Τελεία

Μπορεί, φίλε μου Πιτσιρίκο, να ζούμε την εποχή της τεχνολογικής έκρηξης που έχει εκμηδενίσει τον χρόνο και τις αποστάσεις, όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος εξακολουθεί να είναι εκείνο της επικοινωνίας.

Δεν θα περιοριστώ σε ένα τομέα της επικοινωνίας, συναισθηματικής ή κοινωνικο-επαγγελματικής.

Σίγουρα θα υπάρξουν πολλές δικαιολογημένες και τεκμηριωμένες αντιρρήσεις για τον ισχυρισμό μου ότι οι περιορισμοί σήμερα σε αυτό το επίπεδο είναι παρόμοιοι –αν όχι μεγαλύτεροι– με εκείνους του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος.

Άλλωστε, δεν θα ήθελα να ξεπέσω στην κατηγορία ενός γκρινιάρη γέρου που όποτε ανοίγει το στόμα του ξεκινά με την φράση «στην εποχή μας». Η εποχή μου, άλλωστε, δεν έχει παρέλθει.

Σε γενικές γραμμές, νομίζω ότι δεν μας λείπουν τα μέσα αλλά οι τρόποι.

Χωρίς αυτούς, η εξυπνότερη ιδέα στον κόσμο παραμένει στα αζήτητα γιατί δεν μπορεί να επικοινωνηθεί σωστά, να αποκτήσει ακροατήριο, να κοινωνικοποιηθεί.

Χωρίς αυτούς, ο μεγαλύτερος έρωτας γίνεται ανεκπλήρωτος και βουβός πόθος, μια συνεχής «χωρίς λόγο» απελπισία.

Χωρίς τον τρόπο, πλημμυρίζει η γη με χιλιάδες ανούσια «what if».

Επιπλέον, υστερούμε δραματικά και στο επίπεδο σύλληψης και κατανόησης του μηνύματος και του περιβάλλοντος.

Στην ουσία ψάχνουμε τους ορισμούς και τις όποιες σταθερές στο τι «δεν θέλουμε» και στο τι «δεν είμαστε».

Το αντίθετο –«ποιοι είμαστε» και «τι θέλουμε»– παραμένει στα αζήτητα.

Απόλυτα φυσιολογικό από μια άποψη, αφού ο κόσμος και οι καταστάσεις μεταβάλλονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα χωρίς όμως να αλλάζουν στην ουσία τους.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, που λέει κι ο στίχος του τραγουδιού!

Κι εμείς μονίμως να μένουμε… Παυλόπουλοι! Συστατικά κομμάτια του παζλ από το Matrix που έχουνε δημιουργήσει, συμπεριφερόμαστε σαν βαριεστημένα αλογάκια στην σκηνή ενός τσίρκου, έτοιμα να υπακούσουν στο πρώτο γνωστό παράγγελμα του εκπαιδευτή και να μάθουν γρήγορα το επόμενο.

Καρότο, σανό και μαστίγιο προκειμένου να ανανεώνεται διαρκώς η παράσταση.

Κι εμείς συνηθίζουμε γρήγορα πια σε όλα.

Εκείνα που ήταν δημοκρατικά δικαιώματα των ανθρώπων μόλις ένα κλικ νωρίτερα στο ρολόι του χρόνου, σήμερα δεν υπάρχουν ούτε ως ανάμνηση.

Το ένα εφήμερο «ιδανικό» διαδέχεται το άλλο, όλα τους με ημερομηνία λήξης, όλα τους με την ταμπέλα του «απόλυτου» και του «αιώνιου».

Το Matrix που έχουν δημιουργήσει βασίζεται στην λειτουργία και την πρόβλεψη ενός αλγορίθμου που φαίνεται πως τελειοποιείται με εκπληκτικούς ρυθμούς.

Στο κάθε ερέθισμα και μια γκάμα προβλέψιμων αντιδράσεων ανάλογα με τις ήδη γνωστές μεταβλητές.

Τα προσεχή και πολύ κοντινά σε εμάς χρόνια η καταστολή θα αφορά μονάχα όσους δεν τους «πιάνει» ο αλγόριθμος.

Θα μοιάζει με τα «έξυπνα όπλα» της αεροπορίας, περισσότερο στοχευμένη και ίσως προληπτική. Βγαλμένη μέσα από ταινία επιστημονικής φαντασίας και video-game που προετοιμάζει το έδαφος.

Αν οι πιθανότητες που έχει κάποιος να διαπράξει το έγκλημα είναι μεγάλες, θα συλλαμβάνεται πριν αυτό να συμβεί.

Ήδη, κάπου διάβασα ότι ένα πιλοτικό πρόγραμμα τρέχει σε μια κομητεία της Βόρειας Αγγλίας. Δεν συλλαμβάνουν βέβαια -ακόμα-, «μόνο» παρακολουθούν προληπτικά!

Συνδυάστε όλα αυτά με τα συστήματα αναγνώρισης προσώπου σε μαζική κλίμακα που εφαρμόζονται σε Ρωσία και Κίνα, προσθέστε και την «πιθανότητα» αντίδρασης της κοινωνίας σε αυτά τα μέτρα για την «προστασία» της και σκιαγραφήστε με σχετική ακρίβεια το τοπίο του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντός μας. Καταστολή για λίγους, προγραμματισμός για όλους.

Ακούγοντας το τελευταίο σου podcast με τα κορίτσια, στάθηκα στο ερώτημα προς συζήτηση που έθεσες στο τέλος.

Τι είναι πιο σημαντικό; Να αγαπάς ή να σε αγαπούν;

Νομίζω ότι το «αγάπα με» είναι ανάγκη και παράπονο που το έχουν όλοι. Το «σ ‘αγαπώ» μοιάζει πιο σπάνιο και για αυτό πιο σημαντικό.

Είναι όμως έτσι;

Το «σ’ αγαπώ» -στις περισσότερες των περιπτώσεων– δεν φτάνει.

Υπάρχει ένα gap στην επικοινωνία, μα, σε αντίθεση με το καταθλιπτικό και αποπνιχτικό μετρό του Λονδίνου, δεν υπάρχει καμία πινακίδα που να σε προειδοποιεί για αυτό.

Μετά το «σ’ αγαπώ», μπαίνει συνήθως μια τελεία. Τα υπόλοιπα υποτίθεται ότι εννοούνται.

Όμως, στην πράξη χάνονται στην μετάφραση, παραλείπονται, και τελικά αγνοούνται.

Και γεμίζουν τα πάρκα και οι ακρογιαλιές με έρωτες που θα μπορούσαν να ήταν μεγάλοι αλλά τελικά δεν ήτανε.

Ακόμα περισσότερα «what if» στα σύννεφα που σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο καλά εκπαιδευόμαστε για να παρουσιάσουμε data και projects, ενώ είμαστε ανίκανοι να εκφράσουμε καθαρά τις ιδέες και τα συναισθήματα μας στον «άλλο» που υποτίθεται ότι είναι το κέντρο του σύμπαντός μας.

Φοβάμαι όμως ότι το παραβάρυνα, οπότε λέω να το κλείσω τώρα, αποφεύγοντας όμως να βάλω τελεία στην συζήτηση αυτή. Ας χρησιμοποιήσω αποσιωπητικά… To be continue που λένε και στην τηλεόραση.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν κατάλαβα καλά για τον ΝΙΖ. Αν είναι αυτό που σκέφτομαι, θυμάμαι ξανά τα λόγια στο φινάλε του Blade Runner. Αυτό που είμαστε όλοι μας δηλαδή, δυο δάκρυα μέσα στην βροχή. Είμαι σίγουρος ότι η εγγονή του θα αισθάνεται το χάδι του πάνω στα μαλλιά της και τον ψίθυρο της φωνής του στα αυτιά της. Θα ακούει από τους γονείς της τις ιστορίες για τον παππού της που επέλεξε να ζήσει «αλλιώς», θα διαβάζει επίσης τα κείμενα που έχει αφήσει πίσω. Γιατί σημασία στην ζωή έχει «να αγαπάς». Γιατί σημασία στην ζωή έχει «να αγαπιέσαι». Γιατί η ύψιστη σημασία στην ζωή, οτιδήποτε κι αν κάνεις, είναι να ζήσεις. Do always the right thing -whatever is the “right thing” for you- but do it with passion.

Υ.Γ.2 Μήπως, τελικά, το πιο σημαντικό είναι το «να αγαπάς» ή/και «να αγαπιέσαι» με πάθος; Μήπως το κλειδί βρίσκεται σε αυτή την μικρή λέξη που πασχίζουν με κάθε τρόπο να βγάλουν από τον αλγόριθμο της ζωής μας;

(Φίλε Ηλία, χρειαζόμαστε μια νέα ουτοπία. Σαν μπούσουλα. Να ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε. Αυτό λείπει σήμερα από την ανθρωπότητα. Επίσης, λείπει η κάβλ@ για αυτά που κάνουμε. Τα κάνουμε βαριεστημένα, ενώ θα έπρεπε να τα κάνουμε καβλωμέvοι. Ίσως γιατί δεν κάνουμε αυτά που επιθυμεί το είναι μας. Ηλία σημασία έχει ν’ αγαπάς. Αλλά είναι σημαντικό να έχεις αγαπηθεί, να το ξέρεις και να μην το θεωρείς δεδομένο για όλους τους ανθρώπους. Είναι σπουδαίο να έχεις αγαπηθεί ακόμα κι αν δεν… Ηλία, σωστά κατάλαβες για τον ΝΙΖ. Δυστυχώς. Να αγαπάμε λοιπόν. Και να το λέμε. Και ας μη μας αγαπούν. Εμείς εκεί. Στην αγάπη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.