Το μανιφέστο της Μπέμπας (must read)


Γράφει η Μπέμπα
Είναι εντυπωσιακό με πόση επιμονή οι άνθρωποι προσπαθούν να σε βάλουν στον δικό τους πόλεμο.
Όσο και αν τους εξηγείς πως υπάρχει και άλλος τρόπος εκτός από τον πόλεμο.

Όσο κι αν σέβεσαι την θέση τους αλλά δεν την υιοθετείς. Όση ενέργεια και να δίνεις για ειρηνική συνύπαρξη, σαν τις μαύρες τρύπες του σύμπαντος, μπαίνει και χάνεται. Τίποτε δεν αρκεί. Όσο δεν συντάσσεσαι σε πόλεμο, μετατρέπεσαι σε αντίπαλο.

Τα λένε οι σοφοί και πέφτουν βροχή τα like στα social media, περί peace of mind και εσωτερικής τοποθέτησης και μπλα μπλα μπλα.

Όμως, όταν πρόκειται για την καθημερινότητά μας, ο κανόνας είναι ένας: «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας».

Χτυπηθείτε παιδιά. Ελεύθερα.

Αλλά μετά μην σας φταίνε όσοι έλεγαν όχι στις αιματοβαμμένες έχθρες. Έτσι κι αλλιώς, συνήθως, εκείνοι είναι τα πρώτα θύματα.

Οπότε μην αναρωτιέστε πού είναι οι ειρηνιστές, πού είναι οι αληθινοί φίλοι. Γιατί είναι οι πρώτοι που εσείς οι ίδιοι εξολοθρεύσατε.

Έχουμε σπάσει τους καθρέφτες αλλά, κατά τα άλλα, μας φταίνε οι πολιτικοί.

Η μετουσίωση όλων αυτών στην πολιτική, είναι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Έχουμε διώξει από την χώρα περισσότερους από 500 χιλιάδες ενεργούς πολίτες. Στην πλειοψηφία τους νέους, αλλά όχι μόνον. Πάντως, ανθρώπους με ικανότητες, μεγάλες ή μικρές, τέτοιες που τους έδωσαν την δυνατότητα να βρουν εργασία σε κάποιο ξένο τόπο.

Εκτός από εργασία, αν τους ρωτήσεις, οι περισσότεροι βρήκαν και μερικά πράγματα ακόμη. Την ησυχία τους από αφεντικά που τους πίνουν το αίμα, τους μεταχειρίζονται απαίσια, τους πληρώνουν ελάχιστα και περιμένουν να δουλεύουν συνέχεια στα κόκκινα.

Την ησυχία τους από ανθρώπους που ενοχλούνται από μαύρους, κίτρινους, γκέι, τρανς, πράσινους ή πουά γείτονες ή συμπολίτες γενικμάν.

Την ησυχία τους από μια καθημερινότητα που μπορεί να σε βγάλει γκολ μέχρι το απόγευμα μιας όμορφης μέρας. Την ησυχία τους δηλαδή από σπασμένα ή ανύπαρκτα βρωμερά πεζοδρόμια, θορυβώδεις δρόμους, κατεστραμμένες δημόσιες υπηρεσίες, αγχωμένους μέχρι τρέλας συνανθρώπους που κυκλοφορούν με νεύρα που τους κάνουν να εκρήγνυνται με κάθε γελοία αφορμή.

Μπορεί οι περισσότεροι από αυτούς να νοσταλγούν ένα συνειρμικό, κάπως φανταστικό σχήμα της χώρας που άφησαν πίσω, αλλά ελάχιστοι θα εγκατασταθούν ξανά μόνιμα εδώ.

Και γιατί είναι η μετουσίωση όσων έγραψα πιο πάνω η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Διότι ο λόγος που πολλοί ψηφοφόροι θα ψηφίσουν τη Ν.Δ. είναι ότι αναζητούν λύση διαμέσου τιμωρίας.

Πριν προχωρήσω, να εξαιρέσω φυσικά τους πέριξ του καθεστώτος δεκαετιών. Εξαιρούνται δηλαδή όσοι απλώς θέλουν πάντα Νέα Δημοκρατία, γιατί εκεί βρίσκονται τα βύσματά τους που τους προσφέρουν διαμέσου νομοθεσίας, μίζας κλπ, την δυνατότητα να διαβιούν την -προσαρμοζόμενης ηθικής- ζωή τους, ρουφώντας από τον υπόλοιπο πληθυσμό αμοιβές μέχρι νεφρού.

Πάμε τώρα στην λύση τιμωρίας.

Γιατί;

Διότι περίμεναν από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να δώσει λύσεις. Τι λύσεις;

Ό,τι κι αν λένε, κανένας δεν περίμενε αύξηση, κανένας δεν περίμενε να λυθούν μέσα σε μια τετραετία, όλα τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στη χώρα εδώ και 70 χρόνια.

Άλλα περίμεναν.

Λύσεις, που οι περισσότερες βρίσκονται στα χέρια μας.

Λύσεις που θα μας άλλαζαν μαγικά: το να μην παρκάρουμε το αυτοκίνητο σε θέση αναπήρων. Το να μην οδηγούμε στην λωρίδα για τα ασθενοφόρα. Το να μην «κλέβουμε» την σειρά του άλλου στο σούπερ μάρκετ ή στην δημόσια υπηρεσία. Το να μην απουσιάζουμε από την συνέλευση στην πολυκατοικία για να μην μας ζητήσουν να συμμετάσχουμε στην ανεύρεση λύσης για τους 5 από τους 10 ενοίκους που δεν έχουν να πληρώσουν για την θέρμανση. Το να μην νοιώθουμε στις αίθουσες αναμονής ως πολίτες τελειωμένης αφρικανικής χώρας.

Τα βασικά αιτήματα από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν οικονομικά. Ήταν ψυχικά, συναισθηματικά.

Γι’ αυτό και τρελαθήκαμε να ακούμε για το «χαμένο ηθικό πλεονέκτημα».

Γι’ αυτό και το πρώτο και βασικό λάθος ήταν –κατά την ταπεινή γνώμη μου- ότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι λοιποί, χάθηκαν ανάμεσα στις δικαιολογίες.

Πιστεύω, ότι αν είχαν μιλήσει έξω απ’ τα δόντια, αν είχαν ευθέως ομολογήσει ότι δεν μπορούν έτσι απλά να τα βάλουν με τους χουνταίους της ελληνικής δικαιοσύνης, με την βαθύτατα ριζωμένη διαπλοκή, ότι για να μείνουν στην εξουσία -την οποία ουδέποτε πήρε κανείς επειδή κέρδισε εκλογές- θα πρέπει να κάνουν συμβιβασμούς και άλλα πολλά, ας μην πλατειάσω άλλο, πιστεύω πως έτσι θα είχαν συγκρατήσει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων.

Επίσης, διέφυγε από τα επικοινωνιακά τζιμάνια του ΣΥΡΙΖΑ, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ήταν ήδη κατεστραμμένοι πριν το 2015 και δεν άντεχαν άλλο να ακούν ότι «τα λύνουμε όλα», για τον απλό λόγο ότι στην μαύρη τρύπα της ζωής τους δεν έφτανε καμμία βοήθεια πια.

Επίσης, διέφυγε ότι θα ψηφίσουν νέοι άνθρωποι που –ναι ρε χαζέ συμβουλάτορα- δεν ξέρουν τι θα πει Δεξιά. Δεν τους το εξήγησαν η μαμά και ο μπαμπάς τους, δεν το έχουν ζήσει στο πετσί τους, γιατί απλά πήγαιναν σχολείο ή σε μια σχολή και το μόνο που τους ενδιέφερε είναι με ποιαν/ποιον θα ρίξουν τα πιο γαμάτα γλωσσόφιλα.
,
Οπότε, όσο περισσότερο η Ν.Δ. και τα στελέχη της μιλούν για «τάξη», για «ξεκαθάρισμα» και άλλα τέτοια –ανατριχιαστικά αν έχεις διαβάσει Ελύτη ή λίγη ιστορία- τόσο περισσότερο όσοι ψηφοφόροι κολυμπούν σε σούπα συναισθηματικής και ψυχικής απόγνωσης (και είναι πολλοί) αισθάνονται να πατιέται το θυμικό αντανακλαστικό.

Δεν θα γράψω εδώ ποια θα ήταν η (προφανής) λύση για τους Συριζαίους. Ας με προσλάβουν για να τους την εξηγήσω.

Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι οι πολιτικοί.

Τα πρόβλημα είναι ο λαός. Οι άνθρωποι. Όχι γενικά, ως μάζα.

Ένας προς ένας.

Οι άνθρωποι που ξέρουν ότι πρέπει να αλλάξουν.

Δηλαδή τι να κάνουν;

Να γίνουν καλύτεροι. Δηλαδή, για αρχή, να σταματήσουν τις επιθέσεις.

Και δώσε βάση. Όχι μόνον προς τους άλλους, αλλά και προς τον εαυτό τους.

Θέλεις, αγάπη μου, να γίνει η ζωή σου καλύτερη; Δες ποιος είσαι. Δες ακριβώς τι νοιώθεις. Και μην αποφεύγεις αυτό που νοιώθεις. Κοίταξέ το στα μάτια. Αναρωτήσου γιατί το νοιώθεις. Πάρε τον χρόνο σου και μην αποφεύγεις ούτε τον φόβο, ούτε τον πόνο.

Η λύση δεν βρίσκεται στην μάχη και τον ανταγωνισμό.

(Εδώ μπαίνει η μουσική υπόκρουση επιλόγου…)

Η λύση βρίσκεται στην ειλικρινή, μέχρι δακρύων, συγκατοίκηση με το ποιος είσαι. Αληθινά.
Όχι το προσωπείο που σε κάνει να ψάχνεις σύμμαχο για να επιτεθείς στους εχθρούς.

(Η ένταση της μουσικής αλλάζει καθώς φτάνουμε στο τέλος…)

Δεν θέλω να σε σοκάρω, αλλά σύμμαχοι και εχθροί είναι όλοι εντός.

Λέει ο Elio D’ Anna: “Όσο πιο βίαιος είσαι εσωτερικά, σε τόσο πιο χαμηλά επίπεδα τοποθετείσαι στον κόσμο των αντιθέτων. Όταν εξισορροπείς τις εσωτερικές σου συγκρούσεις, εισέρχεσαι σε μια κατάσταση μόνιμης νίκης, και οι συγκρούσεις ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ. (Τα κεφαλαία δικά μου).

Επιστρέφω στην αρχή για να κλείσω.

Έχω δυο φίλους, που μάχονται εδώ και χρόνια. Με εμένα στη μέση, επίσης χρόνια, να εξηγώ πως ο πόλεμος είναι μάταιος.

Αρκεί η ύπαρξη σε υψηλή συχνότητα. Εκεί είναι η λύση. Να είσαι ο εαυτός σου. Όσο πιο αληθινά.

Κουφοί. Και οι δυο.

Αρνούμαι να υιοθετήσω τις εκατέρωθεν εντάσεις. Αρνούμαι να πολεμήσω. Τους παρακολουθώ να τρώγονται και επιμένουν πεισματικά να πάρω θέση, να γκρεμίσω τις όποιες εκατέρωθεν σχέσεις μου. Τους είναι αδύνατον να καταλάβουν ότι υπάρχει και άλλος τρόπος.

Θέλουν να πολεμούν. Επιλέγουν να σπαταλήσουν την πολύτιμη ενέργειά τους σε έχθρες.

Αδύνατον να αντιληφθούν ότι με αυτή την στάση κατεβάζουν τον κραδασμό της ζωής τους όλο χαμηλότερα.

Ακριβώς ό,τι κάνουμε στην χώρα εδώ και δεκαετίες δηλαδή.

Γράφουν όσοι ξενιτεύονται για την ομορφιά, την ελευθερία, το εκτυφλωτικό χάος του απίστευτου φωτός.

Εμείς εδώ, κουφοί. Σε πόλεμο μέχρι θανάτου.

Ίσως όταν ό,τι έχει απομείνει το εξολοθρεύσουμε δια αντιπροσώπων όπως ο (όποιος) Μητσοτάκης, ίσως τότε, στην πραγματικά καμένη γη που θα αφήσουμε πίσω μας, να έρθουν τότε τα παιδιά όσων νοσταλγούν την ομορφιά και να χτίσουν ξανά από την αρχή.

Μέχρι τότε, φίλε ψηφοφόρε, όχι.

Δεν θα φέρει την λύση που τόσο αναζητάς ο Μητσοτάκης και η τάξη που διαλαλεί.

Την λύση μπορείς να την φέρεις μόνον εσύ.

Αρκεί να πεις ποιος αληθινά είσαι.

Αρκεί να δεις ποιος αληθινά είσαι.

Μπέμπα

(Φίλη Μπέμπα, είμαι περήφανος που είμαστε φίλοι αλλά θα σου τα πω από κοντά μετά που θα βρεθούμε. Αφού δεν κουραστήκαμε να τα λέμε από έξι ετών -από την πρώτη Δημοτικού-, μη λες κουβέντα. Είναι σπάνιο αυτό, και το ξέρεις.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.