Ο Άρης ζει!

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τσα!
Στη φωτογραφία βλέπουμε την αντίδραση του πιτσιρίκου, μόλις είδε στα εισερχόμενα το πρώτο e-mail μου μετά από καιρό· ξέρω, πέρασαν δυο χρόνια από την τελευταία φορά που έδωσα σημάδια ζωής, αλλά δεν θέλω γκρίνιες από τώρα, πιο μετά αν είναι.

Να πω επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μοιράστηκαν και μοιράζονται τις σκέψεις τους, γιατί δίνετε δύναμη σε όσους νιώθουμε το ίδιο με σας.

Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω όσον αφορά το διάστημα της απουσίας μου, πέραν ότι χρειάστηκα ένα μεγάλο διάλειμμα από κάποια πράγματα.

Τουλάχιστον προλαβαίνω την νέα χρεοκοπία που θα κάνει την πρώτη να μοιάζει με περίπατο.

Έπειτα, τα είπες ήδη όλα στο κείμενό σου, τι εστί ελληνικός θρίαμβος.

Το έχω ξαναγράψει αλλά, μετά την περηφάνια, ακολουθεί πάντοτε η πτώση.

Για όσους λένε, πάντως, ότι υπήρξε σχέδιο για όσα συνέβησαν στην Ελλάδα, έχω να τους πω ότι τόσα ξέρουν τόσα λένε.

Δεν υπήρξε κανένα σχέδιο, απλά οι δανειστές εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρον τις παθογένειες των Ελλήνων και την ανυπαρξία αυτού που έξω λέμε κοινωνία, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κοινωνία· εδώ οι πολίτες δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν ούτε καν για την κοινή τους θέρμανση το χειμώνα, τι να λέμε τώρα;

Στο μόνο που «συνεργάζονται» είναι όταν θυμώνουν με τους αλήτες που είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…

Όταν η Ελλάδα ζήτησε την συνδρομή του ΔΝΤ το 2010, το χρέος ήταν στο 126% του ΑΕΠ.

Στα τέλη του 2018 ήταν στο 181%.

Σε πραγματικά νούμερα απογειώθηκε από τα 300 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ στα 360, ενώ η μόνη στιγμή που μειώθηκε ήταν στο εκπληκτικό PSI που διέλυσε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Και όλα αυτά, μέσα σε μια περίοδο χάριτος όπου η Ελλάδα αποπληρώνει μέρος και όχι το σύνολο των υποχρεώσεων της -περίοδος που λήγει το 2032 και βλέπουμε- με την Ελλάδα να υπόσχεται τρελά πλεονάσματα, τουλάχιστον 2%, ως το 2060, κάτι που δεν έχει επιτύχει καμία χώρα στην ιστορία, ούτε καν στο μισό διάστημα.

Και όλα αυτά θα τα πετύχει με τους κατοίκους της να την εγκαταλείπουν και με την οικονομία της να έχει φάει τόσο ξύλο που θα κάνει αιώνες να σηκωθεί.

Σαν να λέμε πως θα φτιάξουμε βυσσινάδα χωρίς βύσσινα.

Και μέσα σ’ όλα, η ΕΕ και το ΔΝΤ παραδέχονται πια ευθέως πως τα προγράμματα οικονομικής διάσωσης απέτυχαν παταγωδώς να σώσουν την Ελλάδα, γιατί πολύ απλά δεν είχαν σκοπό εξαρχής να το πράξουν· ναι, μην τα ακούτε αυτά, εσείς να πιστεύετε ό,τι σας λένε οι εκάστοτε βλακόφατσες που παριστάνουν τις κυβερνήσεις.

Επίσης, υπάρχουν ακόμα ξένοι αναλυτές που πιστεύουν ότι ίσως το 2022 να χρειαστεί τέταρτο πρόγραμμα διάσωσης· δεν λέω μνημόνιο, γιατί θα ρωτάτε μετά τι είναι και βαριέμαι να εξηγώ.

Άντε καλέ, σκευωρίες είναι όλα.

Νομίζω, όμως, πως το κόλπο δεν ήταν η οικονομική καταστροφή της χώρας.

Το κόλπο ήταν να αποκτηνώσουν όσο περισσότερο μπορούν τους Έλληνες.

Και πέτυχε.

Βαρέθηκα να το διαβάζω όλα τα χρόνια το τσιτάτο του Γκράμσι, αλλά να που ταίριαξε κουτί τώρα· κούκου, είναι η εποχή των τεράτων.

Μόνο που όσοι το έγραψαν στα άρθρα τους, εννοούσαν ως τέρατα τους από πάνω και δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό τους ότι τα τέρατα στην επόμενη ιστορία θα είμαστε εμείς.

Ίσως να το βάλουν κάποια στιγμή τα επόμενα χρόνια και στις αγγελίες πως «ζητούνται τέρατα».

Έχουν κάτι στο αρρωστημένο μυαλό τους για τη συνέχεια, υπομονή και θα το μάθετε.

Εν πάση περιπτώσει, 9 χρόνια μετά τη χρεοκοπία -άντε να τα εκατοστήσουμε- είναι ηλίου φαεινότερο πως η αντίσταση περνάει πια από το μυαλό του Έλληνα άπαξ και χαλάσει ο θερμοσίφωνας.

Η δε επανάσταση είναι τηλεπαιχνίδι σε κάποιο από τα τσοντοκάναλα πανελλαδικής εμβέλειας.

Όχι πως τώρα πια έχει σημασία.

Ε, αποφάσισα προ μηνών πως δεν έχω σκοπό να γυρίσω στο 2010.

Ξαναζήστε το μόνοι σας, παρέα με τις βδέλλες που εναλλάσσονται στην εξουσία.

Άσε κιόλας που αν ήθελα ξεκατινιάσματα και ίντριγκες, θα έβλεπα ένα από τα δεκάδες άθλια σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης, που, αν μη τι άλλο, έχουν καλύτερη παραγωγή από τον κίτρινο τύπο της χώρας.

Τελικά, οι Έλληνες δεν αλλάζουν με τίποτα.

Μόνο που αλλάζουν -έστω και αργά- όλοι οι υπόλοιποι, οπότε ας ετοιμαστούμε για άλλη μια σκληρή προσγείωση, αν και μάλλον συνηθίσαμε.

Εξάλλου, Ελλάδα είναι η χώρα που ο καθένας φτιάχνει από ένα κόμμα για να κυβερνήσουν στο τέλος οι δανειστές.

Και αυτό δεν είναι παλινόρθωση, όπως έσπευσαν πολλοί να το ονοματίσουν, αλλά νεκρανάσταση όλων των πολιτικών πτωμάτων.

Το μόνο που μένει είναι να βγει ο Πάγκαλος και να πει στον ελληνικό λαό «μαζί τους φάγαμε».

Και μιας και πάμε προς τα πίσω γιατί σταματάμε στα 10 χρόνια και δεν πάμε άλλα 10 πίσω;

Ζήτω το 2000!

Στον έβδομο ουρανό όλοι, αδέρφια!

Και ίσως να νικούσαμε αν στα ημερολόγια δεν έδειχνε 2019. Η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και την δεύτερη σαν φάρσα, μόνο που αυτή τη φορά δεν γελάει κανείς.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Το, δε, ΚΚΕ ως συνήθως μέρος του προβλήματος. Χαρακτήρισε προεκλογικά την αποχή ως χαρισμένη ψήφο στην ακροδεξιά. Κατ’ αρχάς, όταν ζεις σε προτεκτοράτο, οι εκλογές δεν έχουν καμία μα καμία σημασία, οπότε η αποχή έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα από μια ανούσια ψήφο. Από εκεί και μετά, ακόμα χειρότερη ως στάση απέναντι στην ακροδεξιά είναι στο δημοψήφισμα να δηλώνεις ουδετερότητα, στη συνθήκη των Πρεσπών να ταυτίζεσαι με εθνικιστές και την Εκκλησία, ενώ η μόνη κριτική που ασκείς τα τελευταία χρόνια να εστιάζει στον -ούτως ή άλλως άθλιο- ΣΥΡΙΖΑ, γιατί από εκεί αντλείς την πελατεία σου, αφήνοντας την Δεξιά στο απυρόβλητο. Όλα αυτά τα έκανε το ΚΚΕ. Αν μη τι άλλο, όταν πεθάνει η Ελλάδα, ένα μεγάλο μέρος της έκθεσης νεκροψίας της θα γράφει ΚΚΕ.

Υ.Γ.2 «Τους νεκρούς μας τους θυμόμαστε, βέβαια, δε λέω, αλλά σαν νεκρούς, όχι σαν εκφραστές των μεγάλων οραμάτων, του ονείρου της ανθρωπότητας. Έτσι, και όταν τους θυμόμαστε, είναι σαν να τους σκοτώνουμε δυο φορές, είναι σα να τους βάζουμε στο κρεβάτι του Προκρούστη, για να τους φέρουμε στα μέτρα της σημερινής αριστεράς. Εκείνο που μ’ εξοργίζει κυριολεκτικά, είναι η ανθρώπινη ποιότητά μας, η ανθρώπινη πορεία μας… Σήμερα, βέβαια, όλοι έχουν αποκατασταθεί, και οι περισσότεροι είναι στο κόμμα, αντάμα με τους χτεσινούς διώκτες και βασανιστές τους. Τι να πεις… Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να περάσει από ψυχιατρείο… Μωρέ, καμιά φορά λέω, καλά που δε νικήσαμε…» Χρόνης Μίσσιος, 1985.

(Κομπανιέρο Άρη, πήρα πολύ μεγάλη χαρά. Για να είμαι ειλικρινής, το μυαλό μου είχε πάει στο χειρότερο. Λογικό, αφού σου έγραψα για να δώσεις σημάδια ζωής και δεν απάντησες. Σε παρακαλώ μην το κάνεις ξανά αυτό, γιατί -εκτός από εμένα- στενοχωρήθηκαν πολλοί άνθρωποι που με ρωτούσαν τι κάνεις και δεν ήξερα να τους πω. Άρη, δεν σχολιάζω τίποτε από αυτά που έγραψες. Να ξέρεις ότι σε αγαπάω. Και άλλοι άνθρωποι σε αγαπούν. Να είσαι καλά! Venceremos!

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.