Η Λούλα

Πιτσιρίκο, το βίντεο με τον ξιφία-ζαργάνα που κακοποιήθηκε μέχρι θανάτου δεν το είδα. Ήξερα πως δεν θα το άντεχα.

Μα η αλιεία τους επιτρέπεται αυτή την εποχή, είπαν κάποιοι. Άλλο αλιεία, άλλο αλητεία.

Συνειρμικά, σκέφτηκα την ιστορία της Λούλας. Η Λούλα είναι μια ασπρόμαυρη γάτα με ένα μάτι. Βέβαια, αρχικά νόμιζα ότι είναι γκρι με μαύρη γιατί ζούσε από τα σκουπίδια και είχε πάρει χρωματάκι ασορτί.

Την έβλεπα περαστική απ την αυλή μας -θα ‘ναι τρία χρόνια- και κάποια μέρα τη συνάντησα στα σκουπίδια της, ένα τετράγωνο πιο κάτω.

Της μίλησα -όπως λέει και μια φίλη μου το θεώρησα αγένεια να μην της μιλήσω- και την άλλη μέρα, ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα της αυλής, την είδα να με περιμένει απ έξω. Μαζί με τα πέντε γατάκια της, μου τα ‘χε φέρει δωράκι.

Μέσα σε μια μέρα η Λούλα ξαναβρήκε το χρώμα της, μέσα σε λίγες ακόμα έβαλε και λίγο κρεατάκι πάνω της. Απ’ ό,τι κατάλαβα, προηγουμένως έτρωγε σκουπίδια και θήλαζε τα μωρά.

Τώρα υπήρχε φαγητό για όλους, υπήρχε κι ελπίδα, οπότε υπήρχε χρόνος και διάθεση για την ατομική της υγιεινή.

Όταν το πήγα το μικρό μου για στείρωση, λίγες μέρες μετά, η κτηνίατρος μου είπε ότι εκτός από το ότι ήταν τυφλή στο ένα μάτι, από την καλοψυχιά κάποιου ανθρώπου διέθετε κι ένα βλήμα από αεροβόλο σφηνωμένο στο μεσεντέριο.

Από καθαρή τύχη είχε επιβιώσει.

Μου είπε επίσης ότι ήταν απ τις πιο γλυκιές και ταπεινές γατούλες που είχε συναντήσει.

Αφού εκπαίδευσε απίθανα τα μικρά της σε όλα τα κόλπα και τις γατίσιες δεξιότητες και ήταν ετοιμοπόλεμες γατούλες πια, η Λούλα έκρινε ότι έπρεπε ν’ αφήσει την αυλή μας κληρονομιά στους απογόνους της και να μετακομίσει αλλού.

Κάπου στα μέσα του φθινοπώρου λοιπόν, πήγε σ’ ένα σπίτι στο πλαϊνό δρομάκι και εγκαταστάθηκε εκεί. Ένα τοιχάκι μας χώριζε.

Κάθε φορά που περνούσα, την έβλεπα έξω απ’ την πόρτα του ισόγειου σπιτιού ακίνητη, φρουρό.

Η κυρία που έμενε εκεί μου έλεγε ότι τους είχε εντυπωσιάσει με τη νοημοσύνη της.

Ήταν μόνιμα εκεί, στο χαλάκι ή σε μια καρέκλα δίπλα στην είσοδο. Έφευγε μόνο για να πάει στο χωραφάκι απέναντι για τις ανάγκες της. Και πάλι πίσω.

Η οικογένεια είχε έναν γιό που θα έδινε πανελλήνιες εκείνο τον Ιούνιο. Η Λούλα του είχε ιδιαίτερη αγάπη. Κι εκείνος, κλειστό και συναισθηματικό παιδί, είχε βρει σ’ εκείνη μια ανέλπιστη φίλη. Είχαν έναν ολόδικό τους κώδικα γλυκιάς επικοινωνίας.

Είχε βρει κάπου να αφοσιωθεί η σοφή γατούλα, ή είχε νιώσει την ανάγκη του μικρού για σταγόνες απλής αγάπης σ’ εκείνη τη δύσκολη για κείνον χρονιά; Η κυρία του σπιτιού πίστευε το δεύτερο. Μεταξύ μας, κι εγώ.

Μετά τις πανελλήνιες τα πράγματα στράβωσαν. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έβαλε τη μικρούλα στο μάτι, και μια μέρα, Αύγουστο πια, περνώντας την είδα στη γνωστή της θέση, στην καρέκλα, αλλά με περίεργα στραβοχυμένο μουτράκι. Πλησίασα, ήταν χτυπημένη. Την είχε πετροβολήσει ο καλόκαρδος εκείνος κύριος.

Έπειτα από σύντομες διαβουλεύσεις με την μητέρα του παιδιού, αποφασίσαμε να την πάρω και να την κλείσω στο σπίτι μου για ένα μήνα, ως να φύγει η οικογένεια για την Αθήνα όπου θα μετακόμιζαν όλοι μαζί. Για να μην επιστρέψει και κινδυνέψει.

Έφερα κλουβάκι, δεν έμπαινε. Την πήρα αγκαλιά. Έμεινε στα χέρια μου με εμπιστοσύνη σα ζυμαράκι, μια κυρία, ώσπου να την κουβαλήσω στο ασφαλές μέρος.

Ένα μήνα και κάτι μετά, είπα να την αφήσω να βγει να κάνει το σουλάτσο της, και να επιστρέψει σ’ εμένα, βέβαια. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον τρόμο μέσα στο ένα και μοναδικό της μάτι. Κατάλαβα.

Δεν την πίεσα ποτέ για τίποτα. Ως σήμερα, το μόνο που θέλει είναι μια ασφαλής γωνίτσα, προφυλαγμένη από την σκληρότητα των ανθρώπων.

Μια γειτόνισσα, πρόσφατα, μου είπε ότι μιλάει στο τηλέφωνο καμία φορά μ’ εκείνη την κυρία, που ζει στην Αθήνα πια σ’ ένα διαμέρισμα.

Μετάνιωσαν, λέει, που δεν πήραν μαζί τους το πιστό συντροφάκι.

Καμιά φορά νιώθουμε ότι είχαμε στη ζωή μας κάτι πολύτιμο, αφού το αφήσουμε να φύγει.

Μα η Λούλα είναι ευτυχισμένη.

Σε φιλώ, με την αγάπη μου

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, ευτυχώς που υπάρχουν και τα ζώα. Ευτυχώς. Αποδεικνύονται όλο και πιο πολύτιμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.