Κίνηση

Καλημέρα Πιτσιρίκο! Είναι ακόμα πολύ πρωί και μόλις έχει αρχίσει να χαράζει εδώ στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης, όπου κάθομαι και περιμένω την πτήση μου για την Μαδρίτη, πίνοντας έναν καφέ της κακιάς ώρας από τα Starbucks.

Νομίζω κι εγώ πως το podcast του Γρήγορη ήταν ένας ποταμός που κύλησε γρήγορα, βγάζοντας στην επιφάνεια τόσες πολλές ιδέες και καταστάσεις αβίαστα και χαλαρά.

Από την νέα τεχνολογία που τόσα μαγικά πράγματα υπόσχεται στους ανθρώπους και ταυτόχρονα απειλεί τις ζωές χιλιάδων από αυτούς με ουσιαστική υποβάθμιση.

Γιατί η τεχνολογία δεν είναι αγαθό της κοινωνίας αλλά υλικό προς πώληση και εκμετάλλευση και ιδιοκτησία μερικών.

Μίλησε για το βασικό εισόδημα που ίσως επιτρέψει σε κάποιους να επιβιώσουν μέσα στα όρια της φτώχειας, θα τους εξασφαλίσει τα απαραίτητα αλλά θα βάλει τέλεια και παύλα σε εκείνο που λέμε ζωή.

Και μετά το podcast του Γρήγορη, το κείμενο του Βασίλη που λέει το αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τα ερμηνευτικά πρότυπα του 19ου αιώνα, για να κατανοήσεις το τι συμβαίνει στον 21ο αιώνα και να προβλέψεις το τι έρχεται τα επόμενα χρόνια.

Πόσο μάλλον, όταν τα πειράματα που έγιναν με βάση την κοσμοθεωρία του μαρξισμού τον 20ό αιώνα κατέληξαν σε αδιαμφισβήτητη αποτυχία.

Όμως, ένα κομμάτι της αλήθειας βρίσκεται σε όσα έλεγε η γιαγιά του Βασίλη -τον απλό τρόπο με τον οποίο περιέγραφε την θεωρία της υπεραξίας όπως την βίωνε στο πετσί της- και σε κάποιες ακόμα από τις σκέψεις του Γρήγορη στον δρόμο για την δουλειά.

Από την μια η τεχνολογική επανάσταση που ξεκινά να εξελίσσεται με γεωμετρική πρόοδο και οι απίστευτες δυνατότητες βελτίωσης των συνθηκών ζωής των περισσότερων ανθρώπων κι από την άλλη τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη καπιταλιστή που οραματίζεται να του ανήκει όλο εκείνο το κομμάτι του πλανήτη Γη που χωράει ανάμεσα στα δυο δάκτυλα του χεριού του, καθώς κοιτάει την υδρόγειο από το φεγγάρι.

Από την μια το βασικό εισόδημα που θα εξασφαλίσει στον φτωχό ότι δεν θα πεθάνει και από την άλλη ο περιορισμός του πλούτου και της απληστίας.

Γιατί το κλειδί βρίσκεται εκεί, Πιτσιρίκο. Στον περιορισμό του πλούτου, όπως τόσο γλαφυρά και καθαρά περιέγραψε ο Γρηγόρης.

Δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να διαφωνούμε πάνω σε αυτό.

Τα έγραψε πολύ όμορφα κι ο Κώστας σχετικά με την απειλητική για την ζωή και επιβίωση του πλανήτη μας και των ειδών που τον κατοικούν από την απληστία του ανθρώπου, γενικά, και του καπιταλιστή ανθρώπου πιο ειδικά.

Κι όπως σχεδόν συμβαίνει κάθε φορά τα τελευταία αρκετά χρόνια όταν βρίσκομαι ξανά και ξανά αντιμέτωπος με τα προφανή, στο μυαλό μου έρχεται πάντα η γνωστή ιστορία με τα ποντίκια και τον τρομερό γάτο.

Η ιδέα να κρεμάσουμε στην ουρά του κουδούνι, ούτως ώστε να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα το πότε έρχεται για να μας κατασπαράξει είναι μεγαλοφυής, στην εφαρμογή της όμως εξακολουθεί να πάσχει.

Γιατί κάποιος ποντικός πρέπει να κάνει την γαμημέvη την δουλειά. Να κρεμάσει την κουδούνα από την ουρά του γάτου, και τέτοιος ποντικός δεν υπάρχει.

Ούτε ο γάτος θα καθίσει ήσυχος, για του κρεμάσουν οι ποντικοί την κουδούνα.

Ούτε το 1% που ελέγχει τον μισό πλούτο του πλανήτη είναι διατεθειμένο να τον μοιραστεί. Δεν είναι στο κατάλληλο mood.

Στην πραγματικότητα έχει στρατό, αστυνομία και μηχανισμό πολλαπλής προπαγάνδας στην υπηρεσία του, προκειμένου όχι μονάχα να διατηρήσει αλλά και να αυξήσει τον πλούτο που ήδη κατέχει.

Και το πετυχαίνει, αφού κατάφερε να μας πείσει ότι ο καθένας μόνος του μπορεί να σωθεί.

Χθες βρέθηκα στο μουσειο Tinguely στην Βασιλεία και ένα από τα motto αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου μου έκανε εντύπωση και το μεταφέρω εδώ.

The only stable thing is movement – everywhere and always.

Για μένα ο σοσιαλισμός είναι ένα εξελικτικό πείραμα και δεν μου προξενεί την παραμικρή εντύπωση η αποτυχία του σοβιετικού η του οποιοδήποτε άλλου μοντέλου.

Ούτε φυσικά με στενοχωρεί. Ούτε με απογοητεύει η αποτυχία.

Εκείνο που με απογοητεύει είναι η εμμονή και η αδυναμία μας να μάθουμε από τα λάθη που έγιναν και γίνονται.

Εκείνο που με απογοητεύει είναι η ενότητα των εκμεταλλευτών και η πολυδιάσπαση των υποκειμένων της εκμετάλλευσης.

Η αίσθηση του ποσό γαμάτοι είμαστε και ποσό σκατά όλοι οι άλλοι.

Αν δεν παραδεχτούμε τα λάθη που έγιναν, αν δεν αντιληφθούμε πως δεν πρόκειται να μας χαριστεί τίποτε και αν δεν βρούμε τρόπο να προσπαθήσουμε ξανά όλοι μαζί θα συνεχίζουμε για τα επόμενα εκατό χρόνια να μεμψιμοιρούμε και να γκρινιάζουμε χωρίς να μας ακούει κανείς.

Και πιθανότατα αυτό είναι που θα κάνουμε.

Αυτή την στιγμή τυχαίνει κάποιοι από εμάς να κερδίζουμε αρκετά χρήματα που μας επιτρέπουν να ζούμε ή να κάνουμε πράγματα πάνω από τον μέσο όρο.

Περισσότερο εξειδικευμένοι; Περισσότερο τυχεροί ή τολμηροί;

Μικρή σημασία έχει. Στη σημερινή εποχή, φτωχός είναι κι εκείνος του οποίου η διατήρηση του βιοτικού επιπέδου εξαρτάται από την ικανότητα του να εργάζεται.

Όταν δεν μπορεί να εργάζεται τα χάνει όλα. Και δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ είμαι ένας έν δυνάμει φτωχός.

Αλλά είπαμε: είμαστε πολλοί αλλά απελπιστικά μόνοι.

Κλείνω εδώ, Πιτσιρίκο μου. Κλείνουν κι οι πόρτες του Airbus της Swiss που ετοιμάζεται για την απογείωση.

Η συζήτηση, όμως, και η αναζήτηση συνεχίζονται!

Την αγάπη μου σε όλους και την ευγνωμοσύνη μου για την ύπαρξη του blog και τον ανθρώπων που το … κατοικούν.

Θα προσπαθήσω να στείλω ανταπόκριση από την Μαδρίτη.

Η εβδομάδα αυτή προβλέπεται δύσκολη και κουραστική αλλά ελπίζω να βρω χρόνο για να ξαναεπισκεφτώ το Prado.

Είναι το πιο αγαπημένο μου μουσείο και θα προσπαθήσω να στείλω ανταπόκριση ανάμεσα από Δομήνικο και Γκόγια.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, εσύ είσαι σε διαρκή κίνηση. Ίσως το podcast του Γρηγόρη να ήταν καταπληκτικό όχι μόνο επειδή ο άνθρωπος δεν παίζεται αλλά και επειδή το έκανε μέσα σε ένα αυτοκίνητο, καθώς οδηγούσε από μια περιοχή του Λονδίνου σε μια άλλη. Ηλία, χρειάζεται το Βασικό Εισόδημα για όλους, ώστε να αποσυνδεθούν οι άνθρωποι από την μισθωτή εργασία, να σκεφτούν αλλιώς και να δημιουργήσουν έναν νέο κόσμο. Αν δεν υπάρξει το Βασικό Εισόδημα, δεν βλέπω πώς θα αλλάξει η σκέψη των ανθρώπων. Να ελευθερωθεί το μυαλό τους. Αυτός είναι ο λόγος που είμαι υπέρ του Βασικού Εισοδήματος και όχι οι λόγοι για τον οποίο το σκέφτεται το σύστημα. Και βέβαια, μπορεί να κάνω λάθος. Ηλία, δεν απέτυχαν τα συστήματα. Οι άνθρωποι απέτυχαν. Να περάσεις όμορφα στην Μαδρίτη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.