Απώλειες

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, δεν ήθελα να γράψω κάτι για τον ΝΙΖ, αλλά δε θα τα καταφέρω τελικά.

Δεν έχω συμφιλιωθεί γενικά με τον θάνατο και αυτό είναι κάτι που θέλω να αλλάξω. Παραλύω στη σκέψη ότι θα χάσω τους δικούς μου ανθρώπους. Το ίδιο και στη σκέψη του δικού μου θανάτου· σε αυτή την περίπτωση, γιατί σκέφτομαι το μετά για τα παιδιά μου.

Εύχομαι να μπορούσα να πιστέψω σε ζωή μετά τον θάνατο, σε παράδεισο και καλύτερα μέρη, να μπορούσα να ευχηθώ καλό ταξίδι ή κάτι παρόμοιο, αλλά δεν το έχω με αυτά, δυστυχώς.

Δε σου κρύβω ότι, όταν διάβασα τα τελευταία λόγια του ΝΙΖ σοκαρίστηκα, όχι γιατί δεν το είχα δει να έρχεται, απλά, ξέρεις, ορισμένοι άνθρωποι φεύγουν και αυτό είναι απώλεια για τον κόσμο.

Ορισμένοι άνθρωποι κάνουν στην πράξη τη διαφορά, για την οποία οι υπόλοιποι απλώς μιλάμε.

Από την άλλη, ο ίδιος πιστεύω ότι έφυγε πλήρης και, το κυριότερο, αφού έζησε τη ζωή του όπως την ήθελε, όχι όπως υπαγόρευε κάποιος άλλος. Αυτή είναι μια ευτυχισμένη ζωή. Όχι ότι αυτό μπορεί να απαλύνει την απώλεια, αλλά, στην τελική, όπως είπε και ο Άρης, η ζωή είναι το ταξίδι.

Εύχομαι κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους και, κυρίως, στο γιο του.

Ελπίζω αυτοί που χιλιάδες χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας κατηγορούν εμάς που φύγαμε, αντί να κάτσουμε να πολεμήσουμε από τον καναπέ μας ή, έστω, από κάποια οργανωμένη παραλία, να μην τον χαρακτηρίσουν λιποτάκτη που δε ζει στην Ελλάδα.

Φιλιά

Ελένη

Υ.Γ. Με λυπεί το γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι κάτω των 90 που εξακολουθούν να διατυπώνουν αυτές τις απόψεις περί λιποταξίας και δε σου κρύβω ότι με παραξενεύει λίγο που τους βλέπω και στο δικό σου μπλογκ. Θα περίμενα μάλλον περισσότερη κριτική σκέψη και αντίληψη των συνθηκών και των προοπτικών σε μια χώρα που οι αμετανόητοι δολοφόνοι μικρών παιδιών κυκλοφορούν ελεύθεροι. Ίσως αργότερα.

(Φίλη Ελένη, για τον θάνατο ισχύει αυτό που έγραψε ο Επίκουρος. Δηλαδή, ότι δεν πρέπει να μας απασχολεί γιατί, όταν είναι αυτός, δεν είμαστε εμείς, και όταν είμαστε εμείς δεν είναι αυτός. Βέβαια, ο Επίκουρος μιλάει για τον δικό μας θάνατο, όχι για τον θάνατο αυτών που αγαπάμε. Αυτό το «ποτέ πια» είναι αφόρητο και το έχει περιγράψει μοναδικά ο Νίκος Καζαντζάκης στον Βίο και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, όταν περιγράφει αυτό που νιώθει όταν μαθαίνει πως ο Ζορμπάς πέθανε. Υπάρχει και το πένθος στη ζωή. Ελένη, μη σου κάνει εντύπωση που διαβάζεις σχόλια για τους λιποτάκτες και ανάμεσα στους αναγνώστες του μπλογκ. Βέβαια, δεν τα διαβάζεις στο μπλογκ μου. Τα διαβάζεις στα σχόλια της σελίδας μου στο Facebook. Αυτό είναι άλλο πράγμα. Εγώ είμαι μπλόγκερ, δεν είμαι σταρ του Facebook. Το Facebook το έχω μόνο για την δουλειά μου, σαν εργαλείο. Δεν υπήρχε περίπτωση να ήμουν στο Facebook, αν δεν είχε να κάνει με τη δουλειά μου. Το Facebook είναι ένα σιχαμερό πράγμα, όπου ο κάθε καθυστερημένος, ο κάθε αργόσχολος, ο κάθε μοναξιασμένος, ο κάθε ακυρωμένος, η κάθε θείτσα, η κάθε θεούσα και ο κάθε παπάρας θέλει να πει την παπαριά του στη δική σου σελίδα. Πολλοί δεν διαβάζουν καν τα κείμενα. Σχολιάζουν μόνο από τον τίτλο. Θα ήθελα πάρα πολύ να απενεργοποιήσω τα σχόλια στο Facebook -έχω κουραστεί να διαβάζω ανοησίες ανθρώπων που δεν έχω ενοχλήσει ποτέ στη ζωή μου- αλλά έχω σελίδα και δεν υπάρχει τέτοια επιλογή από το Facebook. Πάντως, μπορεί να έχω 81 χιλιάδες followers αλλά οι μπλοκαρισμένοι πρέπει να είναι πάνω από 300 χιλιάδες. Σοβαρά μιλάω. Κάνω ό,τι μπορώ, μπλοκάροντας αβέρτα. Αλλά είναι ατελείωτοι οι ηλίθιοι. Αξίζει να δεις τις σελίδες αυτών των ανθρώπων. Τις κοιτάω μερικές φορές, πριν τους μπλοκάρω. Σημαίες, σταυροί, εικόνες, Παναγιές, προφητείες. Τους καημένους. Να είσαι καλά, Ελένη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.