Εκλογαί

Μεγάλη ημέρα σήμερα, Πιτσιρίκο μου, το κορμί μου δεν μπορεί να ηρεμήσει από την αγωνία ενόψει της αυριανής αλλαγής, η οποία, αν είναι όπως το έχω στο μυαλό μου, θα είναι δραματικά προς το καλύτερο.

Θα πάω να επεκτείνω την μνήμη του υπολογιστή μου, Πιτσιρίκο, και το πρόγραμμα μουσικής παραγωγής που έχω θα δουλεύει αβίαστα πλέον αντί να χρειάζεται επανεκκίνηση κάθε μισή ώρα.

Α, συγγνώμη, εσύ μάλλον θα πίστεψες πως με έχει φάει η αγωνία για το αποτέλεσμα των εκλογών. Ή μάλλον δεν θα το πίστεψες, γιατί με ξέρεις πλέον καλύτερα και από την μάνα που με γέννησε.

Τι να πει κανείς εδώ πέρα πλέον; Μην ρίχνετε άκυρο, μην απέχετε! Μα κάθε ψήφος είναι άκυρη γιατί ακυρώνεται εκ του αποτελέσματος; Νομίζω το βλέπουν όλοι. Δεν απέχουμε από τις δομές της εξουσίας, το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο, ώστε να μας απέχουν οι άλλοι.

Πιο καλό παράδειγμα από το δημοψήφισμα δεν υπάρχει, απευθείας εντολή και στην π@πάρα τους την έγραψαν. Ευτυχώς, έριχνα βουτιές στο Κουφονήσι εκείνη την ημέρα και δεν έκλαψα τον χρόνο μου.

Μπαίνει πριν λίγες ημέρες η γυναίκα μου φωνάζοντας μια ακατάληπτη λέξη «valeskaj valeskaj». Προσπαθώ να καταλάβω τι σκατά σημαίνει valeskaj, Σκέφτομαι, κάτι Σλάβους ασθενείς βλέπει τελευταία, ταλέντο στις γλώσσες έχει, ρε λες να έμαθε κιόλας ρώσικα το τσακάλι;

«Έχει τον Τσίπρα στο Σκάι» μου λέει, «βάλε Σκάι»!

Γ@μώ το φελέκι μου, σκέφτομαι εγώ. Τηλεόραση δεν έχω, κοντεύω 15 χρόνια τώρα, πού να μου πάει το μυαλό στο Σκάι; Πήγε στον Τολστόι.

Με τα πολλά, φορτώνω τη σελίδα του Σκάι στον υπολογιστή και σκάει (καλό ε;) η φάτσα του μεγάλου τιμονιέρη και των μικρών τσάτσων που τρώγονται επί της οθόνης.

Γουστάρω Αλέξη φυσικά, υπεροψία και επιθετικότητα συγκεκαλυμμένες με το κλασσικό νεοελληνικό στυλάκι του «ελάτε τώρα που θα μας πείτε εσείς». Συγκρίνοντας βέβαια την εικόνα που είχα εγώ με την εικόνα κάποιου άλλου σε μια συζήτηση, μου φαίνεται πως την εικόνα αυτή την είχα μόνο εγώ.

Έχω μάλλον ξεσυνηθίσει τον ελληνικό τρόπο και βλέπω τα πράγματα διαφορετικά, δεν εξηγείται αλλιώς.

Τέλος πάντων, δεν άκουσα κάτι έξυπνο, κάτι ελπιδοφόρο. Είδα έναν άνθρωπο να επικαλείται αφέλεια και απειρία, για να δικαιολογήσει τις αποτυχίες και ασυνέπειές του.

Λες και τους έκαναν κυβέρνηση σαν να τους έδωσαν το βιντεοπαιχνίδι να παίξουν και αυτοί λίγο, να δουν μπας και τα καταφέρνουν. Ε, ξέρεις, πρώτη φορά έπαιξα, δεν με άφηνε και ο Γιάνης να συγκεντρωθώ και μου έλεγε να πατάω συνέχεια το κόκκινο κουμπάκι, ενώ ήθελε το μπλε τελικά.

Το μπλε το πάταγαν και οι άλλοι, δεν χρειαζόταν τόσο ντράβαλο ρε παιδιά.

Εν συντομία, είπε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε τα αριστερά παπαρολογήματα και να υποκύψουμε στα κέντρα εξουσίας. Δεν υπάρχει άλλη λύση, ούτε τρίτος ούτε δεύτερος δρόμος.

Έεεεεεεελα! Σοβαρά; Δεν με ρώταγες να σου το πω από πριν;

Εν τω μεταξύ, η γυναίκα μου τους έχει πάρει πολύ σοβαρά τελευταία. Όχι τα πρόσωπα, την διαδικασία. Μπαίνω στο αυτοκίνητο κάθε δεύτερη ημέρα που πάω στο ιατρείο και -αντί για μουσική- παίζει κάποιον σταθμό το ραδιόφωνο.

Μερικές φορές το σβήνω, άλλες το αλλάζω κατευθείαν σε μουσική. Μια μέρα όμως το άφησα. Ακολουθεί ένας μονόλογος που θα προσπαθήσω να τον αποδώσω όσο πιο πιστά μπορώ μιας και πέρασαν και κάποιες ημέρες:

«… θα παρουσιάσω σαν υποψήφιος του κινήματος (δεν ξέρω ποιος είναι και για ποιο κίνημα μιλάει) την μεγάλη αυτή γυναίκα, την υπέροχη αυτή προσωπικότητα, την μοναδική αυτή νομικό, την καλύτερη στην Ελλάδα νομικό, την κυρία Κωνσταντοπούλου.»

Η χροιά της φωνής του ομιλητή είναι κάτι μεταξύ του «έχω πάρει ecstasy και τρεις γραμμές κόκα» και «έχουν το πιστόλι στον κρόταφο του παιδιού μου, σας παρακαλώ, κάντε κάτι».

Μ@λάκα μου λέω, τα πράγματα εδώ έχουν πάρει περίεργη τροπή.

Να μην τα πολυλογώ, έφτασα στο ιατρείο, ενώ ο τύπος έλεγε πώς θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την πληρωμή του χρέους αν είχαμε γυρίσει την πλάτη στο χρυσό μοσχάρι και είχαμε πιστέψει στον ένα και μοναδικό θεό.

Εδώ περιμένατε χιουμοράκι με το μοσχάρι ε; Να πω την Κωνσταντοπούλου μοσχάρι ε; Mindfulness ρε κουφάλες, έχω γίνει ζεν. Θα πείτε πως τους δημοσιογράφους τους χαρακτήρισα μικρούς τσάτσους όμως.

Μα αυτό είναι επάγγελμα, πληρώνεσαι για να είσαι τσάτσος. Δεν είναι χαρακτηρισμός.

Ζητώ συγγνώμη για το «μικρούς».

Δεν άκουσα τη συνέχεια λοιπόν, και παρότι συμφωνώ πως σίγουρα κάτι άλλο θα μπορούσε να έχει δοκιμαστεί, δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν ικανοί αυτοί οι άνθρωποι να το φέρουν εις πέρας.

Φαντάσου να γράψει καμιά ημέρα ένας ασθενής μου στο μπλογκ, και να με περιγράφει σαν «αυτόν τον μεγάλο κύριο, τον υπέροχο άνθρωπο, τον καλύτερο ψυχίατρο της Ευρώπης και λίγα λέω, τον υπέρτατο γνώστη της αλήθειας και μύστη του διαλογισμού και του δρόμου προς τη λύτρωση».

Κατ’ αρχάς, θα έπρεπε να του έχω πάρει περισσότερα λεφτά, δεν το συζητάω. Τόσο θαυμασμό για μόνο -ξέρετε εσείς, οι συνδρομητές, πόσο- την επίσκεψη; Γιατί; Χαραμίζομαι.

Πέρα από τα αστεία, καλό πράγμα να σε αγαπάνε και να σε εκτιμούν. Οι συνεργάτες σου, οι φίλοι σου, οι ασθενείς σου, όσοι σε ξέρουν γενικά. Όταν όμως κατέχεις θέση εξουσίας, η ανοιχτή εκδήλωση θαυμασμού με την κολακεία απέχουν μια ανάσα και πρέπει να προσέχεις.

Για να μην τα πολυλογώ, θέλω Κούλη δαγκωτό. Θέλω δωράκι για τη γιορτή του γιατί έτσι πρέπει. Θέλω Κούλη αυτοδύναμο για να μην υπάρχουν δικαιολογίες.

Άσε που υπάρχουν-δεν υπάρχουν, η πορεία είναι χαραγμένη και απλά περιμένουμε να δούμε πού θα καταλήξει.

Όλα καλά θα πάνε, την υγειά μας να έχουμε.

Την αγάπη μου από την Ρόδο

Βασίλης

Υ.Γ. Δεν θα ξαναπώ για τα καταπληκτικά κείμενα/ηχητικά όλων έναν προς έναν, αλλά για την Μπέμπα μια υπόκλιση τόσο βαθιά που μου φεύγουν οι σπόνδυλοι. Μεγάλη κυρία, υπέροχη γυναίκα κλπ κλπ…

(Φίλε Βασίλη, κατάλαβα πως γίνονται εκλογές τώρα που επέστρεψα στην Αθήνα. Στο νησί δυσκολευόμουν να το συνειδητοποιήσω. Βασίλη, αυτό που ξέρω είναι πως θα ανέβει πολύ η δουλειά σου τους επόμενους μήνες. Θα πέφτουν οι συνεδρίες βροχή. Είναι προφανές πως οι Έλληνες είναι τίγκα στα ψυχολογικά και χρειάζονται έναν καλό ψυχίατρο. Εσένα δηλαδή. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και καλές βουτιές.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.