«Όχι νοσοκομείο»

Πιτσιρίκο, πριν από λίγες μέρες, πέρασα τη νύχτα σ ένα δημόσιο νοσοκομείο, φροντίζοντας ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.
Ανάμεικτες εικόνες. Άφθονο υλικό για βιβλίο σκέφτηκα, μα είναι ένα βιβλίο που εγώ τουλάχιστον δεν θα ήθελα να το γράψω.

Και ήταν μια νύχτα χωρίς πανικό επειγόντων περιστατικών. Κι έτσι έπεφτε ο προβολέας στις αλλιώτικες σκληρές εικόνες. Στο φόβο, στη μοναξιά, στην εγκατάλειψη και στην αποξένωση. Και στο τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας τόσο συχνά. Χωρίς λόγο.

Ο άρρωστος άνθρωπος, στα επείγοντα, κάποιες φορές δεν μπορεί, ούτε στοιχειωδώς, να φροντίσει τον εαυτό του.

Δεν είναι αμελητέας σημασίας κίνηση να σκεπάσεις λίγο τον άνθρωπο στο φορείο, αντί να τον περιφέρεις μισόγυμνο.

Να δώσεις λίγο νερό στην τυφλή μόνη γυναίκα που παρακαλάει.

Που δεν δίνεις όχι γιατί πνίγεσαι στη δουλειά, αλλά γιατί δεν θέλεις να κάνεις το τόσο δα παραπάνω.

Να μην μιλήσεις απαξιωτικά στον άρρωστο που είναι χαμένος μέσα στο μυαλό του.

Όταν υπάρχει κάποιος δίπλα να διεκδικεί και να προστατεύει, είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα. Κι ακόμα καλύτερα αν αυτός ο κάποιος διαθέτει κύρος, επαγγελματικό, κοινωνικό. Τότε οι συμπεριφορές αλλάζουν.

Πολλές οι ελλείψεις στα νοσοκομεία, ναι, πολλά τα ζόρια.

Επίσης, διάσπαρτοι εκεί κάποιοι διακριτικά στοργικοί άνθρωποι.

Στο νοσηλευτικό προσωπικό, κυρίως. Αλλά και στο ιατρικό. Κάποιοι άνθρωποι που αθόρυβα διορθώνουν τις σκληρότητες των άλλων. Νοσοκομειακών αλλά και απόντων συγγενών.
Ήμασταν σ ένα θάλαμο με έξι κρεβάτια. Προνομιακός, αν το σκεφτείς.

Δύο μόνο ασθενείς είχαν συνοδό, ο δικός μου άνθρωπος κι ένας άντρας με δύσκολη αναπνοή.

Η γυναίκα του κουβαλούσε όλη την κούραση της φροντίδας μακροχρόνια αρρώστου.

Εκεί που πατάς και δεν πατάς σε στέρεο έδαφος σκέψης.

Εκεί που τα μάτια σαν να είναι προσηλωμένα σ ένα εσωτερικό τοπίο, άνυδρο και θολό.

Τα υπόλοιπα πίκρα. Μωρά μεγάλης ηλικίας, αβοήθητα και παραιτημένα. Δεν είναι χαριτωμένα τα ηλικιωμένα, άρρωστα μωρά. Δεν ευωδιάζει το δερματάκι τους, ούτε η ανάσα τους, δεν έχουν κρουστή σάρκα, δεν ακτινοβολούν γύρω τους φως νεότητας. Δεν θυμίζουν την αυγή της ζωής, αλλά το δειλινό.

Θυμήθηκα εκείνους τους στίχους της Δημουλά, που πάντα με τσάκιζαν:

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.

Καί οι τέσσερεις μοναχικοί ηλικιωμένοι ασθενείς έλαβαν αθόρυβη στοργή, και ρύθμιση των πρακτικών λεπτομερειών με προσωπική πρωτοβουλία την επόμενη μέρα.

Το είδα με τα μάτια μου. Διακριτικά, από τις νοσηλεύτριες.

Στη μία περίπτωση, πρέπει να έβαλαν κι από την τσέπη τους τα κορίτσια, γιατί τα απόντα παιδιά των γερόντων, που δεν απαντούσαν στα τηλέφωνα, δεν.

Θυμήθηκα τη γιαγιούλα μου πάλι. Που μια κουβέντα παραπόνου δεν είχε, ένα βογγητό δεν θυμάμαι να άκουσα, ούτε όταν έφτασε στο τελικό στάδιο καρκίνου.

«Όχι νοσοκομείο» είπε μόνο μια φορά πριν βυθιστεί, λίγο πριν το τέλος.

Η μητέρα μου το σεβάστηκε. Η γιαγιούλα μου πέθανε στο κρεβάτι της, στο σπίτι μας.

Δεν ξέρω αν εισπράττουν αγάπη οι άνθρωποι που έχουν δώσει αγάπη. Μα νομίζω δίνουν αγάπη όσοι έχουν λάβει.

Σαν εκείνα τα γλυκύτατα κορίτσια, τις νοσοκόμες της εντατικής, που έσβησαν με τον τρόπο τους, έστω για λίγο, τις υπόλοιπες σκληρότητες. Χωρίς να τις νοιάζει να το μάθει κανείς.

Σε φιλώ, να προσέχεις, και σιδερένιος από δω και μπρος.

Την αγάπη μου

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, προσπαθούν οι άνθρωποι στα δημόσια νοσοκομεία. Το διαπίστωσα ξανά πρόσφατα. Αλλά η χώρα χρεοκόπησε, οι δομές της διαλύθηκαν και πληρώνει ακόμα περισσότερους παπάδες από γιατρούς στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Άνθρωποι είναι, δεν είναι θεοί. Είναι άθλιο να βρεθείς σε ανάγκη, να είσαι ανήμπορος, να είσαι μόνος σου και να πονάς. Κανείς δεν θα έπρεπε να πονάει. Ας ελπίσουμε να τα τινάξουμε όρθιοι ή, έστω, χωρίς να ταλαιπωρηθούμε μεγάλο διάστημα και να μην ταλαιπωρήσουμε κανέναν. Να είσαι καλά. Σιδερένιος ο άνθρωπός σου. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.