Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Καλησπερα Πιτσιρίκο,
Σου γράφω, έχοντας μπροστά μου τον Ατλαντικό αλλά πια από τη μεριά της Ευρώπης. Η ιδέα στο μυαλό μας προϋπήρχε. Μετακομίσαμε για κάποιο διάστημα μέχρι να μεγαλώσει η εγγονή μου στη γενέτειρα της Marias.

Σε μια περιοχή από αυτές που χαρακτηρίζονται ως χαμένες για την Ευρώπη. Εδώ ζουν ακόμα ο άλλος παππούς και η γιαγιά της Helena σε ένα μικρό αγρόκτημα.

Ήδη, πριν φύγουμε, είχε γίνει μια προεργασία, φτιάχνεται ένα μικρό ιατρείο, ώστε η Maria να μπορεί να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη· οι άδειες εξασφαλίστηκαν έτσι μετά από πολλά χρόνια θα έχουν ένα ιατρείο.

Ήρθε εδώ και ο φίλος μου από την Ελλάδα να μείνει εδώ για να φτιάξουμε το κτήμα σε άλλο πλαίσιο. Θα μείνει εδώ μέχρι να με συνοδεύσει στο τελευταίο μου ταξίδι.

Πολλές φορές σκέφτομαι τις φωτογραφίες της ψυχής μου και θλίβομαι.

Όμως, βλέπω ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.

Μου έκανε εντύπωση η στάση της νεαρής Γερμανίδας πλοιάρχου που οδήγησε χωρίς άδεια τους μετανάστες στην Ιταλία.

Αυτή η κοπέλα με έκανε να σκεφτώ ότι στο κόσμο υπάρχουν ακόμα κάποιοι που αψηφούν τα στερεότυπα.

Δεν ξέρω την πορεία της στο μέλλον, όμως εμένα μου αρκεί που έφτυσε στα μούτρα όλων μας που κάνουμε ότι δεν ξέρουμε, έφτυσε κατάμουτρα τους Ιταλούς φασίστες όπως ο Σαλβινι.

Όταν είπε στους δημοσιογράφους ότι κάποιος κάτι έπρεπε να κάνει για αυτούς τους ανθρώπους, δεν μπορούσα να κάθομαι και να βλέπω, κάτι με κέντρισε.

Αν όλοι μας κάναμε κάτι, ίσως ο κόσμος να ήταν διαφορετικός.

Αν όλοι μας πράτταμε όχι με likes και αναρτήσεις αλλά κουνάγαμε και λίγο τον κώλo μας, να μην πνίγονταν παιδιά στη Μεσόγειο ή στα σύνορα του Μεξικού.

Εκεί που οι Αμερικανοί ύψωσαν το τείχος, για να μην περνάνε οι μετανάστες.

Μετανάστες φτωχοί παραδομένοι στην απόλυτη φτώχεια από το Σαλβαδόρ, την Ονδούρα, την Γουατεμάλα, από χώρες που λεηλατήθηκαν και λεηλατούνται από τους πολιτισμένους.

Φίλε μου Πιτσιρίκο, έχω δει στη ζωή μου πολλά, κάποια με συγκλόνισαν και άλλα με εξόργισαν. Ποτέ όμως δεν άφησα την οργή να κυριαρχήσει.

Έτσι, για αυτήν την κοπελιά θέλω να θυμίσω σε όλους μας τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη “Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος”, με τη φωνή του Κώστα Καζάκου.

Η εγγονή μου έρχεται να πάμε στη θάλασσα να παίξουμε με τα κουβαδάκια και την άμμο, ο καιρός λιγοστεύει, φίλε μου Πιτσιρίκο.

Να είσαι καλά η εγγονή μου και εγώ σου ευχόμαστε τα καλύτερα.

NIZ

(Αγαπητέ φίλε, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι σαν την νεαρή Γερμανίδα. Αλλά δεν είναι αυτοί το πρότυπο για τις μάζες. Η ιδιωτεία και ο ατομικισμός έχουν νικήσει. Και διαλύουν τους ανθρώπους, που δεν καταλαβαίνουν πως δεν ζούμε μόνοι μας πάνω στον κόσμο. Είναι πια υπόθεση των νέων ανθρώπων. Πάντα είναι υπόθεση των νέων ανθρώπων να ορίσουν τον κόσμο στον οποίο θέλουν να ζήσουν. Να ορίσουν αν θέλουν έναν καλύτερο κόσμο για όλους τους ανθρώπους ή να πάρουν like για το σώμα τους στα social media. Με στενοχώρησε αυτό το κείμενό σου, γιατί καταλαβαίνω πως σου συμβαίνει κάτι κακό. Εύχομαι να είσαι καλά και να παίζεις για καιρό με την εγγονή σου. Την αγάπη μου. Αυτός ο κόσμος θα αλλάξει.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.