Αντίο και φιλί που με σκοτώνει

Μία μορφή φτώχειας, είναι όταν χάνονται αξιόλογοι άνθρωποι.
Άνθρωποι, που είχες την τύχη να τους γνωρίσεις είτε κυριολεκτικά, είτε όχι. Έχεις γελάσει παρέα τους, έχεις κλάψει, έχεις προβληματιστεί, έχεις μπει κατά κάποιον τρόπο μέσα στις ζωές τους, αφού είχαν την μεγαλοψυχία να μοιραστούν μαζί σου αρκετές από τις στιγμές τους.

Στιγμές που είχαν να κάνουν με την ίδια τους τη ζωή. Κι αν όχι πάντα, αρκετές από αυτές, με τη ζωή όλων μας. Άλλωστε, η ζωή είναι ένα ταξίδι. Όλοι μας, συνεπιβάτες.

Και πάντα εκεί. Δίπλα σου. Όποτε τους είχες ανάγκη. Και στη χαρά και στη λύπη και σε όλα. Προστάτες συναισθημάτων. Σαν φάροι φωτεινοί, να σου δείχνουν τον δρόμο.

Έτσι απλά. Με ένα κείμενο. Με ένα ηχητικό. Με το πάτημα μερικών πλήκτρων.

Διαδικτυακή ψυχοθεραπεία, θα τολμούσα να την ονομάσω. Μήπως δεν είναι ψυχοθεραπευτικά, όλα αυτά που διαβάζει και ακούει όλη αυτή η μεγάλη παρέα μας εδώ μέσα, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο; Είτε από σένα, είτε από τους αγαπητούς φίλους του μπλογκ;

Έτσι το βλέπω εγώ κι αν κάνω λάθος, συγχωρήστε με. Κείμενα που αγγίζουν την ψυχή. Άλλες φορές για να την γαργαλήσουν και να γελάσει και να ξεχαστεί, κι άλλες για να πετάξει ψηλά στην σκέψη και τον αναλογισμό.

Άνθρωποι με μπόι, με ήθος. Τι πιο μεγάλη περιουσία!

Κι ο χαμός τους, πονάει.

Το να γίνεσαι «φτωχότερος» πονάει.

Πιο δυνατός μεν -αφού μαθαίνεις να χειρίζεσαι τη λύπη, φιλοσοφώντας ότι είσαι τυχερός που βρέθηκαν στη ζωή σου, για όσο χρόνο βρέθηκαν- αλλά φτωχότερος.

Κι έρχεται αυτή η ρημάδα η στιγμή, που ο θάνατος γίνεται χωρισμός.

Σαν να βρίσκεσαι σ’έναν σταθμό, αποχαιρετώντας. Το τρένο να σφυρίζει πάνω σε ράγες. Ράγες που κρύβουν τον καημό.

Μερικές γόπες σβησμένες στο τασάκι κι ένα άδειο φλιτζάνι πικρού καφέ.

Καπνός από τα τσιγάρα και θολά τζάμια.

Με σύνορα καρδιάς τ’ άδειο βαγόνι.

Μια θέση περιμένει. Σε λίγο θα αναχωρήσει. Δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά.

Χάνεται σαν ένα άστρο που σβήνει. Οι δείχτες στο ρολόι φωνάζουν. Κι εσύ τους κοιτάς.

Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις. Μόνο να οπλιστείς με θάρρος, να κοιτάξεις δυο μάτια που σε τρομάζουν πλέον και να κουνήσεις το μαντήλι.

Ένα αντίο κι ένα φιλί που σε «σκοτώνει».

-Θα με περιμένεις;

-Θα σε περιμένω.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ.1 Τα θερμά μου συλλυπητήρια για τον αγαπητό και αξιόλογο άνθρωπο, ΝΙΖ! Καλό του ταξίδι και ευχαριστούμε για όλα, Πιτσιρίκο μου. Αυτό το «ευχαριστούμε», δεν χρειάζεται ανάλυση.

Υ.Γ.2 Τα φιλιά μου και καλή συνέχεια στις αμμουδιές και τα κολύμπια αδερφέ μου! Υγεία και αγάπη, μόνο!

(Φίλε Δημήτρη, να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.