Κάτι άστραψε, κάτι σαν φλασάκι

Όσο και να πλένεις τον ραγιά, το σαπούνι σου χαλάς. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η –όχι και τόσο political correct– παροιμία, φίλε μου Πιτσιρίκο. Μαθαίνω πως πανηγυρίζουν οι Νεοέλληνες που ο Τραμπ και οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία, κυρώσεις που όπως λέγεται θα ισοπεδώσουν την οικονομία της.

Νομίζουν οι φουκαριάρηδες ότι έχουν τώρα πια ισχυρούς νταβατζήδες στο πλευρό τους, για να τους προστατέψουν από τον άτιμο Μεμέτη, ξεχνούν όμως ποιοι ήταν οι φίλοι της Άγκυρας μέχρι λίγους μήνες πριν και ποια προνομιακή σχέση μετέτρεψε την Τουρκία σε περιφερειακό παίκτη στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή.

Χαίρονται λοιπόν οι ανόητοι που αποκτούν εκείνοι τους ίδιους «φίλους» που θα τους παρέχουν παρόμοιες «εγγυήσεις».

Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως ακόμα και στην γεωπολιτική το «μέγεθος πάντα μετράει», οπότε -αργά ή γρήγορα- οι άσπονδοι «φίλοι» των λαών θα είναι έτοιμοι να διαπραγματευτούν και τελικά να τα βρουν με τον επόμενο Τούρκο ηγούμενο που θα έχει στο μεταξύ πηδήξει τον προηγούμενο.

Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι πως δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι περισσότερο επικίνδυνος για την ασφάλεια της Ελλάδας: ο Ερντογάν ή ο διάδοχός του από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Εκείνα, όμως, που είναι «φως φανάρι», αν φυσικά δεν είναι κάποιος ολότελα κρετίνος, είναι τα πιθανά ανταλλάγματα που θα προσφερθούν στην Τουρκία, όταν με το καλό επιστρέψει στο δυτικό μαντρί και ριχτεί στην αγκαλιά του Αμερικανού τσοπάνη.

Ναι, σωστά μαντέψατε. Καστελόριζο, αποστρατιωτικοποίηση ή ΝΑΤΟποίηση των νησιών και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, Δυτική Θράκη και υπόλοιπο της Κύπρου.

Το ποια ακριβώς μορφή θα έχει η Τουρκική -και ΝΑΤΟϊκή- κυριαρχία ή επικυριαρχία δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Οι Νεοέλληνες θα συνεχίζουν να κάνουν με τους Τούρκους το κουνέλι και με τους Βορειομακεδόνες το λιοντάρι.

Γνωστό παιδικό παραμύθι που ανεβαίνει κάθε λίγο και λιγάκι στα θέατρα των Αθηνών από διαφορετικό θίασο με τους ίδιους, όμως, πάντα πελάτες-θεατές.

Η χρεοκοπημένη πουτάvα ψάχνει απελπισμένα προστάτη!

Περάστε κόσμε!

Για την ακρίβεια, περάστε, ψηφίστε στις 7 του Ιούλη και τελειώσατε.

Το προτεκτοράτο αθωώνει τους θύτες, αρνείται την θλιβερή πραγματικότητα βυθίζοντας σαν την στρουθοκάμηλο το κεφάλι του μέσα στον βάλτο, προσεύχεται στον θεό και ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.

Γιατί το αύριο στηρίζεται πάνω στο σήμερα κι αυτό με την σειρά του στο παρελθόν.

Και όλοι γνωρίζουμε καλά τι συνέβη, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί.

Όσο μ@λάκες και να το παίζουν σήμερα οι Νεοέλληνες, δεν μπορεί παρά να ψυχανεμίζονται το τι τους περιμένει. Για αυτό και φοβούνται.

Να αφήσω, όμως, αυτά τα θλιβερά και να μεταφέρω μια εικόνα κάπως συγκινητική από την Εσπερία.

Την περασμένη Κυριακή, το ελληνικό σχολείο της Βασιλείας διοργάνωσε μια γιορτή για την λήξη της χρονιάς.

Μια πολύ ιδιαίτερη γιορτή είναι η αλήθεια, χάρη στην πρωτοβουλία των δασκάλων και κάποιων ακόμα ανθρώπων που τους υποστηρίζουν.

Πρωταγωνιστές τα μικρά παιδιά –τα ξενάκια μας– και μια χορωδία Ελβετών που αγαπά τον ελληνικό πολιτισμό και τραγουδά ελληνικά τραγούδια τόσο όμορφα και τόσο δημιουργικά.

Χατζιδάκης, Μαυρουδής, παραδοσιακά Θρακιώτικα και ένα αρχαίο τραγούδι, το μοναδικό από το οποίο έχουν σωθεί κάποιοι στίχοι μαζί με την μουσική (Ο Επιτάφιος του Σύκυλου).

Μαζί κι ένα τραγούδι από τους ελληνόφωνους της Νότιας Ιταλίας. Το κλάμα του Εμιγκράντου. Το κλάμα του μετανάστη δηλαδή.

Άκουγα την κορούλα μου, μαζί με τα υπόλοιπα ξενάκια μας, να το τραγουδούν και η ψυχή μου ράγισε, Πιτσιρίκο.

Ξεχύθηκαν τα δάκρυα και δεν μπορούσα να τα συγκρατήσω.

Και δεν είναι ο νόστος. Είναι αυτή η αίσθηση του αναπόφευκτου, το συναίσθημα της οργής που ανακατεύεται με εκείνο της απελπισίας, που νιώθει ο άνθρωπος όταν συνειδητοποιεί πως τίποτα πια δεν μπορεί να αλλάξει.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως αυτά τα ξενάκια μας, τα Ελληνάκια που είναι λιγότερο Έλληνες εδώ στην Εσπερία από ότι οι συνομήλικοί τους στην πατρίδα, μπασταρδεμένα με γλώσσες ξένες και κουλτούρες διαφορετικές, λιγότερο Ορθόδοξοι από τους γονείς τους, λιγότερο σίγουροι για το πόσο σπουδαίο είναι το να γεννιέσαι Έλληνας, ίσως αυτά τα παιδιά να είναι και η ελπίδα μας.

Η Κιβωτός μας. Ίσως πάλι και όχι. Αυτές άλλωστε είναι από τις απαντήσεις που μονάχα ο χρόνος μπορεί να δώσει κι όχι ο άνθρωπος.

Παραθέτω πιο κάτω τους στίχους από το τραγούδι των Ελλήνων της Νότιας Ιταλίας κι ένα βίντεο. Την αγάπη μου.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Ώρια μου ροντινέττα
α πούτε στε τσε στάτζει
πλέα τάλασσα σ’ αγκουάντει
με τούτο καλό καιρό
Μαύρο βαστά το πέτο
άσπρε βαστά τες άλλε
ο σταυρί κολόρ ντι μάρε
με τη κούνια λιο νιτή
Αρώτησα τη μάνα μου
την πλέον αγαπημένη
έχει τόσο κα με μένει
πούρου να ‘χει να με δει
Αρώτησα τον τσούρη μου
τσε σ’ όλη τη γκετονία
τσε αν είχεν ομιλία
πόσα είχε να μου πει
Κάι τζαμπρό στη τάλασσα
πάντα σένα κανονώ
λίον γκέρνει, λίον καλέει
λίον εγκίτζει το νερό.

(Φίλε Ηλία, για να προστατεύσω την ψυχή μου και το μυαλό μου, αντιμετωπίζω αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα σαν να συμβαίνουν κάπου αλλού. Όταν δεν είμαι στην Αθήνα -όπως τώρα-, το καταφέρνω αυτό με μεγάλη επιτυχία. Ηλία, τα παιδιά των Ελλήνων που γεννιούνται στο εξωτερικό, έχουν μια μεγάλη ευκαιρία να γλιτώσουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.