Το πιο σπάνιο πράγμα στη ζωή είναι να τη ζεις

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Διαβάζοντας σήμερα το μπλογκ, έπεσα πάνω στα τελευταία mail του ΝΙΖ.
Δεν θέλω να πω όσα συνηθίζεται να λέγονται σε τέτοιες περιπτώσεις, πάντως με κάλυψε πλήρως ο Ηλίας που σε μια πρόταση τα είπε όλα.

Δεν θα πω, επίσης, πως μέσα από τα κείμενά του ένοιωσα πως τον γνώρισα, αλλά όλα τα κείμενα που έχω διαβάσει στο μπλογκ -και το εννοώ, όλα- με βοήθησαν σε πολλές στιγμές που ένοιωσα σαστισμένος, μόνος, ηττημένος.

Επίσης, ενώ γράφω εύκολα αυτό που σκέφτομαι, μου είναι σχεδόν ακατόρθωτο να εκφράσω γραπτά αυτό που αισθάνομαι, όπως το κάνει ο Βασίλης, η Ελένη, η Λίλα και τόσοι άλλοι, όπως το έκανε ο ΝΙΖ.

Προφανώς, επειδή άλλη η γλώσσα του μυαλού και άλλη της καρδιάς.

Και κανένα ανθρώπινο κενό δεν αναπληρώνεται, ό,τι και να λέμε στον εαυτό μας.

Ίσως γιατί το μόνο πράγμα που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και «πλούσιους» είναι οι άλλοι άνθρωποι, κρίμα που κάτω από τόσους τόνους χρημάτων και σκουπιδιών, αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό.

Και μπορεί κάποιος να πει, μα υπάρχουν άνθρωποι που ζουν απομονωμένοι, σε οικισμούς με ελάχιστους κατοίκους, άρα δεν χρειάζεσαι πολλούς ανθρώπους στη ζωή σου.

Ναι, αλλά κανένας άνθρωπος δεν άντεξε ποτέ την απομόνωση, χωρίς να υποφέρει.

Κανένας άνθρωπος στην Ιστορία δεν προόδευσε μονάχος του· αυτό δεν μας λέει κάτι;

Σκέφτομαι, παράλληλα, πως το μοναδικό αγαθό στη ζωή μας είναι ο χρόνος.

Είναι το μόνο πράγμα που δεν αγοράζουν τα χρήματα, καμία σημασία δεν έχει αν αυτά είναι ευρώ ή δολλάρια ή ρούβλια, αν εξαιρέσεις φυσικά την φιλία και την αγάπη, που ούτε αυτά αγοράζονται.

Ουσιαστικά, το σύστημα χρηματοδοτεί, αγοράζει τον χρόνο μας.

Η εργασία μετριέται σε ώρες, άλλωστε, σε ωρομίσθια.

Και εμείς καθόμαστε και σπαταλάμε δισεκατομμύρια ώρες από τη ζωή μας για μια χούφτα δολάρια, όπως λέει το γούεστερν που ανέφερε ο δημοσιογράφος-καταδύτης του μπλογκ μας.

Βλέπω χιλιάδες ανθρώπους να καταστρώνουν 30ετή οικονομικά πλάνα και δεν ξέρω πως πρέπει να αντιδράσω, δηλαδή ξέρω αλλά ας το πάρει το ποτάμι.

Άλλωστε, το πιο σπάνιο πράγμα στη ζωή είναι να τη ζεις.

Οι περισσότεροι απλά υπάρχουμε.

Γιατί έτσι ήταν, είναι και θα είναι η ζωή.

Αλήθεια;

Ίσως να με έπειθε αν αυτοί που τα έχουν «όλα», ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι· αν λίγο τους προσέξεις, διαπιστώνεις πως ποτέ τα χρήματα τους δεν είναι αρκετά.

Μάλλον επειδή κανένας άνθρωπος όσο πλούσιος και αν ήταν, δεν μπόρεσε να αγοράσει με τα λεφτά του λίγο χρόνο ακόμα.

Στο φινάλε, η ζωή μας δεν είναι όσα κτίσαμε, κατακτήσαμε ή αποκτήσαμε, αλλά όσα ζήσαμε.

Και όποιος ξοδέψει τη ζωή του σε βλακείες, αλίμονο του, γιατί δεύτερη δεν έχει.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ευχόμαστε «καλό ταξίδι» σε όσους πεθαίνουν.

Η ζωή είναι το ταξίδι, πού να πάρει.

Γιατί αυτό είναι το νόημα της ζωής, να τη ζεις στο έπακρον.

Για να μην μετανιώσεις ούτε μια στιγμή.

Όποιος το καταλάβει, έστω και αργά, θα πεθάνει σαν ένας από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους που έζησαν ποτέ.

Λίγη τύχη μόνο χρειάζεται -πχ δεν έκανε κάποιο λάθος, αυτός που νόσησε- και όλα γίνονται.

Αρκεί να το θέλουμε· και εδώ ακριβώς συνοψίζεται ο ένας και μοναδικός λόγος που ο κόσμος είναι αυτό το χάλι και που σκοτώνονται άνθρωποι σε φεστιβάλ φαγητού.

Νίκο, σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τις σκέψεις σου και μας έδειξες έναν άλλον δρόμο (τον μόνο δρόμο).

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 «Όταν ήμουν πέντε χρονών, η μητέρα μου μου έλεγε συνέχεια πως η ευτυχία είναι το κλειδί στη ζωή. Όταν πήγα σχολείο, στο πλαίσιο εργασίας, με ρώτησαν τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Έγραψα ‘ευτυχισμένος’. Μου είπαν πως δεν κατάλαβα την ερώτηση και τους απάντησα πως εκείνοι δεν καταλάβαιναν τη ζωή.» -Τζον Λέννον.

Υ.Γ.2 «Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη Φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας. Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δεν θα ‘ρθει ποτέ. Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στον θάνατο και εμείς οι μ@λάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας». – Χρόνης Μίσσιος.

(Φίλε Άρη, να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.