Η Ελλάδα πεθαίνει όπως έζησε: εγκεφαλικά νεκρή

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Σε μια σπάνια εκλογική αναμέτρηση, χωρίς προεκλογική περίοδο, όπου ό,τι και αν ψηφίσεις κληρώνει Ιζνογκούντ -γιατί η Ελλάδα αν έχει κάπου πλεόνασμα είναι σε χάπατα-, ο Κυριάκος κατάφερε, μετά από 26 ολόκληρα χρόνια μετά τον πατέρα του, να γίνει και εκείνος χαλίφης στο προτεκτοράτο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να γίνει ο δεύτερος πόλος που τόσο ήθελε, ενώ το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ θα βολευτεί με την τρίτη θέση που οδηγεί στο Champions League.

Με το ζόρι, σχετικά, θα μπουν στην Βουλή -αν όχι και οι δυο σίγουρα ο ένας, γιατί δεν νοείται λούμπεν κοινωνία χωρίς φασίστες -η Ελληνική Λύση και η Χρυσή Αυγή που θα λειτουργήσουν ως την αναγκαία προειδοποίηση για όσους ζούμε στο εξωτερικό: «μακριά από την Ελλάδα και τους Έλληνες»-, ενώ θα περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους στην μακρά λίστα αυτόκλητων σωτήρων που κρατάει στα χέρια του ο σοφός ελληνικός λαός, την bucket list του, που είναι επίσης γνωστή ως «οι 10 που πρέπει να ψηφίσω για να καταστρέψω τη χώρα πριν πεθάνω».

Όχι πως έχει και κάποια σημασία ποιος θα κάνει πως κυβερνάει στην υποθηκευμένη Ελλάδα, αλλά το ωραίο με το μέλλον είναι πως είναι αβέβαιο· οπότε, όταν δεν είναι, βάλτε μαγιό και κολυμπήστε όσο πιο μακριά μπορείτε, μάλλον έρχεται τσουνάμι.

Πώς μ’ αρέσει να ξύνω πληγές, οπότε συνεχίζω.

Το μόνο ευχάριστο με την απόλυτη αποβλάκωση των Ελλήνων -που θα συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και τα επόμενα χρόνια- είναι πως το ΚΚΕ θα βρίσκεται και πάλι εκεί για να αποτρέψει τυχόν ξεπούλημα της χώρας, οπότε υπάρχει ελπίδα (sic).

Για τη ΜέΡΑ25 και όποιον άλλον τυχόν μπει δεν θέλω να πω κάτι, επειδή το να κάνεις πολιτική ανάλυση σε μια χώρα που οι πολιτικές έχουν ήδη δρομολογηθεί, είναι σαν να κάνεις αστυνομικό ρεπορτάζ· δηλαδή, ένα σωρό βλακείες που κάλλιστα συνοψίζονται σε μια πρόταση.

Όπως, επίσης, δεν χρειάζεται να πω τίποτα για την αποχή, αν και υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που πιστεύουν πως σε μια διαλυμένη χώρα οι εκλογές έχουν νόημα και πως χρειάζεται επαναστατική ψήφος και πως η αποχή ευνοεί τους ισχυρούς· οι οποίοι, βέβαια, μας έχουν περάσει πριονοκορδέλα με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί οργανώθηκαν προ πολλού, ενώ εμείς ακόμα συζητάμε τι και πώς και πού και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Πάντως, επί 4 χρόνια με ΣΥΡΙΖΑ -μην πω 9 χρόνια χρεοκοπημένη και χαλάσω το νέο αφήγημα-, μούγκα στη στρούγκα η ελληνική κοινωνία -και λαλίστατη στα άσχετα θέματα-, οπότε για ποια επαναστατική ψήφο και για ποια ανατροπή μιλάμε;

Και στο δημοψήφισμα που υπήρξε συμμετοχή και η επιθυμητή αντίδραση, εκεί τι έγινε;

Το μόνο που βλέπω είναι μια ζωή δικαιολογίες, σχεδόν καθολική απραξία και ο καθένας τη βολή του, με αποτέλεσμα μια ολόκληρη κοινωνία στη λήθη.

Where there is a will, there is a way.

Οπότε, ξέρουμε σήμερα τι είναι αυτό που λείπει στην ελληνική κοινωνία και γιατί δεν αλλάζει.

Η ελληνική κοινωνία δεν θέλει. Τελεία.

Γιατί, 9 ολόκληρα χρόνια μετά την χρεοκοπία, έχει καταντήσει γραφικό που υπάρχουν ακόμα Έλληνες εκεί έξω που πιστεύουν σε θαύματα, ψηφίζοντας καθάρματα.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι αυτά που έρχονται, καθώς ουσιαστικά ο Κούλης -με πρόσχημα την καταστροφική τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ- ετοιμάζεται να φορέσει στους Έλληνες μερικά ωραία αναμνηστικά μέτρα, που έχουν προαποφασιστεί από χρόνια μέσα από 3 ολόκληρα Μνημόνια· άλλο που οι Έλληνες έχουν γίνει μανούλες να προσποιούνται τους αόμματους και τους ανήξερους.

Λογικά, το νέο πάρτι θα ξεκινήσει με την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και θα προχωρήσει με την Υγεία, το μητρικό γάλα και μπορεί να είμαστε τυχεροί και να τα μάθουμε στο Eurogroup της επομένης των εκλογών (8/7), όπου θα πέσουν κεφάλια γιατί ο στόχος του 3,5% είναι λιγουλάκι απίθανος· αλλιώς, μετά τα μπάνια του λαού οι τυροκαυτερές.

Η περαιτέρω ισοπέδωση της χώρας θα εξαρτηθεί από την όποια θέληση των δανειστών να μην κάνουν πίσω στα μέτρα για το 2020, που και η Νέα Δημοκρατία ψήφισε -άρα θα τα εφαρμόσει κατά γράμμα- οπότε οι Έλληνες συνεχίζουν να με εκπλήσσουν πόσο επίμονα βόδια είναι.

Τουλάχιστον, τώρα θα έρθει η ανάπτυξη.

Ανάπτυξη με τον πληθυσμό να εγκαταλείπει τη χώρα, με τους πολίτες να γεννάνε χρέη αντί για παιδιά, με διαλυμένες υποδομές, με τους δανειστές να παίζουν τένις με τα μπαλάκια μας και το χρέος μέχρι το Άλφα του Κενταύρου και όλα αυτά σε μια Μεσόγειο που καίγεται· ε, ρε μ@λάκες, μόνο στην Ελλάδα τέτοιος σουρεαλισμός.

Όμως, ακόμα και με φιλελεύθερα οικονομικά, ακόμα και αν έρθουν επενδύσεις και βρέξει χρήματα -ας πούμε πως και η ανάπτυξη θα λύσει όλα τα προβλήματα- υπάρχει και ένας πεινασμένος δεινόσαυρος μέσα στο δωμάτιο.

Τι θα γίνει το 2032 που θα πρέπει να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε το χρέος;

Τι ποιο χρέος;

Μιλάω για τα περίπου 300 δισεκατομμύρια που δανειστήκαμε για να αποπληρώσουμε τα περίπου άλλα τόσα δισεκατομμύρια που χρωστούσαμε.

Τα 3 μνημόνια ήταν 3 νέες δανειακές συμβάσεις.

Δηλαδή, η Ελλάδα έλυσε το πρόβλημα του δανεισμού, δανειζόμενη χρήματα, υπέροχο;

Ως αποτέλεσμα, χρωστάμε σήμερα σχεδόν 2 φορές το σημερινό μας ΑΕΠ, ήτοι 355 δισεκατομμύρια ευρώ, χώρια το ιδιωτικό χρέος.

Γενικά, όλα όσα θα συμβούν τα επόμενα 4 και 4 και 4 χρόνια θα εξαρτηθούν από τη θέληση των δανειστών να αναβάλλουν ή όχι κάποια αυστηρά χρονοδιαγράμματα, έτσι ώστε η Ελλάδα να στέκεται ακόμα το 2032, όταν και τελειώνει η περίοδος «χάριτος» του χρέους· αυτά τα αβάσταχτα τελευταία χρόνια και τα επόμενα 13 είναι τα «εύκολα», μετά να δείτε ανήφορους.

Αλλά δεν έχει σημασία, καθώς αυτά αφορούν υπεύθυνους πολίτες και όχι τους Έλληνες που πάντα ψάχνουν κάποιον να του αναθέσουν.

Αν κάποιος μου έλεγε πριν 9 χρόνια όσα θα συνέβαιναν σε όλο αυτό το διάστημα μέχρι σήμερα, το πιθανότερο ήταν πως θα μου έπεφτε το σαγόνι από το γέλιο.

Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα χρωστάμε, κομπανιέρο.

Οι πολίτες έχουν κρύψει το χρέος κάτω από το χαλί των συζητήσεων και κάνουν πως δεν το βλέπουν, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο της εξουσίας σε μπουρδολόγους και σε γελοίους γυμνοσάλιαγκες που πουλάνε αναψυκτικά με την εικόνα του Ιησού.

Οπότε, καλή χώνεψη.

Άλλωστε, το μόνο που κρατάει την χώρα -στον ορό- είναι η φαρσοκωμωδία που αποκαλούμε «τουρισμό», αν και με τους Έλληνες τουρίστες στην ίδια τους την χώρα, παίζει και να μην τελειώσει ποτέ το έργο.

Τώρα πια, λυπάμαι μόνο για εκείνους που αναγκάζονται να τρώνε στη μάπα τις επιλογές των άλλων.

Και για εκείνους που χάνονται στον άπατο βούρκο της ελληνικής κοινωνίας, πολλές φορές χωρίς να φταίνε.

Ακόμα περισσότερο για τον Ζακ, τον Περικλή, την Ηριάννα, τον Τάσο, τον Παύλο και τους χιλιάδες αυτόχειρες της «κρίσης» -μεταξύ άλλων- που υπέφεραν ή χάθηκαν για το τίποτα.

Ο Παύλος συγκεκριμένα σκοτώθηκε γιατί χιλιάδες βλαμμένοι αποφάσισαν να κάνουν «επανάσταση» αγκαζέ με τους νεοναζί και τους κατσίφες επιζητώντας πογκρόμ, πολιτικές δολοφονίες και νεοχιτλερική νεολαία· επιτρέποντας στα πιο σκοτεινά κομμάτια της κατασκότεινης ελληνικής κοινωνίας να αναδυθούν από τα λαγούμια τους.

Από εκεί και πέρα, οι Έλληνες, αντί να απαιτήσουν μαζικά δικαιοσύνη, κατάφεραν μετά από τόσα χρόνια να το κάνουν εγκληματικά δύσκολο να υπάρξει και ποτέ (δικαιοσύνη), καθώς όλοι οι ένοχοι και οι υπαίτιοι της χρεοκοπίας βρίσκονται κανονικά στις θέσεις τους και τα σίδερα της φυλακής είναι για τις καθαρίστριες και τους καστανάδες.

Άλλωστε, σε αυτή τη χώρα είσαι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίον, εκτός αν έχεις φάει δημόσιο χρήμα, αν έχεις εξαπατήσει τον ελληνικό λαό και αν έχεις μπάρμπα από την Κορώνη.

Κατάφερε να επιβεβαιωθεί και ο Αγγελόπουλος, που έδωσε στον Βέγγο τον εκπληκτικότερο μονόλογο της ζωής του, καθώς η Ελλάδα -που κατά τ’ άλλα ποτέ δεν πεθαίνει- πεθαίνει και μάλιστα πεθαίνει αργά -απλά χωρίς αγωνία και χωρίς θόρυβο.

Ίσως ούτε καν με ένα κλαψούρισμα.

Τελικά, η Ελλάδα πεθαίνει όπως έζησε: εγκεφαλικά νεκρή.

Και έτσι περνάμε από το βλέμμα του Οδυσσέα στο ακατοίκητο βλέμμα του Κούλη και άρχισα ήδη να χασμουριέμαι, γιατί ξέρω ή τέλος πάντων υποπτεύομαι τη συνέχεια.

Ειλικρινά, είναι τόσο δύσκολο να την προβλέψει κανείς;

Πάντως, παρακολουθώντας τη σειρά για το Τσέρνομπιλ, σκέφτηκα και ένα θετικό της υπόθεσης, το οποίο είναι ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν διαθέτουμε πυρηνικό αντιδραστήρα, γιατί θα παίρναμε και άλλους παρέα μας εκεί που οδεύουμε· ε, δεν μας φταίνε σε τίποτα οι άλλοι λαοί, μόνοι μας τα βγάλαμε τα μάτια μας.

Οπότε τώρα, Έλληνες, μπορείτε να πάτε να κυβερνηθείτε για άλλη μια φορά· συγγνώμη, αλλά δεν κρατήθηκα.

Και όταν έρθει η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός, ξέρετε εσείς ποιον εννοώ, να κάνετε τις πάπιες.

Ζήτα και θα λάβεις, έτσι;

Ε, αυτά ζητήσατε, αυτά θα λάβετε.

Να, που στο τέλος στην Ελλάδα θα μείνει μια βραχονησίδα, ένας παπάς και ένας νεοδημοκράτης.

Ειλικρινά, ελπίζω να μην φτάνουν αυτά να την φτιάξουμε από την αρχή.

Έχει και η Ιστορία τα όρια της.

Το κακό είναι πως το εθνικό μας προϊόν, η ρημάδα η βλακεία, δεν έχει.

Αλλά μην χολοσκάμε, ο χαμένος άλλωστε τα παίρνει όλα, ειδικά αν είναι γεννημένος νικητής.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, αυτό το κείμενο είχα ανάγκη να διαβάσω πριν τις εκλογές. Και θέλω να σου πω πως το διάστημα που δεν έγραφες και το μυαλό μου έκανε κακές σκέψεις για το τι μπορεί να σου έχει συμβεί, σκεφτόμουν και εγωιστικά γιατί τα κείμενά σου -και άλλων φίλων- με κάνουν να νιώθω λιγότερη μοναξιά ανάμεσα στην πηχτή ηλιθιότητα που μας περιβάλλει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.