Εξάρχεια-Φιλοπάππου, δύο φόνοι δρόμος

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
δεν μου είναι τόσο εύκολο, όσο είναι για σένα, να βάλω στη σειρά πέντε σκέψεις πάνω σε δύο αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης, ιδίως όταν αυτή η προσπάθεια γίνεται κάτω από καθεστώς αγανάκτησης… Θέλω, όμως, να το επιχειρήσω.

Από τη μια, έχουμε ένα ζευγάρι αστυνομικών σε υπηρεσία στα Εξάρχεια. Ο ένας πυροβολεί και ένα παιδί 15 ετών πέφτει νεκρό από τη σφαίρα του.

Από την άλλη, έχουμε μια συμμορία τριών νεαρών (ο ένας ανήλικος) που διαπράττουν ληστεία στου Φιλοπάππου. Πάνω στη συμπλοκή, το θύμα –ένας νέος 25 ετών- σπρώχνεται και πέφτει από τα 4 μέτρα και σκοτώνεται.

Δύο ανθρωποκτονίες, δύο θύματα, δύο θύτες. Ή μήπως όχι;

Στο έγκλημα στα Εξάρχεια, οι δύο συλληφθέντες διαχωρίζονται εξαρχής σε «φυσικό αυτουργό» και «συνεργό».

Η δικαιοσύνη –λογικά– διαχωρίζει τους δύο κατηγορουμένους και τις ποινές τους. 13 χρόνια για τον φυσικό αυτουργό για «ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο», απαλλαγή από τις κατηγορίες για τον συνεργό, είναι η απόφαση του Εφετείου.

Αναγνωρίζεται στον δολοφόνο το ελαφρυντικό του «πρότερου σύννομου βίου» και, έχοντας εκτίσει τα 11 χρόνια, αποφυλακίζεται άμεσα.

Στο έγκλημα στου Φιλοπάππου και οι τρεις συλληφθέντες καταδικάζονται για «ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση».

Οι ποινές που τους επιβάλλονται είναι οι ανώτερες προβλεπόμενες: ισόβια για τους ενήλικες, δεκαετής κάθειρξη για τον –τότε– 17χρονο.

Η υπεράσπιση δεν ζητά από το δικαστήριο να αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό στους κατηγορουμένους.

Και οι τρεις καταδικάζονται ως φυσικοί αυτουργοί του φόνου.

Σαν να έσπρωχναν όλοι μαζί, ταυτόχρονα, τον άτυχο νέο στο γκρεμό. (Άραγε, όταν η ελληνική δικαιοσύνη αναγνωρίσει τη Χρυσή Αυγή ως συμμορία, θα καταδικαστούν όλα τα μέλη της για τις δολοφονίες που έγιναν εξ’ ονόματός της; Έστω, οι παριστάμενοι στους φόνους;)

Ο δολοφόνος των Εξαρχείων, ενώ αρχικά αρνήθηκε να «ζητήσει συγγνώμη από έναν δεκαπεντάχρονο», στη συνέχεια -προφανώς καθ’υπόδειξη των συνηγόρων του- ψέλλισε κάποια λόγια μεταμέλειας.

Οι δολοφόνοι του Φιλοπάππου αρνήθηκαν ότι είχαν την πρόθεση να σκοτώσουν -ήθελαν μόνο να ληστέψουν- και από την πρώτη στιγμή ζήτησαν συγγνώμη για την πράξη τους.

Ο δολοφόνος των Εξαρχείων ήταν αστυνομικός. De facto άνθρωπος του Νόμου! Είχε την τύχη να έχει για θύμα έναν «σεσημασμένο» αντιεξουσιαστή και για υπεράσπιση έναν «σεσημασμένο» μεγαλοδικηγόρο.

Οι δύο Πακιστανοί και ο ένας Ιρακινός δεν είχαν την τύχη να έχουν «πρότερο σύννομο βίο».

Ναι, ο «πρότερος σύννομος βίος» είναι και θέμα τύχης, εκτός από ζήτημα επιλογών. Οι τρεις ληστές γεννήθηκαν σε μέρη από τα οποία αναγκάστηκαν να φύγουν προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

Η επιβίωση μέσω της παραβατικότητας είναι συχνά μονόδρομος, σε μια κοινωνία που δεν έχει τους τρόπους -ή την πρόθεση- να εντάξει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες εντός του ιστού της.

Οι τρεις ληστές ήταν σεσημασμένοι κακοποιοί, ενώ το να είσαι αστυνομικός στην Ελλάδα αποτελεί –ως γνωστόν – από μόνο του εγγύηση σύννομης διαβίωσης.

Έχεις γράψει τόσες και τόσες φορές για το πρόβλημα έλλειψης δικαιοσύνης στην Ελλάδα.

Οι δικαστικές αποφάσεις των τελευταίων ημερών απλώς σε επιβεβαιώνουν για ακόμη μια φορά.

Επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η δικαιοσύνη όχι μόνο δεν είναι τυφλή, αλλά βλέπει τον κόσμο πίσω από τα ταξικά γυαλιά της, ακουμπώντας άλλα σταθμά στο ζυγό της όταν πρόκειται να κρίνει έναν Έλληνα (πρώην) αστυνομικό και άλλα όταν κρίνει έναν Πακιστανό ληστή.

Είναι τόσα ακόμη που θα μπορούσε να πει κανείς για τη μοίρα των ανθρώπων που έρχονται αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, χωρίς να έχουν τα οικονομικά μέσα να υπερασπιστούν επαρκώς τους εαυτούς τους.

Άλλα τόσα που θα μπορούσαμε να πούμε για το νόημα των ποινών και την έννοια του σωφρονισμού.

Και άλλα τόσα για το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”, που τόσο συχνά πληγώνεται από τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.

Ελπίζω τα παιδιά των παιδιών μας (γιατί για τα παιδιά μας το αποκλείω…) να αξιωθούν να ζήσουν σε έναν κόσμο πιο δίκαιο.

Καλά μπάνια,

Λευτέρης

(Αγαπητέ Λευτέρη, μια χαρά τα έγραψες. Μόνο που δεν έχει κανένα νόημα. Οι Έλληνες δεν θέλουν να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Από την αρχή της χρεοκοπίας της χώρας, το 2010, πιάστηκε το χέρι μου να γράφω πως μπορούμε να ζήσουμε με λιγότερα αλλά χωρίς Δικαιοσύνη είμαστε τελειωμένοι και δεν έχουμε καμία ελπίδα. Είναι 2019. Κοίτα γύρω σου, από κυβέρνηση μέχρι κοινωνία. Είναι προφανές πως οι Έλληνες δεν θέλουν να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Όχι μόνο δεν θέλουν να αποδοθεί Δικαιοσύνη αλλά επιβραβεύουν απατεώνες και εγκληματίες. Γι’ αυτό δεν θα μείνει αξιοπρεπής άνθρωπος στην Ελλάδα. Και δεν καταλαβαίνουμε πως υποθέσεις όπως αυτή του Κορκονέα, φωνάζουν στους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό “Μην επιστρέψετε! Μείνετε εκεί να σωθείτε!”. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.