια ωραία πρωία, μου λέει πως δεν είναι στα καλά της και μου πρότεινε να δω ένα ενδιαφέρον βίντεο για τους “10 λόγους για να είναι κανείς χαρούμενος”, ώστε να το συζητήσουμε.

Γιατί η Μόνα, δεν είναι χαρούμενη. Κάτι της λείπει στη ζωή της.

Εντάξει, όλοι έχουμε προβλήματα και σίγουρα καθενός τα προβλήματα είναι ικανά να προκαλέσουν μεγάλο πόνο, συναισθηματικό και ψυχολογικό.

Δεν είναι ανάγκη να είναι προβλήματα ζωής και θανάτου. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι έχουν λυγίσει με πολύ μικρότερα προβλήματα από αυτά που αντιμετωπίζουν καθημερινά δισεκατομμύρια συνάνθρωποι μας στις μονίμως υποανάπτυκτες και μονίμως αναπτυσσόμενες χώρες.

Η ΜονΑμούρ όμως, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα, την ρώτησα. Απλά, αισθάνεται ότι δεν είναι αρκετά χαρούμενη και ότι κάτι της λείπει, αλλά δεν ξέρει τι.

Άσε που η ΜονΑμούρ δεν είναι καμιά καλομαθημένη.

Η ΜονΑμούρ έζησε την επανάσταση του ‘79 όταν ήταν μικρό κορίτσι, την επανάσταση στην επανάσταση που έφερε ο απεσταλμένος από το Παρίσι Ρουχολάχ Χομεϊνί, ο οποίος καπηλεύτηκε τη σοσιαλιστική επανάσταση και μετά εκτέλεσε τους σοσιαλιστές, και έζησε σε θεοκρατούμενο καθεστώς μέχρι τα 30 της, οπότε και κατάφερε να πάρει βίζα στην Ολλανδία και να χωρίσει τον αυταρχικό άντρα που της είχαν φορτώσει οι γονείς της από τα 20.

Κάτι έχουν δει τα ματάκια της.

Είναι μια γυναίκα που κατάφερε να σπάσει τις αλυσίδες του μυαλού της, πηγαίνοντας κόντρα στην πλύση εγκεφάλου που είχε φάει, θρησκευτική, κοινωνική, οικογενειακή, ακόμα και σεξoυαλική.

Της βγάζω το καπέλο σε πολλά.

Προσπάθησα λοιπόν να της σταθώ, υπενθυμίζοντας της πόσο ανώφελο είναι να προσδοκά την ευτυχία ως μια μόνιμη κατάσταση ύπαρξης.

Καταρχάς, της είπα, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος στο Youtube που δεν σε γνωρίζει, να έχει την απάντηση για να βρεις τη χαρά που αναζητάς στη ζωή σου;

Κι αν δεν την έχει για σένα, είναι δυνατόν να την έχει για όλους μας;

Σταμάτα, βρε, Μόνα να τσιμπάς με το κάθε τρικάκι μάρκετινγκ του κάθε τηλεαστέρα που θέλει να πουλήσει το επόμενο best seller. Των εμπόρων της ευτυχίας που σε κάνουν να αισθάνεσαι ελλιπής, επειδή δεν χαμογελάς κάθε λεπτό της ώρας σαν λοβοτομημένη μαϊμού.

Η ζωή είναι οδύνη, όταν δεν είναι χαρά.

Και τα θες και τα δύο, για να είναι ολοκληρωμένη.

Αν όλα ήταν οδύνη, δεν θα ήξερες τι είναι η χαρά, για να την αποζητάς.

Κι αν όλα ήταν χαρά, τότε η χαρά δεν θα ήταν χαρά, γιατί θα ήταν δεδομένη, αυτονόητη και αναμενόμενη.

Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη κατάσταση.

Το μυαλό μας είναι προγραμματισμένο να δυσαρεστείται.

Θέλει να είναι ελεύθερο από την αλλαγή. Χωρίς πόνο, χωρίς τις υποχρεώσεις της ζωής και του θανάτου.

Αλλά η αλλαγή, είναι ο νόμος της φύσης και της ζωής.

Και κάθε μορφή αλλαγής, κάθε φορά που κάτι νέο γεννιέται, είτε αυτό έχει να κάνει με την κοινωνία, είτε με την προσωπικότητα μας και την πνευματική μας ανάπτυξη, η οδύνη αποτελεί προϋπόθεση.

Όσο και να προσποιούμαστε, όσο κι αν θέλουμε τα πράγματα να ήταν αλλιώς, η πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει.

Αφού όμως είδα ότι αυτή η απάντηση δεν την ικανοποίησε, είπα να της υπενθυμίσω πόσο τυχερή είναι.

Βρε Μόνα, βρε καλό μου. Θες λόγο; Θα σου δώσω λόγο.

Είσαι ζωντανή!

Και αυτό, δεν είναι δεδομένο.

Και δεν είσαι απλά ζωντανή, είσαι σε πλεονεκτικότερη θέση από 7 δισ. κόσμο, από τα 7 δισ. κόσμο που υπάρχουν!

Ζεις σε μια πλούσια και ασφαλή χώρα, με έναν ικανοποιητικότατο μισθό, δουλεύοντας σε γραφειάκι, με σκεπή πάνω από το κεφάλι σου και όλα τα κομφορ της σύγχρονης ζωής.

Βρε Μόνα, βρε χρυσό μου, πώς είναι δυνατόν τα μάτια σου να είναι ανοιχτά, αλλά να μη βλέπεις;

Από το Ιράν ήρθες, ξέχασες τι πέρασες; Εγώ θα στα λέω, που δεν πέρασα ούτε μια σπιθαμή σε σύγκριση με σένα;

Μα είδα ότι ούτε αυτή η απάντηση της ήταν ικανοποιητική. Είπα λοιπόν να της θυμίσω πόσο όμορφος είναι αυτός ο πλανήτης και πόσο σπάνια είναι η ζωή.

Θες λόγο; Κοίτα γύρω σου.

Είναι δυνατόν να μη βλέπεις πόσο γαμημέvα όμορφος είναι αυτός ο πλανήτης που αποκαλούμε σπίτι μας; Είναι δυνατόν να μην αισθάνεσαι δέος και ευγνωμοσύνη που ανήκεις σε αυτόν;

Να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να τον γνωρίσεις, να θαυμάσεις τις ομορφιές του και να μάθεις από αυτόν. Σταμάτα να περιορίζεις τη ζωή σου στους 4 τοίχους του σπιτιού σου.

Άλλωστε, ξέρεις ποιά είναι η πιθανότητα ύπαρξης για κάθε άνθρωπο μεμονωμένα σε αυτό το σύμπαν;

Μηδέν.

“Μα πώς είναι μηδέν, Κώστα, αφού υπάρχω.”

Ε, μηδέν κόμμα άστο να πάει.

Γιατί η πραγματικότητα η ίδια, το σύμπαν ολάκερο, εξαρτάται από κάποιες σταθερές. Αν κάποια από αυτές ήταν απειροελάχιστα διαφορετική, κανείς μας δεν θα ήταν εδώ.

Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Αν πχ. η σταθερά της βαρύτητας ήταν κατά 1 προς 1040 δύναμη διαφορετική, που είναι απειροελάχιστη διαφορά, δεν θα υπήρχαν καν ήλιοι στο σύμπαν, άρα ούτε και πιθανότητα για ζωή.

Για να καταλάβεις πόσο μικρός αριθμός είναι το 1 προς 1040 δύναμη, το ένα δευτερόλεπτο σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος, είναι γύρω στο 1 προς 1022!

Το ότι υπάρχει καν το σύμπαν είναι ένα τόσο ανεξήγητο θαύμα, όσο και το ότι υπάρχεις εσύ σε αυτό.

Όταν σκέφτομαι τις διεργασίες που υποβλήθηκε αυτός ο πλανήτης επί δισεκατομμύρια χρόνια, για να παράξει το πρώτο σύννεφο, τον πρώτο μονοκύτταρο οργανισμό, τον πρώτο πολυκύτταρο οργανισμό, το πρώτο δέντρο, μέχρι να φτάσει η σειρά σου μετά από 4 δισεκατομμύρια χρόνια να ανοίξεις τα μάτια σου, το μυαλό μου κοντεύει να σκάσει από το πόσο γαμημέvο θαύμα είναι να έχουμε αυτή τη συζήτηση!

Είσαι νέα, ωραία, υγιής, μα τί άλλο θέλεις;

“Κώστα, έχεις δίκιο”, μου λέει. “Καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πείς.”

Μετά από λίγες στιγμές σιωπηλής περισυλλογής, η Μόνα γυρνάει προς το μέρος μου και μου λέει:

“Κώστα, να σου πω κάτι; Κώστα δεν μου φτάνει.”

Πιτσιρίκο μου, πήγα πάσο.

Δεν κατάφερα να κάνω την Μόνα να χαμογελάσει.

Προσπάθησα στη συνέχεια να της εξηγήσω πως, αν δεν μπορεί να αισθανθεί τυχερή για τη ζωή που έχει ή να την εμπνεύσει το θαύμα της φύσης και της ζωής, στο οποίο είναι μέρος, τότε αυτό που ψάχνει δεν θα το βρει σε βιντεάκια στο Youtube.

Αυτό που ψάχνει, είναι μέσα της και έχει να κάνει ενδεχομένως με κάποιο μέρος της ψυχής της που προσπαθεί να της πει κάτι, αλλά εκείνη το αγνοεί, ψάχνοντας ένα γρήγορο φιξάκι για να την τονώσει.

Μετά, σκέφτηκα πως, άμα ψάχνει η ΜονΑμούρ τους 10 λόγους για να είναι χαρούμενη, μετά από τα τόσα που πέρασε, ξεπέρασε, έμαθε και κατάλαβε στη ζωή της, τι ελπίδες έχει ο μέσος άνθρωπος στις κοινωνίες μας;

Όχι μόνο για να χαρεί, αλλά και για να καταλάβει.

That little fucker, που μας έλεγε και ο Κάρλιν και μας υπενθυμίζει ο φίλος Άρης.

Τι ελπίδες έχει να νιώσει ο γραφειοκεφτές στις Βρυξέλλες ή ο Κούλης και το υπόλοιπο παρεάκι των 300, που ζουν σε μια φούσκα από μπετόν αρμέ σ’ όλη τους τη ζωή, μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα των πραγματικών, καθημερινών ανθρώπων;

Σκέφτηκα πως οι κοινωνίες μας είναι άρρωστες, επειδή κάθε πτυχή της ζωής των ανθρώπων έχει εμπορευματοποιηθεί.

Και αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι που αποφασίστηκε από κανέναν μας. Κανείς δεν μας ρώτησε.

Το αποφάσισαν τα γνωστά κέντρα εξουσίας και μετά ανέθεσαν στους πολιτικούς να το εφαρμόσουν. Εκείνοι με τη σειρά τους, έβαλαν μπρος τη μηχανή προπαγάνδας, και μετέτρεψαν την κατάρα σε ευλογία.

Μερικές φορές, στις συζητήσεις μας για τα διάφορα δεινά της ανθρωπότητας, παίζουμε αυτό το παιχνίδι της φαντασίας που μας βάζει στο κέντρο των αποφάσεων, συνομιλώντας παθιασμένα για το ποιά είναι η καλύτερη λύση.

Λες και εμείς αποφασίζουμε και όχι οι αγορές, που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά τα ολιγοπώλια (καρτέλ) της κάθε βιομηχανίας.

Λες και δεν ήταν πάντοτε έτσι, και επειδή βαφτίσαμε τις μοναρχίες και τις ολιγαρχίες μας “αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες” και μαζευόμαστε κάθε 4 χρόνια, για να επιλέξουμε ανάμεσα στους ολιγάρχες που μας προτείνουν, ότι εμείς αποφασίζουμε για τα πράγματα.

Και το παπατζιλίκι έχει όνομα. Καπιταλισμός. ΤΙΝΑ. Δεν υπάρχει εναλλακτική, ξεχάστε το. Αυτό είναι παιδιά, αυτό είναι το καλύτερο που μπορείτε να ελπίζετε.

Έτσι μας λένε.

Αλλά μην ανησυχείτε, ψηφίστε μας και την επόμενη φορά θα τα κάνουμε καλύτερα.

Παραδόθηκαν οι ζωές μας στις αγορές και μετά ψάχνουμε να βρούμε τι πήγε στραβά και τι λείπει.

Έχουμε τη βιομηχανία του έρωτα, που μας κάνει να αισθανόμαστε μόνοι.

Τη βιομηχανία της ομορφιάς, που μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημοι.

Τη βιομηχανία του θεάματος, που μας αποβλακώνει.

Τη βιομηχανία της προσοχής, που μας αποπροσανατολίζει.

Τη βιομηχανία της “άμυνας”, που μας κάνει ανασφαλείς και φοβισμένους. (Πώς μπορεί δύο υπουργεία άμυνας να πάνε σε πόλεμο άμα και τα δύο αμύνονται; Από μικρός αναρωτιέμαι γιατί δεν τα λέμε υπουργεία πολέμου.)

Αυτή η εμπορευματοποίηση έχει εισβάλει ακόμα και στις μεταξύ μας σχέσεις.

Το LinkedIn, αυτή η τεράστια πλατφόρμα, είναι τρανταχτή απόδειξη. Όπου οι σχέσεις μεταξύ μας, καθορίζονται στο κατά πόσο χρήσιμοι μπορούμε να είμαστε ο ένας στον άλλον επαγγελματικά. Το λεγόμενο networking.

Το βύσμα το ονομάσαμε δικτύωση.

Κοίτα ένα προφίλ στο Facebook, οποιοδήποτε. Η ρηχότητα έχει καταντήσει να είναι το νόμισμα της καθημερινής μας επικοινωνίας.

Όταν η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων παύει να είναι προσωπική και εσωτερική, κάθε συζήτηση καταντά να είναι κουτσομπολιό.

Και όπως είπε ο αγαπημένος σου Όσκαρ, “η ρηχότητα είναι το χειρότερο βίτσιο”.

Και μετά αναρωτιέται ο κόσμος τι πάει λάθος στη ζωή του. Ε, μάντεψε δικέ μου!

Το μυστικό της ευτυχίας, βλέπεις, δεν βρίσκεται στην αναζήτηση του, αλλά στην ανάπτυξη της ικανότητας να ικανοποιείσαι με όσο το δυνατόν λιγότερα.

Γιατί ένας άνθρωπος που δεν είναι άπληστος, είναι πάντα ικανοποιημένος με ό, τι έχει. Δεν προσδοκά το κάτι παραπάνω για να αισθανθεί ολοκληρωμένος, ούτε είναι τόσο χαζός που να νομίζει πως η ψυχική γαλήνη αγοράζεται.

Λες και η ευτυχία μπορεί να αποκτηθεί με το κατάλληλο μίγμα κατανάλωσης.

Εμμονικοί με τα μπιχλιμπίδια, ξοδεύουμε ατελείωτες ώρες συζητώντας για τον τάδε οικονομικό δείκτη, κι αν κατέβηκε ή ανέβηκε, αλλά ξεχνάμε ότι όλα αυτά είναι τα μέσα, όχι ο σκοπός.

Πιτσιρίκο μου, ακόμα και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα, αρνούνται να ασχοληθούν με το μυαλό τους.

Αλλά, όπως για να διαπαιδαγωγηθεί σωστά ένα παιδί, οι γονείς επιβλέπουν με ποιά πράγματα και ποιές δραστηριότητες καταπιάνεται, έτσι, με την ίδια φροντίδα πρέπει να επιβλέπει κανείς το μυαλό του και την ψυχή του.

Γιατί όπως και τα παιδιά, έτσι και αυτά, είναι ευάλωτα πριν ωριμάσουν. Και δεν ωριμάζουν με την ηλικία, αλλά με τη σημασία που τους δίνεις.

Έχουμε γίνει σαν άδεια κοχύλια, που κομπάζουν για την ομορφιά του κελύφους τους.

Τι σημασία έχει αν γεννιόμαστε ελεύθεροι, αν δεν ζούμε ελεύθερα; Τι νόημα έχει αν είμαστε ελεύθεροι να εκλέγουμε αντιπροσώπους, όταν είμαστε πνευματικά και συναισθηματικά δέσμιοι;

Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;

Χαμογέλα ρε, και νιώσε.

Γιατί αυτό, είναι θέμα ζωής και θανάτου.

Αυτά είχα να σου πω, αγαπητέ μου, και να σου ευχηθώ για ακόμη μια φορά, καλές βουτιές!

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη, σε όλους.

Κώστας

(Φίλε Κώστα, αυτό που λείπει από τους περισσότερους ανθρώπους είναι η αγάπη. Είναι ανίκανοι να αγαπήσουν. Μπορούν μόνο να υπολογίσουν. Είναι υπέροχο να αγαπάς. Και να καίγεσαι. Και να πεθαίνεις από έρωτα. Εγώ αυτό ξέρω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.