Στη μετά την ελπίδα εποχή

Γεια σου προεκλογικέ Πιτσιρίκο,
Έχω καιρό να σου γράψω, καθώς αυτό το μήνα μετακόμισα και εγώ, αλλά όχι όπως οι περισσότεροι προς το εξωτερικό, αλλά προς την πρωτεύουσα αυτού του κράτους, για μια καλύτερη θέση σε μια μετα-καπιταλιστική εταιρεία.

Η επιλογή δεν ήταν εύκολη, παρ’ όλα αυτά έπρεπε να γίνει, καθώς στο ελεύθερο επάγγελμα δέχεσαι πυρά -όχι ότι δεν δέχεσαι αλλιώς- από το κράτος, και οι προοπτικές εξέλιξης είναι σχεδόν μηδαμινές.

Έχω κατέβει λοιπόν εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας.

Ζω στη Κηφισιά που, αν αριθμήσουμε τις πισίνες σε λίτρα στα σπίτια της Πεντέλης και της ευρύτερης περιοχής της Κηφισιάς, άνετα κάνουν τον ευρύ Θερμαϊκό να ιδρώνει από ντροπή.

Παρ’ όλα αυτά μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» του Παπανδρέου, είχε έρθει το μνημειώδες «Πού πήγαν τα λεφτά».

Ένα μήνα περίπου στην Αθήνα και άνετα μπορώ να βρω «πού πήγαν τα λεφτά».

Έχω έναν φίλο ηλεκτρολόγο που όταν του λένε «εσείς πήγατε τη χώρα πίσω» γιατί προφανώς δεν έχει κόψει πολλές αποδείξεις στη ζωή του, η απάντηση του είναι «Ακριβώς φίλε μου, αν πας στο Πουρνάρι και στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης -αντίστοιχα τα μέρη εδώ στην Αθήνα- οι μισοί είναι ηλεκτρολόγοι και οι άλλοι μισοί με τις βίλες είναι υδραυλικοί» …

Anyway, κούρασα με τον πρόλογο, αλλά δεν το παίρνω πίσω, καθώς είναι λίγα τα πράγματα που σε αυτόν τον προεκλογικό μήνα με έκαναν να ασχοληθώ με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Ακόμη και εγώ που πάντα ήμουν πρώτος στο να εκφέρω τη γνώμη μου.

Αυτό που έχει συμβεί τώρα στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, θα το ονομάσω «Η εποχή μετά την ελπίδα». Και δε φταίει κανείς άλλος εκτός από τον Αλέξη τη δεδομένη στιγμή.

Τον Αλέξη το 2015 δεν τον ψήφισα στις 2 εκλογές, και για αυτό δεν του κρατώ κακία για τα ψέματα της Θεσσαλονίκης, γιατί δεν τα πίστεψα ούτε παράγραφο.

Αυτό που δεν θα του το συγχωρέσω είναι το ψέμα στο δημοψήφισμα.

Τι εννοώ; Τον Γενάρη του 2015 αισθανόσουν την αλλαγή, ήμουν πιο νέος; Λες να είναι αυτό;

Θαρρώ πως όχι.

Επειδή, ακόμη και αν δεν τον ψήφισα, χάρηκα που είδα μια πολιτική αλλαγή, και η αλήθεια είναι ότι χαμογέλασα στο πρώτο exit poll που έδειχνε αλλαγή εξουσίας.

Το έριξα το χαμόγελο Πιτσιρίκο. Και μέσα μου κάτι άλλαξε, και το έβλεπα γύρω μου με τα μάτια μου.

Ήταν το χαμόγελο της Ελπίδας της αλλαγής.

Αυτό το χαμόγελο δεν υπάρχει πια.

Αυτό που έρχεται, στη καλύτερη περίπτωση θα είναι το ίδιο και χειρότερο όπως έχει αποδειχθεί από τις κυβερνήσεις Σαμαρά και Καραμανλή (θα ήθελα να γράψω και τα σχόλια μου για την ομιλία του….).

Τη στιγμή που βγαίνει και ο Καραμανλής άλλωστε και τολμάει να μιλήσει χωρίς να …. (δε θα το πω) υπάρχουν αντιδράσεις για την ξεδιάντροπη στάση του, τότε ζούμε αυτή τη Μετά την Ελπίδα Εποχή.

Μια προεκλογική περίοδος που σου φέρνει αηδία. Σαν ένα πρωτάθλημα με πουλημένους διαιτητές.

Να ξέρεις ότι ένα ποσοστό θα πάει να ψηφίσει μόνο και μόνο τον πιο πιθανό κυβερνήτη, προκειμένου να προφυλάξει τη δημοσιοϋπαλληλική του κατάσταση.

Μια χώρα που ξεχνά την ιστορία της, ένας λαός που δε ζητά απόδοση ευθυνών.

Ε αφού κοιτάμε τη πάρτη μας και πώς θα βολευτούμε πρώτα εμείς, χωρίς να μας ενδιαφέρει το σύνολο, τότε καλά κάνουμε και βγάζουμε αυτούς που βγάζουμε.

Αντιπρόσωποι μας δεν είναι; Φαντάζεστε μία ομάδα για τα δικαιώματα των LGBT+ να βγάλει ομοφοβικό πρόεδρο; Παράλογο;

Τότε γιατί ζητάμε να γίνει το παράλογο; Αυτό που συντελείται είναι το απόλυτα λογικό.

Αυτά είχα να σου πω, Πιτσιρίκο, περισσότερο έγραψα για να γράψω κάτι εδώ στην Αθήνα 😉

ΥΓ. Αν δεν ήταν οι 2 ημέρες άδεια, θα είχα τις αμφιβολίες μου για το αν πρέπει να ψηφίσω. Στη τελική, πάλι θα ψήφιζα, αλλά δε θα το έκανα με αυτή τη διάθεση που είχα τα προηγούμενα χρόνια. Ίσως οι 2 ημέρες στο σπίτι μου να είναι πλέον πιο σημαντικές από τις εξελίξεις της εξουσίας στη χώρα μας.
ΥΓ2. Τι σαχλαμάρες λέω στο ΥΓ1; Αν οι εκλογές καθόριζαν θέματα εξουσίας στη χώρα μας, ίσως άλλαζαν κάτι. Σε μια χώρα προτεκτοράτο δεν αλλάζουν τίποτα.
ΥΓ3. Χαλκιδική σου ‘ρχομαι. Ας απολαύσουμε άλλα πράγματα αφού πολιτικά πάμε προς τα πίσω…

(Αγαπητέ φίλε, κι εγώ δεν ψήφισα τον Τσίπρα αλλά ψήφισα ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Και βέβαια, το 61,3% στο δημοψήφισμα δεν ήταν μόνο συριζαίοι, αριστεροί ή θαυμαστές του Τσίπρα. Δεν έχω να συγχωρέσω σε κάτι τον Τσίπρα γιατί δεν τον πίστεψα ποτέ. Βέβαια, δεν περίμενα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -και όχι μόνο τον Τσίπρα- να είναι τόσο χάλια. Εξαιρούνται αυτοί που παραιτήθηκαν το καλοκαίρι του 2015. Αυτοί που δεν συγχωρώ είναι οι Έλληνες πολίτες που δεν στήριξαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος -είτε ψήφισαν ΟΧΙ, είτε ΝΑΙ- και έδωσαν την χαριστική βολή στην δημοκρατία στη χώρα μας. Αλλά κι αυτούς, τελικά, τους συγχωρώ γιατί είναι προφανές πως δεν μπορούν. Την ελπίδα δεν την περιμένουμε από τους άλλους. Αυτό είναι ανάθεση. Αν θέλουμε ελπίδα, γινόμαστε εμείς η ελπίδα, βάζουμε στόχους και επιζητούμε την ουσία και το αποτέλεσμα. Άλλωστε, ανήκω σε αυτούς που θεωρούν πως η ελπίδα είναι αγωνία και όχι κάτι το θετικό. Οι εκλογές δεν έχουν καμία σημασία. Αυτό φαίνεται και από την πλήξη που επικρατεί. Βαριούνται και οι υποψήφιοι. Προσπαθήστε να μην μείνετε στην Αθήνα. Η Αθήνα είναι παγίδα. Ως Αθηναίος, αυτό είναι το συμπέρασμά μου. Καλύτερα στην Θεσσαλονίκη, ακόμα καλύτερα στα νησιά και ακόμα πιο σούπερ σε καμιά Βαρκελώνη. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.