Η υψωμένη γροθιά και το πουκάμισο με την αμερικανική σημαία

Αγαπητέ πιτσιρίκο
Στην κρατική τηλεόραση παρακολουθήσαμε-όσοι δεν είχαμε την τύχη να είμαστε εκεί-, ένα εκπληκτικό αφιέρωμα στον τεράστιο δημιουργό της χώρας μας, Μίκη Θεοδωράκη.

Φυσικά, τέτοια αφιερώματα έχουν γίνει πολλά.

Από συναυλίες μέχρι εκπομπές του Σπύρου Παπαδόπουλου και συναφείς.

Και ήταν όλοι εκεί.

Ο Παυλόπουλος και η Βαρδινογιάννη.

Πολιτικοί αρκετοί.

Και εκπρόσωποι των αρχών γενικότερα.

Από την άλλη, εκτός από τον πολύ κόσμο που πήγε για το Μίκη, υπήρχε και πλήθος αξιολογότατων καλλιτεχνών που ερμήνευσαν κάποια από τα καλύτερα έργα του.

Καθώς το απολαμβάνα, συνειδητοποίησα πως ένας τους, την ώρα που τραγουδούσε ένα από τα πλέον δημοφιλή και επαναστατικά τραγούδια του Μίκη, από αυτά που ξεσηκώνουν ακόμη και στην εποχή μας που δεν έχει και ιδιαίτερη σχέση με τις εποχές που γράφονταν όλα αυτά τα αριστουργήματα, φορούσε πουκάμισο μίας γνωστής μάρκας με την αμερικανική σημαία.

Φυσικά, το ενδυματολογικό θέμα δεν έχει σημασία, όμως ο συμβολισμός υπάρχει.

Και με αφορμή αυτό, έκανα κάποιες σκέψεις.

Εντάξει, το καλλιτεχνικό κομμάτι είναι αξεπέραστο.

Όμως, όλα αυτά τα οποία συμβολίζουν και στα οποία παραπέμπουν τα τραγούδια αυτά υπάρχουν στην εποχή μας;

Και σε ποιό βαθμό;

Η απάντηση είναι νομίζω εύκολη.

Υπάρχει σημαντική εκφύλιση και σημαντική απόσταση ανάμεσα στους αγωνιστές εκείνης της εποχής και τους χορτάτους από κάθε άποψη καλλιτέχνες και κοιμώμενους Έλληνες.

Και φυσικά για όσα λέει ο Ηλίας στο τελευταίο του ποστ δε θα ανοίξει μύτη.

Ούτε για τον Κορκονέα, ούτε για την ολοκληρωτική παράδοση της Κύπρου, ούτε για το μοίρασμα του Αιγαίου, ούτε για τίποτα.

Γιατί όπως σου είχα γράψει παλιότερα οι Έλληνες είναι μόνο για «φραπεδάκι τσιπουράκι και στριφτό τσιγαράκι».

Και εννοείται πως σε δικαιώνω απόλυτα πως η «έξοδος» που προτείνεις είναι μονόδρομος.

Πιτσιρίκο, μία φράση σου που την έχεις γράψει πολλές φορές,μάλιστα κάποιες απαντώντας και σε πράγματα που σου έστειλα είναι «Θα κερδίσουμε εκτός κι αν χάσουμε».

Μήπως χάσαμε;

Χάσαμε οριστικά;

Μπορούμε να αντεπιτεθούμε;

Θέλουμε να αντεπιτεθούμε;

Φιλικά

Σόλων

(Αγαπητέ φίλε, χάσαμε. Αλλά, προσωπικά, δεν τραβούσα ποτέ κάνα ζόρι να είμαι με τους νικητές. Άλλωστε, η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση, δεν είναι εθνική, ούτε κρατική. Εγώ ευτυχισμένος θέλω να είμαι, όχι νικητής. Η ευτυχία έχει και άλλους ανθρώπους κοντά σου, η νίκη έχει και ηττημένους. Για να αντεπιτεθούμε, πρέπει να ξέρουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι θέλουμε να πετύχουμε. Επίσης, πριν την αντεπίθεση, απαιτείται συνείδηση. Εγώ ικανοποιημένους τους βλέπω τους περισσότερους. Όσο για τα τραγούδια του Θεοδωράκη, νομίζω πως οι περισσότεροι τα ακούν και τα τραγουδούν, χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε. Και επειδή τα μεγάλα τραγούδια του Θεοδωράκη είναι σε στίχους σπουδαίων ποιητών, να σημειώσω πως ποτέ δεν πήραμε στα σοβαρά τους ποιητές που τα έχουν πει και τα έχουν περιγράψει όλα άψογα. Επίσης, η μουσική και τα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Τσιτσάνη, του Βαμβακάρη και άλλων είναι ένα άλλοθι από το παρελθόν για τη δική μας καλλιτεχνική νέκρα. Επίσης, στο παρελθόν -και όταν γράφονταν τα τραγούδια του Μίκη- δεν ήταν όλοι αγωνιστές. Οι αγωνιστές ήταν ελάχιστοι. Η πλειοψηφία μια χαρά αγαπούσε ακόμα και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Άλλο που μετά τη χούντα, όλοι δήλωναν αγωνιστές. Και κάποιοι βασανιστές της χούντας είχαν βρεθεί ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ. Όλα για το σοσιαλισμό, σύντροφοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.