Μια στάλα αγάπης να στάζουμε στο παρόν

Πιτσιρίκο, διάβασα το κείμενό σου με τίτλο Από τύχη ζούμε. Μια κεντιά στην καρδιά. Έμεινα σε μια φράση.
Και σκέφτηκα να σου γράψω για το Νίκο. Αν μπορέσω.

Ο Νίκος ήταν φίλος αγαπημένης μου φίλης. Τον ήξερα από παιδί σχεδόν, μα δεν τον γνώριζα πιο βαθιά από την επιφάνεια των συναναστροφών και των πάρτι της εποχής. Ένας ωραίος, χαρισματικός έφηβος. Από εύπορη οικογένεια. Που αγαπούσε πάνω απ όλα να τραγουδά.

Χαθήκαμε από τα φοιτητικά χρόνια κι έπειτα. Περίεργο πώς, μιας και πάντα περιστρεφόμασταν στα ίδια μέρη. Γυρίσαμε στη γενέτειρά μας και οι δύο, μετά τις σπουδές. Άνοιξε δουλειά, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, μάθαινα από κοινούς φίλους. Κάποτε παρακολούθησα μια μουσική βραδιά, όπου ερμήνευε τραγούδια του. Πρέπει να είπαμε δυο λόγια. Αχνή ανάμνηση.

Από μια διαδικτυακή σύμπτωση τον συνάντησα, αυτή τη φορά πραγματικά. Πρώτη ήρθε η αμοιβαία συγκίνηση, για την ποιητική εκτέλεση αγαπημένου τραγουδιού. Έπειτα η συνάντηση δια ζώσης. Θα ναι πέντε χρόνια.

Ακολούθησε πυκνός χρόνος. Στίχοι, μουσική, δημιουργία. Φιλία.

Με κάποιους ανθρώπους, όπως και με ό,τι έχει τη δύναμη να χαράζει την ψυχή μας, επιστρέφουμε στον όμορφο εαυτό μας.

Όπως στο πρώτο μας τραγούδι, που γεννήθηκε μόλις λίγες μέρες αφ’ ότου ξαναβρεθήκαμε. Στο ρεφραίν του τραγουδούσε ο φίλος μου:

“Μες στο τραγούδι φύλαξα, ότι ήταν ακριβό μου, για να επιστρέφω πάντοτε, στον τόπο το δικό μου.”

Η δουλειά του Νίκου ήταν πάνω στην επιστήμη που είχε σπουδάσει. Μα ήταν φτιαγμένος από τη μουσική. Που με φυσικότητα απλωνόταν παντού στη ζωή του. Διαπότιζε τη μέρα του, κάθε μέρα. Στο σπίτι όταν επέστρεφε έγραφε δικά του τραγούδια, ηχογραφούσε αλλιώτικες εκτελέσεις όσων τον συγκινούσαν. Όλα σ’ ένα μικρό μηχανηματάκι όπου πινελιά πινελιά ζωγράφιζε τον μουσικό πίνακα που είχε στο νου του.

Επειδή δυσκολεύομαι να γράψω, την αλήθεια να πω, θα δανειστώ δυο αποσπάσματα από στίχους, δικούς μου, γραμμένους για κείνον.

“..Σε συνάντησα
Στην ευτυχία της δημιουργίας
Στο γέλιο που συντρόφευε πάντα
τη δακρυσμένη συγκίνηση
Στο πείραγμα, στα ίσια λόγια,
στ ανθρώπινα και στα τρωτά
που δεν έκρυψες ποτέ
Και ένιωθες
και με το βλέμμα αγκάλιαζες
ακόμα κι όσα
ελάχιστα φανέρωναν τα χείλη ..”

“..Μες απ’ τις μουσικές σου το ψιθύριζες..
..αν δεν πονάμε ο ένας για τον άλλον
κι η άνοιξη ακόμα είναι πικρή…”

Εκείνο το Σαββατοκύριακο, πάνε να κλείσουν τέσσερα χρόνια πια, μαζευτήκαμε κάποιοι φίλοι στο εξοχικό του. Έμοιαζε κουρασμένος. Μα ήταν σαν πάντα. Ήπιος, καλομίλητος και φιλόξενος. Φρόντισε, πείραξε, γέλασε. Είδε πίσω απ’ την εικόνα. Νοιάστηκε. Τραγούδησε.
Επιστρέψαμε.

Τη Δευτέρα το βράδυ έφυγε. Σα να τον σώριασε κεραυνός, κατακόρυφα. Σχίστηκε η καρδιά, είπανε. Όπως σχίστηκε εκείνη τη στιγμή ο χρόνος. Και χωρίστηκε σ’ ένα παλλόμενο πριν και σ’ ένα άπνοο μετά.

Τα όσα ακολούθησαν, το χρώμα, η οσμή και το σχήμα τους, δεν χρειάζεται να ειπωθούν. Ανήκουν σε όσους τα έζησαν. Ο Νίκος ήταν ήδη απ’ όλα μακριά.

Λίγο καιρό μετά τον είδα στον ύπνο μου. Βράδυ, σε μια άγνωστη πλατεία, μικρής άγνωστης πόλης. Σ’ ένα παράμερο, αφώτιστο δρομάκι, μαζί μ έναν άλλον μουσικό του δρόμου έπαιζαν με τις κιθάρες, προσηλωμένοι μέσα τους. Δοσμένοι στη μουσική. Θερμή αγάπη και παρηγοριά σ έναν άξενο κόσμο.

Η φράση στο κείμενό σου όπου έμεινα ήταν αυτή: “Ο θάνατος είναι η κορυφαία συνάντηση με το άγνωστο.”

Μια στάλα αγάπης να στάζουμε, στο παρόν.

Σε φιλώ, να προσέχεις

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, οι όμορφοι άνθρωποι είναι δώρα σε αυτή τη ζωή. Όπως και η ζωή είναι ένα δώρο. Οπότε, πρέπει να γιορτάζουμε αυτούς τους όμορφους ανθρώπους και τη ζωή. Κι όταν χάνουμε τους όμορφους ανθρώπους -αφού πενθήσουμε- να ζούμε και για αυτούς. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.