Στο τέλος οι Έλληνες θα πανηγυρίζουν που έμεινε μια τόση δα φωλίτσα να κουρνιάζουν ανάμεσα στα χαλάσματα της πατρίδας τους

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Ωραίο που έγινε χθες σεισμός και οι Έλληνες το έριξαν στις τρολιές για τον γκαντεμόσαυρο που τους κυβερνά -ειλικρινά- μου έφτιαξε το μήνα, σε βαθμό που άρχισα να ερωτεύομαι την Ελλάδα ξανά από την αρχή.

Ειδικά, το κείμενό σου και το βιντεάκι με τον τύπο που αφήνει κάγκελο τον σαλιάγκο του ΑΝΤ1, μου έδωσαν 10 χρόνια ζωής, καθώς ξυπνώντας χθες πρωί-πρωί (έχουμε διαφορά στην ώρα), έπεσα πάνω στο θέμα του σεισμού, αλλά δεν περίμενα με τίποτα να φάω το πρωινό μου διαβάζοντας τσιτάτα.

Ώρες-ώρες, οι Έλληνες είναι θεοί.

Ώρες-ώρες, μην το πάρουμε και απάνω μας.

Έλεγα μην χαλάσω το γέλιο που έριξα χθες και τις προηγούμενες 12 μέρες, αλλά δεν μπορώ και να μην λέω αυτό που αισθάνομαι.

Διαβάζοντας κάποια ενθουσιώδη live σχόλια στο ίντερνετ μετά τις προγραμματικές δηλώσεις του ακατανόμαστου -δεν πέφτω στη λούμπα να γράψω το όνομά του χαχαχα- και άλλα ενθουσιώδη σχόλια για τον «πολύ σκληρό για να πεθάνει σε μια τετραετία» Αλέξη, τα συνδύασα με όσα έχω ακούσει προεκλογικά και μετεκλογικά και μου ήρθε στο μυαλό το ανέκδοτο με τα ζώα του Χότζα, ασχέτως ποιοι είναι αυτοί που τα έγραψαν ή τα είπαν.

Ένας φτωχός, λοιπόν, πήγε στο σοφό του χωριού, τον Χότζα, γιατί ζούσε σε ένα μικρό δωμάτιο με την πολυμελή οικογένεια του και του ζήτησε ένα μεγαλύτερο σπίτι για να ζήσουν σαν άνθρωποι.

Ο Χότζα τον ρώτησε αν έχει ζώα, εκείνος του είπε ναι, οπότε του λέει «απόψε, θα βάλεις τις κότες να κοιμηθούν στο δωμάτιο μαζί σας και θα έρθεις αύριο το πρωί πάλι.»

Το επόμενο πρωί, ο άνδρας απελπισμένος ξαναπηγαίνει στον Χότζα και του λέει «είμαστε χειρότερα, αγαπητέ Χότζα, σκάσαμε εμείς και οι κότες.»

«Έχεις άλλα ζώα;» ρωτάει ο Χότζα.

«Έχω μια γάτα, έναν σκύλο…», ο Χότζα τον διακόπτει και του λέει να τα βάλει και αυτά μαζί τους στο σπίτι και να έρθει πάλι το επόμενο πρωί, μάταια προσπαθεί να του αλλάξει γνώμη ο άνδρας, αλλά τι να κάνει, φεύγει.

Το επόμενο πρωί επιστρέφει κλαίγοντας απαρηγόρητος «δεν αντέχουμε άλλο, Χότζα μου, θα πεθάνουμε άνθρωποι και ζώα.»

«Έχεις άλλα ζώα; Κανέναν γάιδαρο; Καμιά αγελάδα;» ρωτάει πάλι ο Χότζα.

«Έχω έναν γάιδαρο» του απαντάει ο άνδρας.

«Βάλε τον να κοιμηθεί στο σπίτι απόψε και έλα πάλι αύριο» του λέει ο Χότζα.

Ο άνδρας φεύγει παραμιλώντας και το επόμενο πρωί επιστρέφει εξοργισμένος.

Πριν προλάβει να μιλήσει, ο Χότζα τον καθησυχάζει και του προτείνει να βγάλει όλα τα ζώα έξω και να έρθει το επόμενο πρωί.

Το επόμενο πρωί, ο άνδρας πετώντας από τη χαρά του αναφωνεί «Να ‘σαι καλά Χότζα μου, ανασάναμε» και επιστρέφει χαρούμενος στο ίδιο δωμάτιο που λίγες μέρες πριν δεν τους χωρούσε.

Έτσι και οι Έλληνες, την επανάστασή τους μέσα.

Ίσως να πανηγυρίσουν με τις προγραμματικές, αφού θα μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ 22%· αυτός που θα καταργείτο.

Το 2020, μείωση του ΦΠΑ στο 22%, αυτός που θα πήγαινε κάποτε στο 14%.

Και όλα αυτά με το χρέος στο 182% του ΑΕΠ.

Με τους μισθούς των 600 ευρώ, παρότι κάποτε δεν ζούσαμε με 700.

Αγκαζέ με τους παπάδες, που στην ορκωμοσία ξεπέρασαν σε αριθμό τους βουλευτές.

Δηλαδή, η Ελλάδα θα προοδεύσει στον ίδιο δρόμο που την οδήγησε στη χρεοκοπία πριν 9 χρόνια, χωρίς το παραμικρό αίσθημα δικαιοσύνης.

Γιατί μπορούμε.

Και στο τέλος οι Έλληνες, σαν το ανέκδοτο, θα πανηγυρίζουν που έμεινε μια τόση δα φωλίτσα να κουρνιάζουν ανάμεσα στα χαλάσματα της πατρίδας τους.

Εντάξει, θα πάρουμε και τις γερμανικές αποζημιώσεις, μόλις μας επιστρέψουν τον Χριστοφοράκο και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός.

Καλά, εγώ δεν μπορώ άλλο να κάνω τον μαλακούλη, με αυτούς που τσιμπάνε ακόμα το δόλωμα και μετά πονάνε με τ’ αγκίστρι.

Αλλά, άμα πω ότι είμαστε χάπατα, θα γίνω κακός.

Οπότε, προτιμώ να σχολιάσω τα πανηγυράκια των παπαγαλάκων και τα χαζογελάκια των απανταχού τομαριών που πιστεύουν ότι θα είναι κάθε μέρα Κυριακή.

Έστω και αν σπάσουν κάθε ρεκόρ προσκυνήματος, ε κάποια στιγμή τα γονατάκια των Ελλήνων θα μουδιάσουν τα ρημάδια, θα κουραστούν και τα αυτάκια, οπότε μπορεί, μάλλον, λογικά, υποθετικά πάντα, πιθανόν κάποιοι να τρέχουν και να μην φτάνουν, ελπίζω.

Καλά, εδώ θα είμαστε να λέμε πάλι τα ίδια, οπότε ας αφήσω κάτι για τα επόμενα κείμενα.

Και ένα ακόμα για όσους επιμένουν να βλέπουν το τυράκι και ποτέ την φάκα, μια τελευταία παροιμία, δεδομένου κιόλας ότι στην Ελλάδα είμαστε καλοί χριστιανοί, συνήθως ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, το κείμενό σου ήρθε σε μια στιγμή που αναρωτιόμουν αν έχει κάποιο νόημα να γράψω ένα κείμενο για τη συζήτηση στη Βουλή και τις προγραμματικές δηλώσεις του ακατονόμαστου. Το έγραψες εσύ και με έβγαλες από το δίλημμα. Σε ευχαριστώ. Άρη, μην σταματήσεις να γράφεις. Σε τέτοιους καιρούς, σε καιρούς παράδοσης, παραίτησης και αποβλάκωσης, είναι σημαντικό να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και να μην είμαστε αδιάφοροι και ουδέτεροι. Ειδικά σε μια χώρα που τα ΜΜΕ ελέγχονται σχεδόν απόλυτα από τους ολιγάρχες και δεν υπάρχουν ανεξάρτητες φωνές. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.