Μαργαρίτα-Ρίτα-Μαργαρώ-Ρω


-Ρε boss, μη φοβάσαι.Και μην ανησυχείς.
Ξεχνάς που μάσαγα πέτρες και πάγους;
Ξεχνάς που έκοβα στα δύο αυτές τις μεγάλες και πικάντικες κοκκάλες που μου έφερνες;
Ξεχνάς που κυνηγούσα μαζί με την Νταίζη τις γάτες στα κατσάβραχα για να παίξουμε και αυτές έτρεχαν τρελαμένες να κρυφτούν;

Ξεχνάς που τρομοκρατούσα όσους πέρναγαν έξω από την πολυκατοικία για να μην πλησιάσουν την είσοδο;

Που να ‘ξεραν οι χαζοί ότι ποτέ δεν δάγκωσα κανέναν.

Χο χο χο.

Τι θα φοβηθω τώρα; Έναν όγκο; Κάτι μικρά ογκάκια και ένα μόρφωμα;

-Γίνε καλά και ό,τι θέλεις Μαργαρίτα μου.

-Boss, θέλω να με περιμένει το κρεββάτι μου στρωμένο στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας.

Και να έχεις στο μπολ μου εκείνα τα ωραία κοψίδια που μου έφερνες από την ταβέρνα «Καραγκιόζης».

Έχω κάνει δίαιτα εδώ. Με τους ορούς έγινα κορμάρα.

-Ό,τι θέλεις, πολεμίστριά μου.

-Και πού ‘σαι boss, αν δεν πάρω καβάλα στην πλάτη μου τα διδυμάκια σου να τα πάω βόλτα εκεί που περπάτησα εγώ, δεν θα φύγω.

Στο υπόσχομαι.

-Ησουν, είσαι και θα είσαι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ σκυλί του κόσμου.

Αυτος, Πιτσιρίκο, ήταν ο διάλογος που είχα με το κορίτσι μου, όταν την μετέφερα το Σάββατο τα μεσάνυχτα στο Αττικό Νοσοκομείο Ζώων.

Τον τελευταίο διάλογο δεν θα τον αποκαλύψω.

Θα τον κρατήσω για μένα.

Φίλε Πιτσιρίκο, στα 45 μου χρόνια έπρεπε να πάρω την δυσκολότερη απόφαση της ζωής μου. Και την πιο στενάχωρη.

Σου είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι μέχρι και πριν μία εβδομάδα ένα τεράστιο σκυλί κάλπαζε και μέσα σε τρεις ημέρες δεν μπορούσε να κουνηθεί.

Η Μαργαρίτα μας, ή αλλιώς Ρίτα μας, ή αλλιώς Μαργαρώ μας, ή αλλιώς Ρω μας, κοιμήθηκε σήμερα Τετάρτη 19 Ιουνίου του 2019 στις 1 μεσημέρι.

Δεν την βρήκαμε εμείς. Μας βρήκε αυτή τον Φεβρουάριο του 2004. Ήταν τότε περίπου 6 μηνών.

Στα 16 της χρόνια δεν έβαλε ποτέ λουρί, δεν δάγκωσε ποτέ κανέναν, δεν έκανε ούτε μία βρωμιά στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας μας που ζούσε.

Έζησε ελεύθερη και αντιμετώπιστηκε ως ισότιμο μέλος οικογένειας.

Πήρε χάδια από ηλικιωμένους ανθρώπους, από νέους, από παιδιά και από μωρά.

Έφαγε τα πάντα.

Εμβολιάστηκε, στειρώθηκε και δυο φορές το χρόνο κουρευόταν για να μην ζεσταινεται, έκανε μπάνιο και μανικιούρ πεντικιούρ.

Για μένα προσωπικά, η Μαργαρίτα ήταν και είναι ΣΥΜΒΟΛΟ αγάπης, πίστης και αφοσίωσης.

Και έτσι θα την θυμάμαι.

Θα λείψει σε όλη την γειτονιά μας την οποία ομόρφυνε και την έκανε καλύτερη.

Η Μαργαρίτα ζει πλέον απέναντι από το σπίτι μας στο βουνό.

Εκεί που περπάτησε και έζησε. Μαζί με την φίλη της την Νταίζη.

Όταν η γιατρός στο Αττικό Νοσοκομείο Ζώων με ρώτησε «κύριε Πρωτόπαπα, το σκυλί αυτό έζησε πολλά χρόνια. Πώς τα κατάφερε;», η απάντηση ήταν απλή:

Επειδή την αγαπούσαμε.

Καλο ταξίδι, γλυκιά μου.

Ήσουν το ΚΑΛΥΤΕΡΟ σκυλί του κόσμου.

Άντε να παίξεις τώρα με την φίλη σου την Νταίζη.

Πάμε Κοριτσάρα μου. Πάμε.

♥️ ♥️ ♥️

Πιτσιρίκο, έχεις δίκιο.

Όποιος δεν έχει ζήσει με σκύλο, δεν έχει ζήσει.

Την αγάπη μου.
Αντώνης

Υ.Γ. Όποιος δεν αγάπησε τα ζώα, ΔΕΝ αγάπησε ούτε τους ανθρώπους.

(«Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ).

(Φίλε Αντώνη, κρίμα που τα μωρά σας δεν θα παίξουν με την Μαργαρίτα σας. Πάντως, περίμενε να γεννηθούν για να σας αποχαιρετήσει. Αντώνη, σας νιώθω. Γεννήθηκα μέσα σε σκυλιά, μεγάλωσα με σκυλιά, έζησα με σκυλιά και γατιά -και όχι μόνο- και ξέρω. Δεν γράφω τίποτα άλλο γιατί μεγαλώνω και συγκινούμαι πολύ πια. Η Μαργαρίτα σας θα σας αγαπάει πάντα. Όπως θα την αγαπάτε κι εσείς. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.