Ωρέ πού πάμε;

Φίλε μου αγαπημένε Πιτσιρίκο, γεια σου και χαρά σου!
Κατ’ αρχάς, να πω ότι αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά που έδωσαν τον αγώνα τους στις πανελλήνιες.

Καλή επιτυχία να έχουν, αν και φέτος εκεί στο υπουργείο Παιδείας τον έπαιξαν κανονικά.

Έδιναν λόγου χάρη φυσική, αλλά έπρεπε -τα καημένα- να γράψουν άλγεβρα και χημεία αλλά έπρεπε να είναι γαστρεντερολόγοι.

Άσε τη δυσκολία και το μέγεθος των θεμάτων. Ούτε δόκτορες πανεπιστημίου δεν θα μπορούσαν να τελειώσουν σε τρεις ώρες.

Βέβαια, πιστεύω ότι καταλληλότερος είναι ο Παναγιώτης να μας πει κάποια πράγματα, οπότε θα ήταν καλό αν θελήσει, να γράψει ένα κείμενο.

Πέραν αυτού, να δηλώσω κι εγώ τα σέβη μου στους γνωστούς και μη εξαιρετέους που γράφουν ή μιλούν στο μπλογκ.

Παρεμπιπτόντως, να πω ότι δεν περίμενα να έρθει εκείνη η μέρα που θα γουστάρω τόσο πολύ έναν Παοκτζή. Μπράβο ρε Γρηγόρη, να είσαι καλά φίλε μου. Είσαι όλα τα λεφτά.

Γράφω αυτό το κείμενο και αφού διάβασα και άκουσα στο μπλογκ τόσες απόψεις γύρω από το θέμα των εκλογών.

Τις αιτίες που ο ΣΥΡΙΖΑ θα τις χάσει, ο Κούλης που έρχεται, ο τρόπος που ψηφίζουν οι Έλληνες, πού οφείλεται αυτό, η αποχή και όλα τα σχετικά.

Σε κάποια συμφωνούσα και σε κάποια δεν συμφωνούσα και τόσο.

Αλλά δεν έχει σημασία, πάνω κάτω όλα τα παιδιά καλά τα λένε.

Νομίζω έχουν ειπωθεί όλα, Πιτσιρίκο μου, και από σένα και απ’τους αγαπητούς φίλους.

Οπότε δεν βρίσκω το λόγο να ξαναπώ τα ίδια ή παρόμοια.

Ξέρουμε και καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει και τι θα συμβεί με την καινούρια χρεωκοπία που έρχεται.

Αυτό όμως που πιστεύω ότι πρέπει να μας προβληματίσει είναι, η επόμενη μέρα.

Κι όταν λέω επόμενη μέρα, δεν εννοώ την επόμενη των εκλογών που θα κυβερνά ο ζαβός -ίσως με αυτοδυναμία κι αν όχι με αυτοδυναμία, μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ- αλλά σε βάθος χρόνου.

Δηλαδή, αυτό θα συμβαίνει εσαεί, Πιτσιρίκο μου; Μέχρι να μπούμε στην κάσα κι εμείς και τα παιδιά μας;

Από τον έναν ζαβό στον άλλον, απ’ το ένα κωλόπαιδο στο άλλο και απ’ τον έναν σωτήρα στον άλλον η χώρα; ‘Όπως γίνεται από τότε που με θυμάμαι αλλά κι από τότε που δεν με θυμάμαι; Με πολίτες, αυτοί που είναι;

Μ’αρέσει που είπε ο αγαπητός Βατικιώτης ότι οι Έλληνες είναι πιο υποψιασμένοι τώρα και θα φερθούν διαφορετικά.

Ναι καλά, αγαπητέ Λεωνίδα. Εδώ υπάρχει ανίατη ασθένεια. Έναν Βασίλη ο καθένας χρειάζεται από δίπλα του. Όπως οι καρχαρίες έχουν τον κολαούζο που τους ακολουθεί έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε έναν ψυχίατρο αγκαζέ.

Ξέρω γω; Αποδοχή για να μη σαλτάρουμε και όλα καλά, ρε Πιτς μου;

Πόσο αποδοχή πια; Εντάξει, δε λέω, αποδοχή για να μην αρρωστήσουμε, ωραία τα λες Βασίλη μου, καλέ μου και αγαπημένε μου γιατρέ, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι, αλλά αυτό που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, μας ρημάζει τη ζωή, ρε αδερφέ μου. Και πάλι θα αρρωστήσουμε.

Και ρημάζει και την δικιά μας και των παιδιών μας, και πάει λέγοντας.

Αφού οι Έλληνες δεν μπορούν. Δεν μπορούν μωρέ οι άχαροι, δεν μπορούν. Είμαστε δέκα εκατομμύρια κι από εμάς, πόσοι είμαστε συνειδητοποιημένοι; Πόσοι από μας δεν είμαστε γκάου μάου;

Κάτι χιλιάδες;

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Χαίρω πολύ.

Προφανώς ο Χέλντερλιν, άλλους είχε στο μυαλό του. Πάντως, όχι εμάς.

Σε μια Ελλάδα, που δεν υφίσταται. Σε μια Ελλάδα που η δυσωδία του πτώματος μας έχει πνίξει.

Πώς μπορεί λοιπόν να ανατραπεί όλη αυτή η κατάσταση και να αρχίσουμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε κι ένα σκαλοπάτι;

Πώς, ρε Πιτσιρίκο; Πώς, ρε αγαπημένοι φίλοι; Πώς, ρε γλυκιά μου Μπέμπα, καλέ μου Άρη, Κώστα, Ηλία, Γρηγόρη και όποιον άλλον ξεχνώ; (Ρητορική ερώτηση)

Με τι ανθρώπινο δυναμικό;

Το υπάρχον; Που αυτό το υπάρχον έχει κάνει και τα παιδιά του έτσι;

Ρίξτε μόνο μια ματιά, πόσα παιδιά στρατολογούνται στην Χρυσή Αυγή, ποζάρουν και γεμάτα περηφάνια σε φωτογραφίες κι απ’αυτό θα τα καταλάβετε όλα.

Φανταστείτε λοιπόν τι επικρατεί, γενικώς.

Ποια είναι λοιπόν η επόμενη μέρα; Η πλήρης οικονομική, πολιτική και κοινωνική εξαθλίωση; Σε βαθμό που θα τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου; Κυριολεκτικά; Ένα μοντέλο χάγκερ γκέιμ με τους από πάνω τους ισχυρούς να τρίβουν τα χέρια τους και να θησαυρίζουν;

Εκεί πάει το πράμα;

Τι να πω!

Ας κάνει καλύτερα δέκα ρίχτερ μονοκοπανιά σε όλη τη χώρα, μπας και διαλύσει και σωθούν οι επόμενοι.

Ας πέσει ένας κομήτης στην τελική.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Συχνά πυκνά ακούω, από διάφορους πατριώτες της πoύτσας Ελληναράδες, ότι χρειάζονται κότσια για να πάει η Ελλάδα μπροστά, χρειάζονται αρxίδια. Εννοούν τα δικά τους, που μάλλον είναι μεγαλύτερα από τα δικά μας. Και το λένε και με στόμφο. Όπα ρε, κατουρήστε και λίγο. Μου έρχεται λοιπόν στο μυαλό ένα ανεκδοτάκι.

ΚΟΤΣΙΑ – έχεις, όταν φτάνεις σπίτι αργά μετά από μια βραδιά με τους κολλητούς, σε περιμένει η γυναίκα σου με το σκουπόξυλο στο χέρι και τη ρωτάς:
«Ακόμα καθαρίζεις, ή ετοιμάζεσαι να πετάξεις κάπου;»

ΑΡXΙΔΙΑ – έχεις, όταν φτάνεις σπίτι αργά μετά από μια βραδιά με τους κολλητούς μυρίζοντας γυναικείο άρωμα και μπύρα και έχοντας κραγιόν στο γιακά σου, και δίνεις μια στον κώλo της γυναίκας σου, λέγοντάς της:
«Άντε τυχερούλα, ήρθε κι η σειρά σου τώρα.»

Ελπίζω αυτά να διαλύουν οποιαδήποτε σύγχυση ως προς τους ορισμούς. Από ιατρικής απόψεως το αποτέλεσμα των δύο είναι το ίδιο, αφού και τα δύο καταλήγουν σε θάνατο ή μόνιμη αναπηρία.

Βρείτε άλλον τρόπο παιδιαααά, το πολύ το πατριωτιλίκι και η ψευτομαγκιά σας, ρήμαξε αυτόν τον τόπο.

(Φίλε Δημήτρη, ημέρα του Αγίου Πνεύματος σήμερα και είσαι μέσα στο πνεύμα και στην πνευματική ανησυχία. Δημήτρη, δεν έχω απάντηση στα ερωτήματά σου. Ρωτάω την θάλασσα και τον ουρανό κάθε μέρα για όλα αυτά αλλά δεν μου απαντάνε. Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί και είναι υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις. Και τελικά, ο καθένας λαμβάνει αυτό που επιθυμεί. Οπότε, μάλλον αυτό επιθυμούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Πάντως, θα ρωτήσω ξανά σήμερα την θάλασσα και τον ουρανό. Καλά αποτελέσματα για το Μαράκι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.