Φόβος και παράνοια

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, γειά σου και πάλι από την τροπική Ρόδο!
Θα αρχίσω λέγοντας απλά πως έκλαψα με το podcast του Γρηγόρη, όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά. Έφυγε το δάκρυ βρύση από το γέλιο κάποια στιγμή.

Θα συμφωνήσω μαζί του σε όλα, ειδικά στο σημείο που αναφέρεται στην αναποτελεσματικότητα των αριστερών θεωριών που διατυπώθηκαν πριν από διακόσια χρόνια και στις οποίες πολύς κόσμος κάνει ακόμα δογματικές αναφορές.

Ας αρχίσω, αναφέροντας το οφθαλμοφανές και αντικειμενικό του πράγματος: Οι θεωρίες αυτές δεν κατάφεραν να λύσουν τα προβλήματα της ίδιας της εποχής των οποίων τα δεδομένα εξέταζαν. Είναι πλέον τόσο χρήσιμες στην σημερινή οικονομία, όσο το να πάρεις το ιστιοπλοϊκό για να διασχίσεις τον Ατλαντικό.

Δεύτερον, ο μαρξισμός διατυπώθηκε, έκπληξη, από τον Μαρξ. Ο Μαρξ ήταν ένας τύπος που στη ζωή του όχι απλά δεν είχε κουραστεί, αλλά δεν είχε σκίσει βρεγμένη εφημερίδα.

Ο κύριος λόγος που δεν είχε σκίσει εφημερίδα είναι πως έγραφε σε εφημερίδες, ήταν το επάγγελμά του.

Φαντάσου λοιπόν να κάθεται ο εργάτης να βασίζει το μέλλον του στις σκέψεις και στις θεωρίες ενός δημοσιογράφου, γόνου ευκατάστατης οικογένειας, που πήγε και παντρεύτηκε την κόρη ενός ευγενή και είχε κουνιάδο τον υπουργό εσωτερικών της Πρωσίας.

Αυτό που δεν είχε πάρει ίσως χαμπάρι ο Μαρξ είναι πως, αν πραγματικά ερχόταν η επανάσταση του προλεταριάτου κάποια στιγμή, αυτόν και την ευρύτερη οικογένειά του παίζει να τους περνάγανε λεπίδι την πρώτη ημέρα.

Τρίτον, για το κεφάλαιο που καρπώνεται την υπεραξία κλπ, έλεγε η θεία του πατέρα μου, που δεν είχε τελειώσει καν το δημοτικό και με το ζόρι ήξερε να γράφει κάτι περισσότερο από το όνομά της: Η δουλειά του εργάτη πρέπει να βγάζει τρία μεροκάματα, ένα δικό του και δύο του αφεντικού.

Ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει, ήξερε με μια κουβέντα να σου πει περισσότερα από όλες τις βαρύγδουπες παπαριές που έχουν γράψει όλοι οι φιλόσοφοι και οικονομολόγοι του κόσμου.

Το είχε μάθει η γιαγιά με τον ιδρώτα της, όχι με τον ιδρώτα των άλλων.

Να πιάσουμε και το κλισεδάκι με την εφαρμογή του μαρξισμού; Τι να πρωτοπιάσεις; Την ΕΣΣΔ, την Ρουμανία, την Καμπότζη;

Σαν την εφαρμογή του χριστιανισμού. Τα ίδια λάθη και εγκλήματα, και οι ίδιες δικαιολογίες, για να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Αλλά για κάποιο λόγο, αυτοί που θα έρθουν μετά με την ίδια ακριβώς ιδεολογία δεν θα πέσουν στην ίδια λούμπα, θα τα κάνουν όλα τέλεια.

Βλέπω να έρχεται και η ήττα του ναζισμού στον δεύτερο παγκόσμιο στην συζήτηση, οπότε να το προλάβω και αυτό. Δεν πολέμησαν από ιδεολογία οι Ρώσοι, και δεν πολέμησαν οι κομμουνιστές.

Οι προλετάριοι πολέμησαν μεταξύ τους, και από την μία και από την άλλη πλευρά. Δεν συγκρούστηκαν ιδεολογίες. Λαοί σφάχτηκαν στο χώμα, όχι δοκίμια και άρθρα στο τραπέζι.

Η ιδεολογία και η πολεμική μηχανή ήταν τελείως διαφορετικά πράγματα.

Οι Αμερικάνοι συνέτριψαν τους Ιάπωνες, δεν είχε να κάνει με την ιδεολογία. Ταυτόχρονα, πάνω από το 1/5 του προϋπολογισμού τους για πολεμική ενίσχυση στους συμμάχους πήγε στην ΕΣΣΔ.

Τέλος πάντων, παρεκκλίνω. Θα γράψω αυτό που έχω ξαναγράψει στο παρελθόν.

Η επιθετικότητα είναι αποτέλεσμα του φόβου. Το άγχος είναι φόβος που βραχυκύκλωσε, παράγει επιθετικότητα και δεν έχει πραγματικό σκοπό. Η επιθετικότητα ανατροφοδοτείται από το άγχος και το μυαλό ψάχνει λόγια για να το εξηγήσει, γιατί δεν γίνεται να μισεί κανείς χωρίς νόημα.

Οπότε βρίσκει νόημα σε μια θρησκεία, ομάδα, ιδεολογία, εθνική συνείδηση. Έτσι βρίσκει στόχο και σκοπό, βρίσκει εχθρούς.

Αν ποτέ εξολοθρεύσουν όλους αυτούς που θεωρούν εχθρούς, θα σκοτωθούν μεταξύ τους. Δεν υπάρχει σημείο της ιστορίας που τα κυρίαρχα κατεστημένα να μην ψάχνουν για εσωτερικούς εχθρούς.

Το άγχος, βλέπεις, τροφοδοτεί και ανατροφοδοτείται από την παράνοια. Όλοι θέλουν το κακό τους.

Αναρχικοί, αιρετικοί, αντιδραστικοί, τρομοκράτες. Πες τους όπως θες, απλά να βρουν ποιον θα καταστρέψουν τώρα που τελείωσαν με τους άλλους. Είπες κάτι διαφορετικό από το δόγμα μας; Εις θάνατον!

Η παράνοια, φυσικά, δεν φεύγει με την παρανοϊκή συμπεριφορά, οπότε το μίσος δεν θα καταλαγιάσει ποτέ. Θα συνεχίσει η εκκαθάριση.

Όταν θα τους έχουν τελειώσει όλους, θα έχουν μείνει δύο άτομα. Θα κοιταχτούν μεταξύ τους, και ο ένας θα πυροβολήσει τον άλλον ανάμεσα στα μάτια.

Ο τελευταίος, αφού δεν θα του έχει μείνει εχθρός να μισεί, θα τα βάλει με κάποιο μέλος του σώματός του, θα πάρει έναν μπαλτά και θα το κόψει.

Θα ήταν μια κάποια λύση, βέβαια, αν το σκεφτείς. Να μην μείνει ρουθούνι και να ησυχάσει και ο πλανήτης από αυτό το παράλογο ον που εξελίχθηκε στην επιφάνειά του.

Κάποτε, συζητώντας με έναν εικοσάχρονο ΚΝιτη που μου μίλαγε με στόμφο και πάθος για όλες αυτές τις επαναστατικές ιστορίες και για την βίαιη ανατροπή του κατεστημένου -και την αντικατάστασή του με άλλο κατεστημένο- δεν έβγαινε πουθενά η συζήτηση, οπότε τον ρώτησα αν είχε αδέρφια.

Μου είπε πως ήταν πολύ μεγαλύτερα και πως είχαν μικρά παιδιά. Τον ρώτησα λοιπόν αν θα ήταν διατεθειμένος, για να δει το κόμμα και την ιδεολογία να θριαμβεύει, να δει να σφάζουν τα αδέρφια του και να βάζουν φωτιά στα ανίψια του, γιατί αυτό γίνεται στον πόλεμο.

Καταλαβαίνει κανείς πως ξεροκατάπιε και μάταια προσπάθησε να βρει μια απάντηση, χωρίς να έρχεται καμία. Τα κομματικά κιτάπια δεν έχουν απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα.

Φυσικά, των φασιστών έχουν απάντηση, αλλά αυτοί υποθέτουν πάντα πως με τη βοήθεια του θεού και την ανωτερότητα της φυλής, θα είναι μόνο αυτοί που θα σφάζουν τα μωρά των άλλων.

Την αντίθετη περίπτωση δεν την εξετάζουν καν· φαίνεται δεν πληροφορήθηκαν καλά για αυτά που τους έκαναν οι Ρώσοι, όταν μπούκαραν στην Γερμανία.

Γι αυτό λοιπόν, μια ερώτηση έχω για όλους αυτούς που ονειρεύονται βίαιες ανατροπές, βασισμένες σε θεωρίες του κώλoυ από άτομα που άγουν εκ των μετόπισθεν. Δεν είναι ψυχιατρική ερώτηση, είναι μια απλή και ανθρώπινη ερώτηση.

Κοίτα τα μωρά σου την ώρα που κοιμούνται, την ώρα που τρώνε και την ώρα που γελάνε.

Θα τα θυσίαζες για οποιονδήποτε λόγο και ιδέα;

Την απάντησή σου δεν την χρειάζομαι εγώ, την χρειάζεσαι εσύ.

Κράτησέ την για τον εαυτό σου, και κάθε φορά που σου ανεβαίνει ο φόβος και το μίσος για κάποιον, κοίτα τα μωρά σου και ξανασκέψου το.

Την αγάπη μου, από την ηλιόλουστη Ρόδο

Βασίλης

Υ.Γ.1 Το άρχισα με καλή διάθεση και το τελείωσα βαριά. Πρέπει να ξαναβάλω, Γρηγόρη, να παίζει να γουστάρω!

Υ.Γ.2 Ο Κώστας από το Άμστερνταμ θα μου φάει την πελατεία, αν συνεχίσει με τα κείμενά του.

(Φίλε Βασίλη, ο Γρηγόρης είναι μεγάλο ταλέντο. Δεν γράφω άλλα γιατί είναι και ντροπαλός, όπως έχω καταλάβει, και δεν αντέχει να τον εκθειάζουν. Πάντως, να οδηγεί ένας άνθρωπος μισή ώρα μέσα στο Λονδίνο -για να πάει από τη μια δουλειά στην άλλη- και να κάνει και σούπερ εκπομπή, μάλλον είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο Κώστας είναι η ήρεμη δύναμη από το Άμστερνταμ. Όσο για τον Μαρξ, έγραψε αυτά που έγραψε τον προπερασμένο αιώνα. Είναι βέβαιο πως σήμερα θα είχε προσθέσει και θα είχε αφαιρέσει πολλές σκέψεις στα κείμενά του. Εν τω μεταξύ, ο Μαρξ δεν ήταν μαρξιστής. Ο Μαρξ ήταν ο Μαρξ. Και οι σκέψεις του κακοποιήθηκαν από τους μαρξιστές. Δεν με ενοχλεί ότι ο Μαρξ ήταν αστός. Άλλωστε, οφείλουμε σχεδόν τα πάντα στους αστούς που ήταν αποστάτες της τάξης τους. Και ο Τσε Γκεβάρα αστός ήταν. Βασίλη, εγώ δεν τα μπορώ τα δόγματα. Γιατί έχω παρατηρήσει πως οι δογματικοί δεν μπορούν να αγαπήσουν. Ακόμα και οι δογματικοί του χριστιανισμού που, υποτίθεται, πως πρεσβεύουν την αγάπη. Η αγάπη, ως δόγμα, δεν υπάρχει. Αυτοί που κηρύττουν την αγάπη δεν μπορούν να αγαπήσουν. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.