Φίλε Γρηγόρη, μ’ ακούς;

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Σου στέλνω τα θερμά μου χαιρετίσματα από το ήρεμο Άμστερνταμ και αναμένω με ανυπομονησία, όταν θα ακούσω το πρώτο πόντκαστ σου υπό τον ήχο των τζιτζικιών.

Μ’ αρέσουν τα τζιτζίκια.

Γιατί την ώρα που εσύ μιλάς για εκείνο ή το άλλο, παντού γύρω σου εξελίσσεται ένα τεράστιο όργιο και εκείνα ξελαρυγκιάζονται με το ερωτικό τους κάλεσμα, μέχρι να τους κάτσει η θηλυκιά.

Πιτσιρίκο, μ’ έκαψε ο Γρηγόρης.

Με ενέπνευσε, όμως, να κάτσω να ξανασκεφτώ κάποια πράγματα.

Γρηγόρη φίλε, νομίζω πως, αν αυτός ήταν ένας καθημερινός σου ειρμός σκέψης, πηγαίνοντας χαλαρά ένα πρωινό στη δουλειά, το μυαλό σου πρέπει μετά θάνατον να δωρηθεί στην ανθρωπότητα, να το μελετήσουν και να βασίσουν πάνω του το επόμενο νευρωνικό δίκτυο, μπας και σωθούμε.

Πριν όμως κάνω μια μικρή παρέμβαση για το μέλλον της εργασίας/ανεργίας, θέλω να πω πως ο ανατροφοδοτούμενος κύκλος του φόβου και του στρες, που οδηγεί στην παράνοια και την αναπαραγωγή εχθρών και απόλυτων λύσεων, που ανέφερε ο Βασίλης στο κείμενό του, είναι κάτι που πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά, σε προσωπικό επίπεδο.

Τα έλεγε και ο Γιόντα βέβαια, αλλά ποιός την ακούει την πράσινη τη σαύρα.

Κλείνω την παρένθεση.

Που λες, Γρηγόρη, έτσι είναι τα πράγματα, όπως τα λες, ρομπότ, αυτοματοποίηση, νευρωνικά δίκτυα, απληστία του 0.1% που δεν τους αρκούν τα 100 μύρια και τα λοιπά.

Αλλά την ώρα που συζητάμε για το ενιαίο βασικό εισόδημα ή το πλαφόν του πλούτου, έχει μπει ένας τεράστιος αφρικανικός ελέφαντας της ερήμου μέσα στο δωμάτιο, και εμείς συνεχίζουμε να συζητάμε για την μαρξιστική κριτική στον καπιταλισμό.

Ο ελέφαντας κάθεται υπομονετικά στη μέση του δωματίου και κατά διαστήματα κουνιέται από εδώ και από εκεί, γιατί δεν βολεύεται, επειδή το δωμάτιο είναι μικρό και εμείς αναγκαζόμαστε να σκύβουμε συνεχώς για να αποφύγουμε την προβοσκίδα του, ενώ συνεχίζουμε να συζητάμε για το τέλος της εργασίας.

Όπως ίσως να έχεις φανταστεί μέχρι τώρα, ο ελέφαντας είναι η κλιματική κρίση.

Μην τσινάς, όχι ακόμα, μισό λεπτό να σου εξηγήσω τι θέλω να πω.

Στην παρούσα φάση, οδεύουμε προς μια αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη της τάξεως του +2C με +3C, έως το 2100, η οποία είναι καταστροφική και θα μετατοπίσει από 100.000.000 ανθρώπους, σύμφωνα με το αισιόδοξο σενάριο, έως 1.000.000.000 ανθρώπους, σύμφωνα με το απαισιόδοξο σενάριο.

Αν ο Τράμπ χτίζει τείχη για μερικές χιλιάδες πρόσφυγες από τη Γουατεμάλα και το Μεξικό και η Ε.Ε. καταπατά συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα για μόλις 1 εκατομμύριο Σύριους και άλλους πρόσφυγες, φαντάσου τι έχει να γίνει με 100.000.000 ή 1.000.000.000 εκτοπισμένους.

Το απαισιόδοξο σενάριο, μετά τους +3C, είναι ότι αυτό θα προκαλέσει ανατροφοδοτούμενους κύκλους, λούπες επιδείνωσης της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι οποίοι θα οδηγήσουν στο +4C και μετά στο +5C, όπου εκεί μιλάμε για έναν κόσμο που δεν θα έχει καμία σχέση με αυτόν που βιώνουμε.

Ο πολιτισμός καταρρέει και οδηγούμαστε σε μια κατάσταση τύπου Blade Runner.

Συνήθως, δεν πιστεύω ό,τι ακούω και ό,τι διαβάζω με ευκολία. Αλλά δεν υπάρχει κανένα θέμα γύρω από το οποίο να υπάρχει συμφωνία της επιστημονικής κοινότητας κατά 97%. Μόνο η κλιματική κρίση.

Οπότε, τεντώνω τα αυτιά μου, ακούω και διαβάζω αυτά που έχουν να μας πουν.

Και μετά σκέφτομαι ότι, για να μην καταρρεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός -για το ανθρώπινο είδος μιλάμε, ο πλανήτης θα είναι μια χαρά μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια- πράγμα που δεν συμφέρει ούτε το παρόν 0.1%, ούτε την γλυκύτατα πλαστική Ιβάνκα, ούτε τους υπόλοιπους, η κατάσταση θα οδηγηθεί αναγκαστικά στην υπο-ανάπτυξη, δηλαδή στη σταδιακή μείωση της παραγωγής και του ξεσκίσματος του πλανήτη, που μοναδικό σκοπό στη παρούσα φάση έχει για να συνεχίζεται το πάρτι με τα κέρδη και να μεγαλώνει.

Και λέω αναγκαστικά στην υπο-ανάπτυξη, γιατί να μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο πληθυσμός συνεχίζει να αυξάνεται και σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες προβλέψεις, θα σταθεροποιηθεί έως το 2100, κάπου στα 11 δισεκατομμύρια.

Άρα, για να εξασφαλιστεί το ημιασφαλές 2C για τον ανθρώπινο πολιτισμό, σε καθεστώς πληθυσμιακής αύξησης, με την εργασία να αυτοματοποιείται όλο και πιο γρήγορα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν αρκετά επαγγέλματα για όλους.

Οι άνεργοι θα μετριούνται σε δισεκατομμύρια.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει σε καθεστώς υπο-ανάπτυξης. Τελεία. Άρα, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει σε καθεστώς, ασφαλές σχετικά, για την ανθρωπότητα.

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που βασίζεται πάνω στην συνεχή μεγέθυνση της παραγωγής και την αύξηση του πλούτου.

Για να στηριχθούν και να μεγαλώνουν αυτά τα κέρδη, των ανθρώπων σαν τον Xerox που έλεγες, χρειάζονται καταναλωτές.

Αν έχουμε στρατιές ανέργων, επειδή δεν θα υπάρχουν αρκετά επαγγέλματα για όλους, δεν μπορούν να στηριχθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να καταναλώσει και οι φυσικοί πόροι θα συνεχίσουν να λιγοστεύουν.

Λεφτά υπάρχουν. Το ξέρουν και οι πέτρες.

Μια πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ, βρίσκει το Ηνωμένο Βασίλειο να υποστηρίζει το ένα τρίτο της παγκόσμιας φοροαποφυγής. Μαζί με την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ελβετία, μιλάμε για πάνω από το 40% της παγκόσμιας φοροαποφυγής.

Το ΔΝΤ υπολογίζει ότι η συνολική φοροαποφυγή προς αυτές τις 4 χώρες -δηλαδή η μεταφορά κεφαλαίων σε χώρες με φορολογικό συντελεστή κάτω του 3%- αντιστοιχεί σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Και μιλάμε μόνο για 4 χώρες.

Λεφτά υπάρχουν.

Μόνο το 2017, οι πετρελαϊκές εταιρείες έλαβαν 5.2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κρατικές επιδοτήσεις.

Οπότε, η κλιματική κρίση μας έχει βάλει ένα ταβάνι, 2 βαθμοί Κελσίου, στα πολύ κοντά μας, σε 80 χρονάκια από τώρα.

Αυτό είναι.

Το πάρτι δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα.

Συνεπώς, πρέπει να σταματήσουμε για μιά στιγμή, να αναγνωρίσουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο και να δούμε αν θα οδηγηθούμε σε μια κατάσταση Blade Runner, με φαραώ σε γυάλινες πυραμίδες και όλοι οι υπόλοιποι σε παραγκουπόλεις ή σε μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία χωρίς εργασία, όπου το ενιαίο βασικό εισόδημα, δηλαδή η εξασφάλιση της αξιοπρεπούς επιβίωσης -τροφή, στέγη, ένδυση, μόρφωση, υγεία και ασφάλεια- για όλους, είναι ο μόνος δρόμος για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα και να πάμε να παίξουμε, όπως είπε και ο Άρθουρ Κλάρκ.

Έτσι που λες, πιτσιρίκο μου, και φίλε Γρηγόρη. Αυτά κατεβάζει το τσερβέλο μου, αυτά σας λέω.

Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Τα φιλιά μου από το μακρινό Αμστελόδαμο, που υποδέχεται σιγά-σιγά το καλοκαίρι.

Κώστας

Υ.Γ. Βασίλη, όχι να σου κόψω πελατεία, να στην αυξήσω θέλω. Γιατί είναι σημαντικό να τα σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα, και να τα συζητάμε, όπως και είναι σημαντικό να αναζητούμε και βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε, από ανθρώπους σαν και του λόγου σου, που έχουν φάει τα μάτια τους στα βιβλία για να μπορούν να μας βοηθήσουν όταν το χρειαστούμε.

(Φίλε Κώστα, μεγάλη έκπληξη ο Γρηγόρης. Αλλά αυτό είναι το ωραίο στο μπλογκ: εμφανίζονται άνθρωποι που δεν φαντάζεσαι ότι υπάρχουν. Και επανεμφανίζεται και ο Άρης, που νόμιζα πως του έχει συμβεί κάτι κακό. Πάντως, δεν ξέρεις ποιος αναγνώστης του μπλογκ θα σκάσει ξαφνικά και θα κάνει την έκπληξη, όπως ο Γρηγόρης. Κώστα, η λύση για τον πλανήτη είναι η αποανάπτυξη. Αλλά θα δυσκολευτούμε να πείσουμε για αυτό τους έξαλλους καπιταλιστές και τους φιλελέδες. Μάλλον θα τους πείσει η πραγματικότητα. Κώστα, έβαλα την φωτογραφία με την φράση του Άρθουρ Κλαρκ, αφενός γιατί την ανέφερες και αφετέρου επειδή μια κυρία έγραψε πως της αρέσουν οι τριχωτές μου γάμπες. Έχει τζιτζίκια εδώ, αλλά όχι στην ερημιά που είμαι. Θέλω να σου πω πως απόψε -ειδικά απόψε- θα ήθελα να είμαι στην Ολλανδία. Όχι στο Άμστερνταμ, σε άλλη πόλη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.