Κάρμα

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
νομίζω οι περισσότεροι αναγνώστες που σου έστειλαν μηνύματα τις τελευταίες μέρες είχαν μια αγανάκτηση μέσα τους. Το καταλαβαίνω. Αλλά όμως πιστεύω ότι πρέπει να βλέπουμε πάντα την θετική πλευρά των πραγμάτων.

Σαν μόνιμος κάτοικος εξωτερικού πλέον τα τελευταία 4 χρόνια, ίσως έχω την πολυτέλεια πλέον να βλέπω τα θετικά ακόμα και στις πιο αρνητικές καταστάσεις.

Θα έλεγε κάποιος ότι είναι αδιανόητο ο Κούλης και ο Άδωνις να είναι πλέον οι κυβερνήτες ενός «κράτους» (το κράτους σε εισαγωγικά μάλλον).

Όμως, αν το δεις από την θετική πλευρά, τότε αν η έκφραση «το αμερικάνικο όνειρο» σήμαινε κάποτε ότι ο οποιοδήποτε μπορούσε να γίνει «κάποιος», τότε το «ελληνικό όνειρο» θα έπρεπε να θεωρείται το υπέρτατο στάδιο Ρεμ, όχι απλά όνειρο.

Στο ελληνικό όνειρο, ακόμα και οι πιο καθυστερημένοι, μπορούν να εκλεχθούν ώστε να διοικήσουν ένα «κράτος». Θα μπορούσε κάποιος να πει, ναι αλλά κράτος άλλων καθυστερημένων -σε πλειοψηφία-, αλλά δεν έχει και τόση σημασία.

Μετά κάποιοι λένε ότι θα παραγράψουν όλα τους τα χρέη και τα σκάνδαλα και θα κλείσουν όλες τις ανοιχτές τους δικαστικές υποθέσεις.

Ενώ, όταν το λένε αυτό, ακούγεται σαν κάτι άσχημο, θα πρέπει να βλέπουμε την θετική πλευρά. Τα χρέη που θα διαγράψουν, δεν θα διαγραφούν πραγματικά. Θα πληρωθούν κανονικότατα. Απλά, θα τα πληρώσει ο κοσμάκης. Οπότε δεν ισχύει ότι δεν θα πληρωθούν.

Όσο για τα σκάνδαλα, πάλι πρέπει να κοιτάμε την θετική πλευρά. Σε συνάρτηση με το γεγονός ότι ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να γίνει βουλευτής, πρωθυπουργός και να κλέβει δημόσιο χρήμα, θα έπρεπε να λειτουργεί σαν κίνητρο για τον λαουτζίκο να προσπαθήσει να δουλέψει σκληρά για να τα καταφέρει και αυτός στο «ελληνικό όνειρο».

Αφού είπα τα σοβαρά που ήθελα, ας το διακωμωδήσω τώρα λίγο.

Νομίζω ότι κάποιοι από εμάς στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα.

Ξέρω ότι παρ’ όλο που κάνουμε πλάκα και λέμε ότι δεν νοιαζόμαστε, μάλλον νοιαζόμαστε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε και περισσότερο απ’ όλους.

Όμως μετά το χτεσινό, νομίζω ότι κατέβασα το διακόπτη. Θα κάνω αυτό που μου έλεγε τόσα χρόνια ένας φίλος μου (και τα τελευταία χρόνια η γυναίκα μου).

Μου έλεγε ο φίλος μου, «σε αυτό τον κόσμο μόνος έρχεσαι και μόνος σου φεύγεις και επειδή η ζωή είναι μικρή μην παίρνεις το κάρμα των άλλων ανθρώπων επάνω σου».

Η γυναίκα μου, μου λέει καμιά φορά, όταν πάω να μπλεχτώ σε καταστάσεις να βοηθήσω άλλους, «αφού δεν νοιάζονται αυτοί για τον εαυτό τους, γιατί αγχώνεσαι και νοιάζεσαι εσύ;».

Δίκιο δεν έχουν ρε Πιτσιρίκο; Γιατί να νοιαζόμαστε εμείς; Κι εγώ πέρασα ζόρια στη ζωή μου κα τα πέρασα μόνος μου. Στα 30 μου έκανα την πρώτη επέμβαση στην καρδιά για κατάλυση κολπικής μαρμαρυγής. Μετά από 3 χρόνια, έκανα τη δεύτερη επέμβαση.

Όταν έπαθα ξανά επεισόδιο μετά από 5 χρόνια από τη δεύτερη επέμβαση, μου είπε ο γιατρός, «Η καρδιά σου δεν έχει τίποτα. Δεν υπάρχει κανένας παθολογικός λόγος για το πρόβλημά σου και με τις επεμβάσεις που κάνεις απλά αντιμετωπίζουμε το αποτέλεσμα, αλλά όχι την αιτία. Σταμάτα να αγχώνεσαι!».

Κατάλαβες; Και μετά από όλα αυτά, πάλι στεναχώρια και άγχος για μια πατρίδα (μαζί με τον κόσμο) που στην τελική με έδιωξε με κλωτσιές.

Νομίζω όμως πως χτες κατέβηκε ο διακόπτης. Άκουσα το κλικ. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα αγχωθώ ξανά για αυτή τη χώρα, γιατί πλέον δεν με συνδέει τίποτα με αυτή (εκτός από μερικούς ανθρώπους που τους αγαπώ).

Αρκετά μαυρίσαμε το κάρμα μας Πιτσιρίκο. Εγώ από εδώ και πέρα τουρίστας. Να είμαστε καλά.

Φιλιά πολλά από Βερολίνο!

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, ο μόνος τρόπος πια να αντέξει κάποιος την Ελλάδα, είναι να την αντμετωπίζει σαν τουρίστας. Είτε ζει εκτός Ελλάδας, είτε εντός. Το άγχος σκοτώνει. Το λένε όλοι οι γιατροί. Κι όμως, βλέπεις διαρκώς ανθρώπους που φροντίζουν να φορτώνουν τον εαυτό τους με περισσότερα βάρη και περισσότερο άγχος, και μετά να παραπονιούνται σε εσένα. Δεν μπορείς να σώσεις κανέναν σε αυτή τη ζωή. Επίσης, καλό είναι να αποφεύγεις χειριστικούς ανθρώπους, νάρκισσους και ανθρώπους που είναι γεμάτοι περιέργεια για τη ζωή σου. Οπότε, τουρίστες. Εγώ είμαι εντελώς τουρίστας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.