Το τέλος της φύσης

Φίλε Πιτσιρίκο, παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος χθες, 5 Ιουνίου, και πολύ φοβάμαι ότι η γενιά που τώρα μεγαλώνει είναι η τελευταία που θα μπορέσει να απολαύσει ελεύθερα τη φύση, όπως τη γνωρίζαμε ως τώρα.

Το αγαπημένο και λατρεμένο μας ΣΤΕ, διάλεξε αυτή την μέρα -επίτηδες;- για να απορρίψει τελεσίδικα τις προσφυγές εκατοντάδων πολιτών και οργανώσεων ενάντια στην εγκατάσταση τεράστιων βιομηχανικών αιολικών «πάρκων» στα απάτητα Άγραφα.

Αμέτρητοι τόνοι τσιμέντου, μετάλλων, λιπαντικών και μπάζων στα Άγραφα, μια από τις καθαρότερες και αγνότερες περιοχές της Ευρώπης, ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000.

Όχι ότι περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από το ΣΤΕ, που το ίδιο έχει πράξει και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις· όσες περιοχές της χώρας έχουν σωθεί μέχρι τώρα από την ισοπέδωση, το πέτυχαν μόνο μέσα από τον ενεργό αγώνα των πολιτών.

Παντού τσιμέντο, ατσάλι, χρήμα και διαπλοκή. Αυτός είναι ο σύγχρονος πολιτισμός μας.

Σχεδόν 2 δισ. είναι το ετήσιο χαράτσι του ΕΤΜΕΑΡ που πληρώνουμε όλοι εμείς οι Έλληνες μέσω των λογαριασμών ρεύματος για να επιδοτούμε τους γνωστούς μεγαλοεργολάβους.

Αυτούς που με δικά μας χρήματα ισοπεδώνουν ολόκληρα οικοσυστήματα, για να πουλάνε πανάκριβο -με εγγυημένη τιμή- και ασταθές ρεύμα στη ΔΕΗ, η οποία δεν έχει τι να το κάνει, αφού δεν μπορεί να ενσωματωθεί σωστά στο δίκτυο.

Μέσα σε μερικά χρόνια, φτάσαμε από το μηδέν να έχουμε στην Ελλάδα πάνω από 30% της εγκατεστημένης ισχύος σε αιολικά· και πόσες μονάδες λιγνίτη έκλεισαν σε αυτό το διάστημα;

ΚΑΜΙΑ φυσικά, και ούτε πρόκειται, αφού ηλεκτροδότηση χωρίς καύσιμα δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι, για την ενσωμάτωση αυτού του ρεύματος, απαιτούνται όλο και περισσότερες νέες μονάδες φυσικού αερίου το οποίο φυσικά εμπορεύονται -ποιοί άλλοι;- οι ίδιοι μεγαλοκαρχαρίες οι οποίοι κερδίζουν από παντού.

Και δεν είναι μόνο τα Άγραφα.

Όλα τα βουνά της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της ραχοκοκαλιάς της Πίνδου έχουν μοιραστεί δωρεάν σε ιδιωτικές εταιρίες, ανεξάρτητα αν πρόκειται για προστατευόμενες περιοχές, αν τα υψόμετρα είναι ακατάλληλα -ακόμα και πάνω από 2000 μ.-, αν καταστρέφονται ολόκληρα δάση για να περάσουν τεράστιοι δρόμοι και πυλώνες μεταφοράς ρεύματος.

Καρεκλοκένταυροι γραφειοκράτες εκδίδουν άδειες μέσα από τα γραφεία τους, χωρίς να έχουν ιδέα για τις τοποθεσίες που εγκρίνουν, με μελέτες που είναι copy-paste γεμάτες ανακρίβειες και βολικές παραλείψεις.

Και δεν είναι μόνο τα βουνά και οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες. Είναι και οι παραλίες που καταπατούνται και «αξιοποιούνται».

Είναι και οι Σκουριές, και οι κάθε Σκουριές.

Είναι και οι εξορύξεις που έρχονται σύντομα, για να μας αναπτύξουν και να μας βγάλουν από την κρίση. Εδώ γελάνε. Ή κλαίνε.

Και αν μείνει κάποιο κομμάτι γης αλώβητο για να μπορεί να το απολαύσει ο «τρελός» που δεν θα θέλει να μένει κλεισμένος στα τσιμέντα βλέποντας τηλεόραση στον καναπέ με το air condition, θα πρέπει να το πληρώσει.

Αυτό ήδη γίνεται σε πολλές χώρες της Δύσης, όπου καλείσαι να τα σκάσεις για να περπατήσεις στη φύση.

Διόδια και στο περπάτημα, αν θέλεις να ξεφύγεις από τα κουτάκια των πόλεων. Ένας όμορφος, «ανεπτυγμένος» κόσμος.

Χρήστος

Υ.Γ.1 Τα αιολικά «πάρκα» -ένα βραβείο παρακαλώ σε αυτόν που τα βάφτισε έτσι- έχουν διάρκεια ζωής περίπου 15 χρόνια. Μετά αφήνονται απλά να σαπίζουν, αφού καμία εταιρεία δεν υποχρεούται να τα ξηλώσει μετά την λήξη της χρήσης τους.
Υ.Γ.2 Η συνεισφορά των αιολικών στο παγκόσμιο ενεργειακό ισοζύγιο είναι περίπου 0,5%. Η υποκατάσταση καυσίμων και η μείωση ρύπων που υποτίθεται ότι προσφέρουν είναι ουσιαστικά μηδενική.

(Στη φωτογραφία, μια πρόσφατη εικόνα από τα Ακαρνανικά Όρη, Καταφύγιο Άγριας Ζωής και Ζώνη Ειδικής Προστασίας, τελευταίο σημείο παρουσίας του γύπα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Νυν, βιομηχανική περιοχή.)

(Αγαπητέ φίλε, δεν υπάρχει τέλος της φύσης. Η φύση δεν είναι όπως ήταν πριν από δυο, τρεις, πέντε χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι καν όπως ήταν πριν από πενήντα χρόνια. Οι νέες γενιές δεν θα έχουν ανάμνηση του τοπίου -όπως ήταν πριν γεννηθούν-, όπως δεν είχαμε κι εμείς. Η διαρκή μάχη του ανθρώπου να υποτάξει τη φύση δεν θα σταματήσει ποτέ. Βέβαια, θα νικάει πάντα η φύση γιατί αδιαφορεί για τις επιθυμίες των ανθρώπων, που αρνούνται να παραδεχτούν πως είναι μέρος της φύσης. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.