Πώς έχασα το σπίτι μου για μια πάστα

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, με πόνο καρδιάς βρίσκω το κουράγιο να σου εξιστορηθώ το πάθημά μου. Πήγα τις προάλλες ο φουκαράς μία βόλτα στην Αθήνα και περιπλανώμενος εδώ κι εκεί κατέληξα στα Εξάρχεια.

Κουρασμένος και πεινασμένος όπως ήμουν έκατσα σ’ ένα μαγαζί όπου παρήγγειλα να μου φέρουν μία πάστα (σοκολατίνα).

Στο πιτς φυτίλι ξαφνικά με περικύκλωσαν κάτι περίεργοι τύποι και τύπισσες (ωραία μανούλια) με πολλά μαλλιά, ξεβαμμένα ρούχα και σκουλαρίκια.

Πάγωσα! Εγώ θυμόμουν πώς τα Εξάρχεια επί ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας ήταν αγγέλων τόπος.

Μετά σκέφτηκα πως αυτά τα άτομα θα ήταν οι αναρχοάπλυτοι που έκαιγαν τα Εξάρχεια μέρα-νύχτα και μας είχε προειδοποιήσει πολλές φορές ο Κυριάκος.

Βέβαια, τα συγκεκριμένα παιδιά δεν μύριζαν, αλλά, για να το λένε οι Νεοδημοκράτες, έτσι θα είναι.

Τέλος πάντων, για να μην στα πολυλογώ, τα παιδιά με παρακάλεσαν να παραγγείλω μαζί με την πάστα και ένα νερό σε μεγάλο μπουκάλι.

Εγώ κορόιδο ήμουν να το κάνω; Για να φτιάξουν μολότωφ;

Μου πέρασε βέβαια από το μυαλό και το ενδεχόμενο απλά να διψούσαν, αλλά σκέφτηκα να μην το ρισκάρω.

Κουβέντα στην κουβέντα λοιπόν, φεύγουν τα πράγματα από το τραπέζι και προσγειώνεται το πιατάκι της πάστας στο κεφάλι μου, όπου μου ανοίγει ένα σκίσιμο περίπου 4mm.

Έρχεται τρέχοντας ο σερβιτόρος (νά ‘ναι καλά το παιδί) και μου λέει τράβα προς τα κάτω, έχει πρωτοβάθμιο κέντρο υγείας από αυτά που άνοιξε ο Πολάκης.

Ξεκινάω, όπως ήμουν ψιλοζαλισμένος, περπατάω, περπατάω, κάποια στιγμή βλέπω ένα κόκκινο φώς έξω από ένα διώροφο.

Λέω, αυτό θα είναι! Μπαίνω μέσα, ανεβαίνω τα σκαλιά και βρίσκομαι σ’ έναν προθάλαμο όπου περιμένει μία ηλικιωμένη.

«Κι εσείς για το γιατρό περιμένετε;» τη ρωτάω.

«Ποιο γιατρό κύριε;» μου απαντά, «εγώ είμαι η τσατσά του μπoυρδέλου και η τιμή για την κοπέλα που θα βγει σε λίγο είναι 27,20€».

Ώ ρε φούστη μου λέω, πώς την πάτησα έτσι; Κάνω να φύγω αλλά πριν το κάνω γυρνάω και ρωτάω τη κυριούλα:

-Καλά εγώ έκανα λάθος μπαίνοντας εδώ, αλλά λύσε μου την απορία, γιατί 27,20€ για την κοπέλα και όχι 30€ στρογγυλά;

«Τριάντα το είχαμε» μου απαντά, «αλλά έριξε ο Αλέξης τον ΦΠΑ από το 24 στο 13% και αναπροσαρμόσαμε τις τιμές άμεσα, μπας και δει κανείς χαρά στα σκέλια του».

Ικανοποιημένος ηθικά από την επιλογή μου να ψηφίσω Όχι στο δημοψήφισμα για να το κάνει Ναι ο Αλέξης και να μπορούμε να έχουμε πιά φτηνά μπoυρδέλα, ξεκίνησα πάλι για να βρω το πολυπόθητο κέντρο υγείας.

Βγαίνω στο δρόμο, σταματάω κάτι περαστικούς μήπως ξέρουν να με κατατοπίσουν, αλλά τζίφος. Κανείς, ούτε είδε, ούτε άκουσε (μήτε ποτέ θα δούμε απ’ ό,τι φαίνεται).

Τουλάχιστον κάποιος από αυτούς με συμβούλευσε να πάω στον Ευαγγελισμό που εφημέρευε.

Μιά και δύο, φτάνω στο νοσοκομείο και επιτέλους ένας γιατρός ανέλαβε να με περιθάλψει.

Μιά χαρά το έκανε το κεφαλάκι μου ο άνθρωπος, μου έδωσε οδηγίες και παυσίπονα για το σπίτι και τελειώνοντας φωνάζει τον νοσοκόμο λέγοντάς του:

«Συνόδευσε έξω τον κύριο, αφού περάσετε πρώτα από το ταμείο»

«Ποιό ταμείο βρε παιδιά; Αφού είμαι ασφαλισμένος, δεν δικαιούμαι δωρεάν περίθαλψη» λέω εγώ.

«Δωρεάν είναι, αλλά μας ήρθε εγκύκλιος ν’ αρχίσουμε να κάνουμε νοσηλείες προσομοίωσης αλά Νέα Δημοκρατία, ώστε να είμαστε έτοιμοι σε λίγες ημέρες» μου απαντούν.

Τί να κάνω, πάω στο ταμείο, αρχίζει να πληκτρολογεί η ταμίας, εισιτήριο εισόδου, χρονοχρέωση γιατρού, φθορά ράντζου, φάρμακα, 240€ σύνολο!

Δεν γ@μιέται λέω, το πολύ-πολύ να τα στείλουν στην εφορία και να τα πληρώσω με τις 120 δόσεις.

Αμ δέ!

Μέχρι να πάω σπίτι, Πιτσιρίκο μου, είχαν καταργηθεί οι 120 δόσεις γιατί και η εφορία ετοιμαζόταν για τη νέα κυβερνητική πολιτική αλά Βρούτση.

Έτσι, όπως καταλαβαίνεις, επειδή δεν είχα μετρητά τα 240 ευρώ, αναγκαστικά εκποιήθηκε το σπίτι μου, αφού μου το κατέσχεσε η εφορία προκειμένου να συνεχίσω να είμαι έντιμος φορολογούμενος πολίτης και να στηρίζω με τους φόρους μου τα ευαγή τραπεζικά ιδρύματα που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη της οικονομίας μας.

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το ότι έχασα το σπίτι μου με ανακούφισε.

Σκέφτομαι ότι απαλλάχτηκα τώρα πια από ΕΝΦΙΑ, τεκμήρια και συντηρήσεις και νιώθω άλλος άνθρωπος! Τόσο άλλος, που μπορεί να σου έρθω στο νησί και να αγναντεύουμε όλη μέρα το πέλαγο, τρώγοντας παγωτά και χαζεύοντας τα μανούλια στη παραλία.

Κάθε εμπόδιο για καλό, Πιτσιρίκο μου, άνοιξαν τα μάτια μου επιτέλους.

Μπορεί το παραπάνω περιστατικό να είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά, γράφοντάς το, κατάλαβα το πόσο αναγκαίο είναι να γίνουν επιτέλους οι εκλογές και να δοθεί η ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη να κυβερνήσει, για να διορθώσει τα κακώς κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Να ξανακάνει εύφορη την καμμένη γη που θα παραλάβει από τη νεοφιλελεύθερη δεξ..εεε..αριστερά ήθελα να πω, και να φέρει ξανά αυτό που υπηρέτησε η παράταξή του όλα τα παλαιότερα χρόνια που βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας: Αξιοκρατία, ασφάλεια, διαφάνεια, οικονομική ευμάρεια για τους πολλούς.

Viva Democracy!

Άκης

(Αγαπητέ Άκη, με κατεστρεψες. Διάβασα το κείμενό σου και μου ήρθε τρελή επιθυμία για μια πάστα σοκολατίνα. Έστω, ας ήταν και μια πουτίγκα. Ακόμα και μπακλαβάς. Γωνία πάντα. Αλλά εδώ στην ερημιά που είμαι δεν έχει. Θέλω πάστα! Για σπίτι δεν με νοιάζει, δεν είχα ποτέ, ούτε θα αποκτήσω. Άκη, ας κοιτάξουμε να το διασκεδάσουμε. Αν το σκεφτείς λίγο, μόνο για γέλια είναι. Είναι τόσο αστείο που δεν μπορείς ούτε να γελάσεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.