Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε

Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε. Δεν πέθανε ο κύριος Σταύρος, σας λέω.
Χθες βράδυ, είπαν, βγήκε μια νύμφη από τη λίμνη την ώρα που τα νερά της λαμπύριζαν και δεν φαινόταν πια η απέναντι όχθη. Φύσηξε ένα ελαφρύ αεράκι και ανέμισε η σημαία του ΠΑΟΚ έξω από την σκηνή δυο κατασκηνωτών, θρόισαν οι καλαμιές και το θυμάρι, ξύπνησε ένα μοναχικό τζιτζίκι και άρχισε να τραγουδάει νωχελικά.

Και εμφανίστηκαν ξάφνου στον δρόμο και κάτι οργανοπαίχτες που μπορεί και να μην ήταν αληθινοί, για να το συνοδέψουν με τα κλαρίνα τους.

Την ίδια στιγμή, λέει, χτύπησε κάποια πόρτα στον Βαρδάρη μια μελαγχολική κυρία και ζήτησε τα 36 κηροπήγια που είχε παραγγείλει μια νύχτα τον χειμώνα που πέρασε.

Μια λευκοντυμένη γυναίκα εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα.

Στις εργασιακές σχέσεις φάνηκε να έρχεται κάτι άγνωστο, πέρα από την κατανόησή μας.

Κάποιος χαιρέτησε μια μαγική κοπέλα που ανέβηκε σε ένα λεωφορείο. Ένα παράξενο τρένο έφτασε επιτέλους στον σταθμό των Μύλων.

Και η νύμφη έδωσε στον κύριο Σταύρο ένα απαλό φιλί στο μάγουλο, τον πήρε από το χέρι και κίνησαν για ψηλά, να πάνε να βρουν τον χαμένο θησαυρό του Χουρσίτ Πασά.

Γιατί την γυναίκα πρέπει να την σηκώνεις ψηλά, κι εκείνη να σε κάνει να ξεχνάς πόσο κάνει 3×3. Και να καταλαβαίνεις αυτούς που από έρωτα εκπέσανε.

Καλό δρόμο, κύριε Σταύρο. Σε ευχαριστούμε.

Και μην ανησυχείς για εμάς. Θα κάνουμε ένα μπάνιο, θα φάμε ελαφρά, θα κοιμηθούμε τρεις ώρες, και μόλις πέσει ο ήλιος και δροσίσει, ξεκινάμε αμέσως να ζήσουμε ζωή που δεν την φανταζόμαστε.

Όπως μας ορμήνεψες.

Φώτης
Που για να πάει Καβάλα έχει πάντα την θάλασσα δεξιά και τον Αργύρη να περνάει με το μηχανάκι κάτω από το μπαλκόνι του.

(Αγαπητέ Φώτη, πολύ όμορφο το κείμενό σου για τον Σταύρο Τσιώλη. Καλό δρόμο να έχει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.